Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, Κρίμα που δεν σε γνώρισα πιο γρήγορα Α΄. Κύκλος 27η Τακτική Κυριακή κατά έτος.

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, 

Κρίμα που δεν σε γνώρισα πιο γρήγορα

Η Αγάπη μόνο αγαπά και και δεν ζυγίζει για να πληρώσει , αλλά δίνει τα πάντα. Δικαιοσύνη είναι να δίνεις στον άλλο ότι έχει ανάγκη

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Ευαγγελιο  (Mτ 20, 1-16).

" Η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με ένα οικοδεσπότη, ο οποίος βγήκε νωρίς το πρωί για να μισθώσει εργάτες για να εργασθούν στον αμπελώνα του. 'Όταν συμφώνησε με τους εργάτες να τους δώσει ένα δηνάριο την ημέρα, τους έστειλε στον αμπελώνα του.

 

'Όταν βγήκε κατά τις εννιά το πρωί, είδε άλλους εργάτες να στέκονται στην αγορά χωρίς δουλειά, και είπε και σ' αυτούς: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα και ό,τι είναι δίκαιο θα σας το δώσω". Κι εκείνοι πήγαν. 'Όταν βγήκε πάλι κατά το μεσημέρι και κατά τις τρεις, έκαμε το ίδιο. Κατά τις πέντε, όταν βγήκε, βρήκε κι άλλους να στέκονται και τους λέει: "Γιατί στέκεστε εδώ όλη την ημέρα χωρίς δουλειά;" Του λένε: "Διότι κανένας δεν μας μίσθωσε". Τους λέει: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα". 'Όταν βράδιασε, λέει ο κύριος του αμπελώνα στον επίτροπό του: "Κάλεσε τους εργάτες και δώσε τους το μισθό, αρχίζοντας από τους τελευταίους μέχρι τους πρώτους". Κι όταν πήγαν αυτοί που προσλήφθηκαν στις πέντε, πήραν από ένα δηνάριο. 'Όταν έφθασαν οι πρώτοι, νόμισαν ότι θα πάρουν παραπάνω. Και πήραν από ένα δηνάριο κι αυτοί. 'Όταν πληρώθηκαν άρχισαν να γογγύζουν εναντίον του οικοδεσπότη, λέγοντας: "Αυτοί οι τελευταίοι εργάσθηκαν μια ώρα και τους εξίσωσες με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τη ζέστη". Κι εκείνος, απαντώντας σε ένα απ' αυτούς, είπε: "Φίλε μου, δε σε αδικώ. Δε συμφώνησες μαζί μου για ένα δηνάριο; Πάρε ό,τι σου ανήκει και πήγαινε. Αλλά θέλω και σ' αυτόν τον τελευταίο να δώσω όσο και σε σένα. Μήπως δεν μου επιτρέπεται να κάμω ό,τι θέλω την περιουσία μου; 'Η μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή εγώ είμαι καλός;".

Έτσι, οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι. Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί 

 Λόγοςτου Κυρίου

Ο «οικοδεσπότης» βγαίνει να καλέσει στην δουλειά , στο περιβάλλον του ,μέχρι και την τελευταία στιγμή, εκείνους που κανείς δεν έχει καλέσει που έχουν μείνει στα περιθώριο τη,ς πέντε το απόγευμα., γυναίκες και άνδρες πεπεισμένοι ότι πια δεν γίνεται τίποτα με αυτούς. Στο τέλος της μέρας και ο χρόνος εργασία ολοκληρώθηκε και ήρθε η ώρα της πληρωμής όλοι όλοι με μεγάλη του έκπληξη όλοι παίρνουν την ίδια ανταμοιβή .προς χαρά των τελευταίων καλεσμένων και προς απογοήτευση των πρώτων καλεσμένων, που διαμαρτύρονται γιατί ο κόπος τους η εργασίας τους δεν εκτιμήθηκε

Κρίμα που δεν σε γνώρισα πιο γρήγορα Α΄. Κύκλος 27η Τακτική Κυριακή κατά έτος. (Mτ 20, 1-16).

 

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, 

Κρίμα που δεν σε γνώρισα πιο γρήγορα

Η Αγάπη μόνο αγαπά και και δεν ζυγίζει για να πληρώσει , αλλά δίνει τα πάντα. Δικαιοσύνη είναι να δίνεις στον άλλο ότι έχει ανάγκη

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Ευαγγελιο  (Mτ 20, 1-16).

" Η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με ένα οικοδεσπότη, ο οποίος βγήκε νωρίς το πρωί για να μισθώσει εργάτες για να εργασθούν στον αμπελώνα του. 'Όταν συμφώνησε με τους εργάτες να τους δώσει ένα δηνάριο την ημέρα, τους έστειλε στον αμπελώνα του.

 

'Όταν βγήκε κατά τις εννιά το πρωί, είδε άλλους εργάτες να στέκονται στην αγορά χωρίς δουλειά, και είπε και σ' αυτούς: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα και ό,τι είναι δίκαιο θα σας το δώσω". Κι εκείνοι πήγαν. 'Όταν βγήκε πάλι κατά το μεσημέρι και κατά τις τρεις, έκαμε το ίδιο. Κατά τις πέντε, όταν βγήκε, βρήκε κι άλλους να στέκονται και τους λέει: "Γιατί στέκεστε εδώ όλη την ημέρα χωρίς δουλειά;" Του λένε: "Διότι κανένας δεν μας μίσθωσε". Τους λέει: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα". 'Όταν βράδιασε, λέει ο κύριος του αμπελώνα στον επίτροπό του: "Κάλεσε τους εργάτες και δώσε τους το μισθό, αρχίζοντας από τους τελευταίους μέχρι τους πρώτους". Κι όταν πήγαν αυτοί που προσλήφθηκαν στις πέντε, πήραν από ένα δηνάριο. 'Όταν έφθασαν οι πρώτοι, νόμισαν ότι θα πάρουν παραπάνω. Και πήραν από ένα δηνάριο κι αυτοί. 'Όταν πληρώθηκαν άρχισαν να γογγύζουν εναντίον του οικοδεσπότη, λέγοντας: "Αυτοί οι τελευταίοι εργάσθηκαν μια ώρα και τους εξίσωσες με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τη ζέστη". Κι εκείνος, απαντώντας σε ένα απ' αυτούς, είπε: "Φίλε μου, δε σε αδικώ. Δε συμφώνησες μαζί μου για ένα δηνάριο; Πάρε ό,τι σου ανήκει και πήγαινε. Αλλά θέλω και σ' αυτόν τον τελευταίο να δώσω όσο και σε σένα. Μήπως δεν μου επιτρέπεται να κάμω ό,τι θέλω την περιουσία μου; 'Η μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή εγώ είμαι καλός;".

Έτσι, οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι. Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί 

Λόγος του Κυρίου

Ο «οικοδεσπότης» βγαίνει να καλέσει στην δουλειά , στο περιβάλλον του ,μέχρι και την τελευταία στιγμή, εκείνους που κανείς δεν έχει καλέσει που έχουν μείνει στα περιθώριο τη,ς πέντε το απόγευμα., γυναίκες και άνδρες πεπεισμένοι ότι πια δεν γίνεται τίποτα με αυτούς. Στο τέλος της μέρας και ο χρόνος εργασία ολοκληρώθηκε και ήρθε η ώρα της πληρωμής όλοι όλοι με μεγάλη του έκπληξη όλοι παίρνουν την ίδια ανταμοιβή .προς χαρά των τελευταίων καλεσμένων και προς απογοήτευση των πρώτων καλεσμένων, που διαμαρτύρονται γιατί ο κόπος τους η εργασίας τους δεν εκτιμήθηκε

Στον κόσμο του Θεού, δεν υπάρχει καμία αξία που αξίζει πρόκειται για κάτι περισσότερο ή λιγότερο, για το αν είναι καλό ή κακό, δίκαιο ή ανέντιμο, από το ότι κάποιος είναι στην παρουσία του.

Το να σκεφτόμαστε την αγάπη του Θεού είναι εξαρτώμενη από την ηθική μας υπόσταση ισοδυναμεί με το να επιστρέφουμε στην εμπορική λογική της θρησκείας. Δούναι και λαβείν. Είμαστε όλοι θεϊκοί όλοι συμμετέχοντες -ανεξάρτητα από τις εμπειρίες μας- στο Όλον: Το ένα αμπέλι

Το αντίθετο της δικαιοσύνης δεν είναι η αδικία αλλά η δικαιοσύνη χωρίς γενναιοδωρία και ευσπλαχνία. Στο ευαγγέλιο η συγγνώμη δεν έχει «μέτρα και σταθμά»! Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 Α΄ Κύκλος 24η Τακτική Κυριακή Mt 18,21-35

 

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 Α΄ Κύκλος 24η Τακτική Κυριακή Mt 18,21-35

Το αντίθετο της δικαιοσύνης δεν είναι η αδικία αλλά η δικαιοσύνη  

χωρίς γενναιοδωρία και ευσπλαχνία.

Στο ευαγγέλιο η συγγνώμη δεν έχει «μέτρα και σταθμά»!

 

Η Εκκλησία πρέπει να είναι το μέρος όπου μπορείς να κάνεις λάθη χωρίς να χαθείς. Μια αγκαλιά ικανή να επαναφέρει όσους έχουν πέσει, την επιθυμία να ξανασηκωθούν τη γεύση της συγχώρεσης.

 

Η Εκκλησία δεν κολλέγιο ηθικής βελτίωσης, όπου όλοι ζουν συγκρατημένοι, φοβισμένοι, ανίκανοι να κάνουν ένα βήμα από φόβο μήπως αποτύχουν και κριθούν. Καθήκον της Εκκλησίας είναι να γεννά ελεύθερους ανθρώπους.

Παράδειγμα ο υπηρέτης της ευαγγελικής παραβολής, ο βασιλιάς τον συγχώρεσε, απάλλαξε από ένα τεράστιο χρέος, τον συγχώρησε δεν εφάρμοσε τον Νόμο. Ο άνθρωπος ο συγχωρεμένος συναντά ένα συνάνθρωπό του που του χρωστάει κάτι ασήμαντο. Και τι κάνει; Εφαρμόζει το νόμο : αν δεν μπορείς να πληρώσεις , πας στη φυλακή. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κακός δρα όχι από κακία, αλλά απλώς δρα από αίσθημα δικαιοσύνης, κάνει ότι προβλέπει ο νόμος.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την παραβολή ανησυχητική: ο υπηρέτης σεβάστηκε το νόμο. Δίκαιο, αλλά αδίστακτο. Κάποιος μπορεί να τηρεί τέλεια τους νόμους, αστικούς ή θρησκευτικούς, και να παραμένει βαθιά απάνθρωπος. Ειλικρινής και κακός.

Ο Ιησούς μάς οδηγεί και μας εισάγει σε μια ανώτερη δικαιοσύνη, ικανή να δώσει στον άλλο αυτό που χρειάζεται για να ξαναζήσει. Γιατί η ζωή δεν σώζεται με τη διανομή ανταμοιβών και τιμωριών. Η ζωή σώζεται διακόπτοντας την αλυσίδα του χρέους, της ενοχής και της εκδίκησης.

Δίκαιο είναι αν έχουμε δέκα ανθρώπους και έχουμε να μοιράσουμε με δικαιοσύνη την πίττα. Τοτε η δικαιοσύνη λέει ότι πρέπει τα δέκα όμοια κομμάτια. Αν όμως μεταξύ αυτών των δέκα υπάρχουν τρεις- τέσσερεις που, δε έχουν να φάνε περιμένουν από αυτό το κομμάτι για να βάλλουν κάτι στο στόμα τους για να επιζησουν ζήσουν, το δίκαιο είναι να τους δώσουμε μεγαλύτερες μερίδες,

Στη ζωή, στις σχέσεις τους οι άνθρωποι μεταξύ τους , για να είναι πραγματικοί άνθρωποι, δεν φτάνει να είναι μόνο δίκαιοι γιατί δεν υπάρχει υπάρχει χειρότερος εχθρός από τη δικαιοσύνης από τη μια δικαιοσύνη χωρίς ευσπλαχνία και συγχώρηση.

Μην αφήσεις τον αδερφό σου να χαθεί στη δυσαρέσκεια και στη μνησικακία.. Αδελφική διόρθωση Είναι μια αμείωτη αγάπη. Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026. Α κύκλος 23 Τακτική Κυριακή

Από το κατά Ματθαίο αγ. Ευαγγέλιο (Mτ 18,15-20)

«Αν σφάλει απέναντί σου ο αδερφός σου, πήγαινε κι επίπληξε τον χωρίς να είναι άλλος μπροστά. Αν σε ακούσει, τον κέρδισες. Αν όμως δε σ’ ακούσει, πάρε μαζί σου ακόμα έναν ή δύο άλλους, για να μπορεί ν’ αποδειχθεί ό,τι ειπωθεί, αφού θα το βεβαιώνουν δύο ή τρεις μάρτυρες. Αν κι αυτούς δεν τους ακούσει, πες το στη συνάθροιση της εκκλησίας· κι αν παρακούσει και την εκκλησία, τότε πια ας είναι για σένα όπως ο ειδωλολάτρης ή ο τελώνης.

18»Σας βεβαιώνω πως ό,τι κρατήσετε ασυγχώρητο στη γη, θα είναι ασυγχώρητο και στον ουρανό· και ό,τι συγχωρήσετε στη γη, θα είναι συγχωρημένο και στον ουρανό. Σας βεβαιώνω επίσης πως αν δύο από σας συμφωνήσουν στη γη για ένα πράγμα που θα ζητήσουν, ο ουράνιος Πατέρας μου θα τους το κάνει. 20Γιατί όπου είναι συναγμένοι δύο ή τρεις στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους».

Λόγος του Κυρίου

Πολλές φορές στην ζωή μας χρειάζεται να αντιμετωπίσουμε και να αναμετρηθούμε με τα σφάλματα κάποιου άλλου, ή τις παράβασής του. Το πρώτο που μας συμβαίνει είναι απορήσουμε και να πούμε: αν είναι δυνατόν , ή να αναγνωρίσουμε την αδυναμία του και την αδυναμία μας λέγοντας : άνθρωποι αδύναμοι είμαστε τι να κάνουμε; και να συνεχίσουμε το δρόμο μας ή τέλος να εξοργίσουμε και να πούμε δεν θέλω παρτίδες μαζί του, τέρμα.

Εκείνο που ο Ιησούς μας καλεί όμως να δοκιμάσουμε τα πάντα ώστε να αποκαταστήσουμε την διαταραγμένη σχέση. Βέβαια μπορεί ο άλλος επιμένει στη θέση του και να αρνείται να αναγνωρίσει το αδίκημα που έχει διαπράξει. Τότε ο Ιησούς δίνει μια παράξενη υπόδειξη λέει: «Αν συμβεί αυτό ας είναι για εσάς όπως ο Εθνικός και ο τελώνης» . Εκ πρώτης όψεως αυτό δεν σημαίνει αποπομπή του εν λόγω σφάλλοντος . Στην ουσία σημαίνει το αντίθετο δεν πρέπει να αποστασιοποιηθούμε και να τον καταδικάσουμε! Αλλά να είναι για μας όπως οι ειδωλολάτρες και οι τελώνες που στο Ευαγγέλιο είναι διατυμπανίζει ο ίδιος ότι για αυτούς ήρθε και για εκείνους έδωσε τη ζωή του. Όποιος συμπεριφέρεται έτσι είναι γιατί δεν ικανοί δεν γνωρίζουν ότι αγαπιούνται, Οπότε η στάση του μαθητή δεν πρέπει να είναι να διώξω αλλά το ότι είναι αντικείμενο της αγάπης του Θεού αλλά και της δική μου που δεν είναι αποσπασματική λιγάκι για το κάθετι το σωστό, το καλό αλλά ότι είναι μια αγάπη ολοκληρωτική και ικανή να διαρκέσει μέχρι το τέλος. Είναι αυτονόητο ότι υπάρχουν και οι πιο δύσκολοι άνθρωποι, και φαινομενικά ανεπανόρθωτες περιπτώσεις τόσο δε μια κοινότητα είτε αστική είτε θρησκευτική, δεν πρέπει να εγκαταλείπονται στην τύχη τους και να καταδικάζονται εκείνο που σφάλει . Είναι ακριβώς αυτοί που αξίζουν την περισσότερη προσοχή και αγάπη μας αγάπη, είναι το χαμένο πρόβατο που για να το βρει ο βοσκός άφησε τα ενενήντα εννέα και πάει σε αναζήτηση του.

 

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 - Α’ κύκλος – 22 Κυριακή του έτους (Μτ 16:21-27)

«Αν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας
σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί. Όποιος, πράγματι, θέλει να σώσει
τη ζωή του, θα τη χάσει. Και όποιος χάσει τη ζωή του για μένα, θα τη βρει»( βλπΜτ 16:21-27)

 

ο σημερινό Ευαγγέλιο, μας καλεί “ Να σηκώσω τον σταυρό μου και να Τον ακολουθήσω”.Ας αφήσουμε όμως τις πολύ εύκολες ηθικολογίες που ακούγονται όταν κάποιοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το «σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί». Πάρε τη ζωή στα  χέρια σου και πραγμάτωσε την,  όπως αυτή έρχεται να σε συναντήσει.

Η ζωή έρχεται να μας βρει χωρίς διάκριση αν είναι “καλή” ή ‘’κακή’’ για τον καθένα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς προτάσσουμε ως απόλυτο κριτήριο ευημερίας ως ζωή το «εγώ μου» και το «δικό μου». Ότι κρίνω τι συμφέρει   εμένα, αυτό τη καθιστά καλή η κακή.

Η ζωή συμβαίνει σύμφωνα με την απρόβλεπτη φύση της. Αν κάτι περιμένω τότε είμαι σε εγρήγορση και το καλωσορίζω ό,τι μου συμβαίνει,δεν μοιρολογώ. Δεν το φοβίσαμε δεν το προσδιορίζω πως πρέπει να είναι  αλλά το περιμένω το αδράξω με την διάθεση να μεταμορφώσω, αν χρειαστεί, αυτό που έρχεται. Η ζωή δεν είναι ποτέ όμορφη ή άσχημη,κακή ή καλή, δίκαιη ή άδικη. Η ζωή απλώς ‘’είναι’’. Εξαρτάται από εμάς πώς την κατοικούμε. 
    Αυτή είναι η πραγματικότητα .  Διαμορφώνεται ανάλογα πως σχετιζόμαστε μαζί της  . Αν σχετιστούμε άσχημα με αυτήν,η ζωή θα είναι επώδυνη. Αν σχετιστούμε καλά, η ζωή θα είναι χαρούμενη: η επιλογή είναι δική μας. Έπειτα η ζωή ξέρει πού να μας οδηγήσει.

Η πίστη δεν είναι θέμα μίμησης του Χριστου αλλά ταύτισης με τον Χριστό

 

Κυριακή  9η   Αυγούστου 2026

Α΄ Κύκλος 19η Τακτική Κυριακή

 

Η Η πίστη δεν είναι θέμα μίμησης του Χριστού 

αλλά ταύτισης με τον  Χριστό

 

Ανάγνωσμα από  το κατά Ματθαίο  ΄Αγιο Ευαγγέλιο (14,22-33)

Ο Πέτρος θέλει να μιμηθεί τον Ιησού, και βυθίζεται. Δεν καλούμαστε να μιμηθούμε τον Χριστό, αλλά να γίνουμε Χριστός. Μίμηση σημαίνει αλλαγή της συμπεριφοράς. Δεν αγγίζει την ουσία, το Είναι, παραμένει αδιάφορο.

Ένας χιμπατζής μπορεί να είναι σε θέση να παίξει ένα σαξόφωνο, αλλά ποτέ δεν θα γίνει μουσικός.

Ο Πέτρος θέλει να περπατήσει πάνω στο νερό, να μιμηθεί τον Ιησού επειδή πιστεύει είναι ένας καλος μαθητής του γιατί κάνει εξαιρετικές πράξεις, και το αποτέλεσμα είναι τραγικό: να παραπαίεις στο κενό.

Πίστη είναι να αφήνεις πίσω σου τις μέχρι τώρα πεποιθήσεις τις βεβαιότητές και τον τρόπο ζωής σου και όχι να τις μεταρρυθμίσεις, αλλά να προσπαθείς να δημιουργήσεις είναι νέο άνθρωπο μεταμορφωμένο.

 

Κυριακή 16 Ιουλίου 2026, Α κύκλος 16η Τακτική Κυριακή (Μτ 14:13-21)

Ο καθένας μας καλείται κάνει ένα ταξίδι από το 

 

ΥΠΑΡΧΩ στο ΕΙΜΑΙ

        Oι άνθρωποι δεν γεννιούνταν “ολοκληρωμένοι” άνθρωποι, ουσιαστικά οδοιπόροι: homo viator., προς την ολοκλήρωση. Ξεκινάμε ένα ταξίδι. Προς εσωτερικό βάθος της ύπαρξης μας, όπου τη ζωή μας την περιμένει η τελική αναγνώριση, από το Υπάρχω, στο ποιος Εγώ τι είμαι , στην βαθύτερη αλήθεια μου. Αυτό είναι το ταξίδι τελικά, είναι μόνο ικανό να μας οδηγήσει στην ολοκληρώσει. Ώμος της ζωής που μπήκαμε υπάρχει ένας ορίζοντα προκλήσεων και επιλογών και αρχίζουμε μια διαρκεί επιλογή μήπως και βρούμε και φτάσουμε στο σκοπό μας: το τι Είμαι άρα πως να ζήσω. Γυρίζουμε γύρω γύρω συνεχίζουμε να αναζητούμε, περιμένουμε κάποιον, κάτι, μια επιτυχία, έναν ρόλο, μια αναγνώριση ικανή να μας πει επιτέλους ποιοι είμαστε. Αυτό όμως που ζητάμε μέσα στον θόρυβο, στην ορμή, στην αναταραχή, στη συσσώρευση συνεχώς αυξανόμενων εμπειριών και συναισθημάτων, της ζωής, δεν είναι βοήθεια στην αναζήτηση. Τίποτα δεν κατοικεί στον δυνατό άνεμο, ούτε στον σεισμό, ούτε στη φωτιά. Η Γραφή μας λέει ότι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό στον «ήρεμο, ήρεμο αεράκι», με μια διακριτική, σιωπηλή φωνή που μιλάει μέσα μας (βλ. Βασιλέων Α΄ 19:11-12).

 

Το σημερινό Ευαγγελικό απόσπασμα μας παρουσιάζει πλήθη που εγκαταλείπουν την πόλη για να ακολουθήσουν τον Ιησού στις ερημιές τον τόπο τους, όπου τίποτα το ελκυστικό και ικανό να μας ικανοποιήσει φαίνεται να μην υπάρχει και μάλιστα φαίνεται όλα να είναι χαμένος κόπος. Όλα γύρω μας αργά ή γρήγορα δείχνουν την αδυναμία τους την αστάθεια τους την ρευστότητα τους , φαίνεται να μην έχουν προοπτική μόνο ξεραΐλα, τίποτα που να μοιάζει σε μια καλή ευκαιρία μόνο σιωπή και η εσωστρέφεια και ερωτηματικά κυριαρχούν.

Το ταξείδι δεν είναι μακρινό αλλά είναι επίπονο .

Είναι από Έξω προς τα Μέσα: από το Υπάρχω το ποιος είμαι τι κάνω από που έρχομαι τι αναζητώ. Είναι είναι ένα μέρος όπου τίποτα δεν φαίνεται να σταθερό ικανό να δώσει ένα χέρι σωτηρίας και ασφάλειας . Κι όμως, ακριβώς τότε, το ουσιώδες μπορεί να εμφανιστεί που να προσφέρουν σιγουριά και στήριγμα.

Οι μαθητές στον επεισόδιο μας κλάνουν αυτή την διαπίστωση “Για τόσο κόσμο δεν έχουμε τόσα λεφτά για να αγοράσουμε ψωμί και να τους χορτάσουμε . Απόλυσε, λοιπόν τα πλήθη για να πάνε στα χωριά και να αγοράσουν τρόφιμα για τον εαυτό τους» προτείνουν στον Ιησού.

Είναι η συνήθης λογική: ο καθένας φροντίζει τον εαυτό του, ο καθένας αγοράζει ό,τι χρειάζεται, ο καθένας σώζει τον εαυτό του.

Και να σκεφτεί κάνεις ότι δεν είμαστε εμείς η πηγή της ζωής, μας δόθηκε χάρισμα . Δεν παράγουμε εμείς τον αέρα που αναπνέουμε. Δεν εφηύραμε εμείς το νερό που μας στηρίζει. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε την αγάπη που θρέφει την καρδιά. Μπορούμε μόνο να τα καλωσορίσουμε να τα υποδεχτούμε ως δώρο που μας χαρίστηκε χωρίς τίποτα να κάναμε που να αξιαμε και μας δοθηκε ως μισθό. Είναι ένα καθημερινό θαύμα.

 

Βασιλεία του Θεού. Το όνειρο κάθε μαθητή του Ιησού να επικρατήσει επί της γης η μεταμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, από ανταγωνιστική και βίαιη, σε μια κοινωνία η ομόνοιας και η ειρήνης.

 

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 , 17η Κυριακή Α Κύκλος Μτ 13, 44-52

Υπάρχει ένας κριμένος θησαυρός για όλους είναι κρυμμένος σ΄ένα χωράφι και όλοι τον γνωρίζουμε , αλλά δεν πολυενδιαφερόμαστε να τον βρούμε δεν διαφημίζεται , δεν κάνει θόρυβο γι’ αυτό δεν τράβα την προσοχή μας. Φυλάσσεται στη σιωπή και το φωτεινο σκοταδι της Ανθρώπινης Ζωής.

Ο καθένας μας περιφέρεται επάνω του κόβει βόλτες ξανά και ξανά, και δεν εκτιμούμε το χωράφι , πάνω στο οποίο ζούμε και δεν το σκύβουμε όπως θα έπρεπε, σκαλίζουμε βάζουμε πατάτες ντομάτες, κολοκυθάκια και κάποια στιγμή και αυτά τα παρατάμε τύχη τους γιατί δεν έχουν τιμές και τραβάμε για άλλα πράγματα που γυαλίζουν.

Αυτός θησαυρός είναι κρυμμένος το χωράφι είναι η ζωή μας, η ιστορία του καθένα μας .

Αυτός είναι Η βασιλεία των Ουρανών μας λέει το Ευαγγέλιο,

Αυτός ο θησαυρό,· είναι κάτι που «το μάτι δεν έχει δει ποτέ, ούτε το αυτί έχει ακούσει» δεν μπορείς να τον κατασκευάσεις , δείχνει μερικά σημάδια της ύπαρξης του σε όλους άλλα δεν τα βλέπεις αν δεν έχεις ευαίσθητα μάτια για να δεις και αυτιά για να ακούσεις ή η προσοχή σου στρέφεται σε τόσα άλλα πράγματα και φωνές εκτιμούν και τρέχεις από πίσω και στο τ΄λελος όταν κάνεις ταμείο , λες άνθρακες ήταν,

Αυτό το θησαυρό δεν τον δημιουργείς, απλώς τον βρίσκεις και όταν το βρεις είναι πάντα κάτι εκπληκτικό, απρόβλεπτο, μη προγραμματισμένο πραγματικά κάτι καινούργιο.

Κυριακή 16 Ιουλιου Έτος Α 16η Τακτική Κυριακή Ματθ. 13:24-43

 

Κυριακή 16 Ιουλίου  2026

Η ζωή είναι μία. Την δεχόμαστε ολόκληρη, όχι σε κομμάτια και την πλάθουμε.

Ματθαιος  13,245-43 

Δεν υπάρχει μια ζωή , απρόσκοπτη ανώδυνη, χωρίς πειρασμοί και δοκιμασίες χωρείς ψυχικό πόνο, προβλήματα ή συγκρούσεις. Όλα αυτά ,τα ‘ζιζάνια’ υπάρχουν και αναμειγνύονται με το σιτάρι. Το κακό υπάρχει, το κάνουμε αλλά και το υπομένουμε. Είναι μέσα και έξω από εμάς. Αλλά τελικά, τι είναι το κακό; Ίσως κάτι απαραίτητο; Ή μήπως το κακό είναι αυτό που με κάποιο τρόπο αγγίζει το εγώ μου, τα σχέδιά μου, τις προσδοκίες μου, αυτό που εμποδίζει την επιθυμία μου για εκπληρωθεί «Αφήστε τα ζιζάνια να φυτρώσουν ανάμεσα στο σιτάρι», λέει ο Ιησούς.

Η ζωή είναι μία. Την δεχόμαστε ολόκληρη, όχι σε κομμάτια. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό σας ολόκληρο, όχι σε κομμάτια “ Αγάπησε τους άλλους όπως τον εαυτόν σου, άρα να θέλεις γι’ αυτόν την ολοκλήρωση” . Καλωσορίστε τη ζωή όπως συμβαίνει, όχι όπως θα θέλατε να συμβεί. «Η μοίρα πρόθυμα, θα έλθει ό,τι και να γίνει» – είπε ο Σενέκας. Ας αποδεχτούμε την ‘μοίρα’, όταν μας οδηγεί απαλά και προς το καλό και την ολοκλήρωση που μπορεί να μας προσφέρει , και ας φροντίσουμε να το συντηρήσουμε όσο το δυνατό μπορούμε, στην φουρτούνα μην αφήσουμε στα όρια μας να μας παρασύρει με τη δύναμη.

 

Εχεις ΔΩΣΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Κυριακή 12/7/2026 . Α κυκλος 15η Τακτική Κυριακή του ετους

 

Κυριακή 12/7/2026 . 15^η Τακτική Κυριακή του έτους

Από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο Μτ 13,1-23

Το πρώτο μέρος της ευαγγελικής περικοπής   ρωτά τι πραγματικά έχει σημασία για μάς; και αυτό που απαντά έχεις εντοπίσει πιο είναι το καθήκον μας και αν το κάνουμε το καθήκον μας. Μια μέρα, θα μας ρωτήσουν ακριβώς αυτό: έχετε κάνει το καθήκον σας; Έχετε δώσει το 100%; Έχετε δώσει μαρτυρία όπου κι αν βρεθήκατε; Θα μας ρωτήσουν αν έχουμε σπείρει, όχι αν αυτό που έχουμε κάνει έχει αποδώσει καρπούς. Σιγουρα θα βρεθούν πολλές δικαιολογίες τόσο για κείνους που δεν το έκαναν όσο εκείνων που προσπάθησαν ή εκείνων που βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες γιατι δεν προσπάθησαν και λένε: «Δεν άξιζε τον κόπο», ή «Ήμουν γύρω από ανθρώπους που δεν πίστευαν στις αξίες μου», ή «Ήμουν με δύσκολους ανθρώπους».

 

 

 

Το δεύτερο μέρος του Ευαγγελίου, μας τοποθετεί στο πλευρό εκείνων που καλούνται να είμαστε ανοιχτεί, προσεχτικοί στις επέμβασης του Θεού στης ζωής, γιατί ο Θεός, εκδηλώνεται με τόσους πολλούς τρόπους. Σε όλους προσφέρει τις παρηγοριές Του, τις διορθώσεις Του, την καθοδήγησή Του... Το πρόβλημα είναι ότι συχνά είμαστε επιφανειακοί... αφηρημένοι... απασχολημένοι με κάτι άλλο... ή, χειρότερα, ακούμε, παρασυρόμαστε από ενθουσιασμό... αλλά μετά επιστρέφουμε στους παλιούς μας τρόπους... μας καταπίνει ο παλιός τρόπος ζωής... Με λίγα λόγια : δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό σε κάθε περίσταση; Τι πραγματικά έχει σημασία για εσάς;

Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ:   Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Ο Αγ. Παύλος, απευθυνόμενος στους Κορίνθιους, γράφει ένα υπέροχος ύμνος στην ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών που δημιουργούν τα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.

Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί· υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων. Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών. Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες. Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά. ( 1Κορ. 12, 1-11).

Οφείλουμε στον Ευαγγελιστής Ιωάννης στην τόλμησε να δώσει με ένα τρόπο λιτό και ταπεινό «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (1 Ιωάν 4,16 ) Ένα ορισμό, μια περιγραφή του Θεού που η χριστιανική παράδοση Τον αντιλαμβάνεται και Τον ομολογεί το Θεό , Περιγράφει τον Θεό ως Έναν και μοναδικό στην ουσία, ο οποίος όμως αποτελείται από τρία διαφορετικά Πρόσωπα (υποστάσεις): τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αναλυτικότερα:Τρία πρόσωπα, μία ουσία: Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τρεις ξεχωριστοί θεοί. Έχουν την ίδια Θεϊκή ουσία, είναι ομοούσιοι, ισότιμοι και αδιαίρετοι. Ο Πατέρας είναι η πηγή της Θεότητας, ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα , και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. Θεός είναι από μόνος του μια κοινωνία προσώπων. Με θεμέλιο την δημιουργική συνεκτική δύναμη και της Αγάπης. Και εμπνεόμενη από τον Αγ. Αυγουστίνο τραυλίζοντας δοκιμάζει να προσεγγίσει λέγοντας: Ο Θεός Πατέρας, εκείνος που Αγαπά και από Αγάπη δημιουργεί, διαμέσου του Αγαπημένου του Υιό και το Πνεύμα το Άγιο που είναι η Δύναμη της Αγάπης τους Ενώνει σε μία Ουσία και ζωοποίει και εξαγιάζει τον κόσμο.

Η Αγάπη εφ΄όσον είναι Αγάπη, από τη φύση της δεν εξομαλύνει, δεν αφαιρεί ούτε τυποποιεί τις διαφορετικότητες : αντίθετα τις ενδυναμώνει και τις εξυψώνει ώστε να τελειοποιείται η Ενότητα

Η Αγάπη, δεν καθιερώνει ένα έθνος ή μία γλώσσα ή «μία σκέψη», ή τον τρόπος να βλέπει και να ζει ο άνθρωπος τα πράγματα.

Η Δύναμη της Αγάπης, δεν ευνοεί ολοκληρωτικά συστήματα -συμπεριλαμβανομένων και των θρησκευτικών- όπου οι διαφορετικότητα θεωρείται πάντα επικίνδυνη και ως εκ τούτου πρέπει να περιορίζεται και τα πρόσωπα να εμποδίζονται και να φιμώνονται, ώστε να μη σκέφτονται, να μην μιλούν και να μην ζουν τη δική τους αλήθεια.

Όπου, η Αρχή της Αγάπης, πρυτανεύει-, οι σκέψεις και οι ιδέες πολλαπλασιάζονται, κάθε άτομο μοιράζεται τον πλούτο και την ομορφιά του σύμπαντος κόσμου, να προωθεί την καρποφορία τους προς όφελος όλων.

Κυριακή 17 Μαΐου 2026 - Α΄ Κύκλος - 6η Κυριακή του Πάσχα ( Ιωα. 14,15-21). Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε

 

Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. 

Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε( Ιωα. 14,15-21)

              

Η Βίβλος χρησιμοποιεί τον όρο «δόξα» για να υποδείξει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. Σήμερα ο Ιησούς τον συνδέει με έναν άλλο όρο, εξαιρετικής σημασίας, τον όρο «ενότητα». Τις περισσότερες φορές, όταν εμείς σκεπτόμαστε ή μιλάμε για τη «δόξα», το μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι θριαμβευτικό, αστραφτερό, που κάνει κάτι ή κάποιον να ξεχωρίζει εξαιτίας των κατορθωμάτωντου ή των επιτευγμάτων του . Στην νοοτροπία του λαού που μεγάλωσε και έζησε ο Ιησούς , ο όρος “δόξα”συνδέεται με την έννοια “δίνω βάρος”, “δίνω σημασία”. «Δοξάζω», λοιπόν, σημαίνει «δίνω βάρος σε κάτι» κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, ώστε αυτό το «κάτι» να πάρει σάρκα και οστά καιυπόσταση μέσα στην καθημερινότητα μου. Όταν λοιπόν, λέμε ότι ο Θεός δοξάζεται ή Τον δοξάζουμε, τότε σημαίνει ότι κάνουμε κάτι το συγκεκριμένο και ορατό μέσα στη ζωή μας και με τηζωή μας: Όταν τα λόγια μας και τα έργα που επιτελούμε παραπέμπουν στο Θεό ή καλύτερα τον κάνουν παρόντα στη καθημερινότητά μας και των γύρω μας.

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους». Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

 

Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

Σε όλους υπάρχει η λαχτάρα να φτάσουμε σε μια ζωή που να είναι πραγματικά ανθρωπινή ακόμη και μέσα στις κακουχίες της κάθε μέρα, να βρεθεί ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που να οδηγεί στην αλήθεια της ζωής. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε στο συμπέρασμα , δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι μόνος

Ιησούόμως μας άφησε ως κληρονομιά Του, Μην στενοχωριέστε... μην ανησυχείτε... δεν είστε μόνοι! Είμαι ανάμεσα σας στη, ως βοήθεια στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν με βλέπετε.

Αυτή την υπόσχεση διαβεβαίωση άφησε στους μαθητές του πριν ολοκληρώσει την παρουσία του στο κόσμο μας. Υπόσχεση διαβεβαίωση ακόμη και σε μας και ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ ιστορικά.

Είναι ανθρωπινή εμπειρία , διψάμε υπάρχει το νερό. Για να μας ξεδιψάσει. Αν αυτό δεν υπήρχε στην φύση δε θα διψούσαμε Έτσι και την ζωή παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι θα πεθαίνουμε , όμως όλοι με κάποιο τρόπο καλλιεργούμε την ελπίδα ότι θα υπάρχουμε για πάντα. Μια ένδειξη είναι ότι, ακόμη και αν κάποιος έχει χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο δε ξεχνά τις διδασκαλίες , τις αξίες που έζησε και τα παραδείγματά του διαρκούν και ενεργούν πέρα ​​από την παρουσία του και εμείς τα περισσότερα τα συνεχίζουμε..

Κυριακή 3 Μαΐου 2026 / 4η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) « Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (Ιω 10.1-10)

Ο καθένας μας έχει ένα ποίμνιο να βοσκήσει... επειδή δε ζούμε μόνοι μας αλλά μαζί με άλλους και μέσα σε μια κοινωνία. Το ποίμνιο μας είναι η οικογένεια το σόι μας οι φίλοι μας κοκ

Πολλοί νομίζουν ότι το πιο σημαντικό είναι να κοιτάζεις τη δουλειά σου… και άσε τους άλλους… Άλλοι πάλι «χαραμίζονται» για χάρη της κοινότητας και του κοινού καλού. Υπάρχουν και εκείνοι που ζητούν από τους άλλους να κάνουν κάτι για το κοινό κάλο , αλλά οι ίδιοι δεν κουνάνε το χέρι για να πραγματοποιηθεί το κοινό καλό .

Δεν φτάνει να περιοριζόμαστε στα ‘καθήκοντα τα οικογενειακά μας΄ : σχέσεις γονέων-παιδιών, συζύγων, εργαζόμενων στην ίδια εργασία , γειτόνων, φίλων και γνωστών... Έχουμε μια ευρύτερη ακτίνα δράσεως μέσα στην καθημερινότητα μας. Τα λόγια του Ιησού στο σημερινό ευαγγέλιο μας δείχνουν το «πού» και το «πώς» μπορούμε να είμαστε ‘ποιμένες’ στην καθημερινότητα μας και μπορούμε να τα συνοψίσουμε ως εξής: γνώση, υποδειγματικότητα και ζωή.

Γνώση: Καμία σχέση δεν μπορεί να μας αποκλείσει να γνωριστούμε με άλλους και να κάνουμε να μας γνωρίσουν οι άλλοι να έλθουμε σε επικοινωνία με τους άλλους . Προσοχή όμως γιατί υπάρχει και η αρρωστημένη περιέργεια και στο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον.

Η γνώση λέει τη βάση στη εμπιστοσύνη, την αμοιβαία συνδιαλλαγή, τη ταπεινοφροσύνη την ευσπλαχνία, την γενναιοδωρία και τη “καθαρή καρδιά” δηλ. χωρίς υστεροβουλία

 

Τρίτη Κυριακή του Πάσχα 26 / 04 / 2026 , Α’ κύκλος

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΜΑΟΥΣ , (Λκ 24,13-35 )

….. οδηγεί στην πίστη αλλά περνάει μέσα από την δοκιμασία, από την απογοήτευση, την αμφιβολία, την αναζήτηση …αλλά όχι την παραίτηση.

Το ευαγγέλιο σήμερα μας παρουσιάζει δύο συνοδοιπόρους που έζησαν μια μεγάλη έκρηξη ενθουσιασμού, που ένιωσαν ότι επί τέλους είχαν συναντήσει κάποιον και μοιράστηκαν τη ζωή μαζί του, κάποιον που τους γέμιζε την ζωή… Και τώρα, θλιμμένοι, ξανασυζητούν και διερωτώνται για όλα αυτά τα ωραία που έζησαν μαζί του, που τους έκανε να πιστέψουν ότι οι προσδοκίες τους για ένα καλύτερο αύριο σε έναν κόσμο καλύτερο μπορούσαν να επαληθευτούν και που τους έκανε να νοιώθουν ότι η ζωή τους ήταν γεμάτη. Και τελικά, αυτός ο Ιησούς έχασε την ζωή του κακήν κακώς, θανατώθηκε και οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Τώρα το μόνο που μένει για να παρηγορηθούν είναι να πάνε πίσω στην πατρίδα, στο χωρίο τους και να δουν τι έχουν να γίνουν. Βρίσκουν καταφύγιο στο παρελθόν, στον «παλιό καλό καιρό» και αυτό είναι εμπειρία όχι μόνο εκείνων των δυο, αλλά και δική μας.

Και όμως, η «αμφιβολία» είναι το καύσιμο της πίστης, και η «κρίση» είναι απαραίτητη για να δοκιμαστεί η πίστη, ώστε να διατηρηθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Πάντα πρέπει να φοβούμαστε εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ αμφιβολία ή κρίση, που σίγουροι για όλα - ειδικά στον τομέα της πίστης - αργά ή γρήγορα θα μπουν στο χρυσό φρούριο του φανατισμού, στο χρυσό σπίτι όπου οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ενώ όλα μέσα εκεί είναι χρυσά και προσφέρουν ικανοποίηση. Αλλά όμως βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου , επειδή οι πόρτες και τα παράθυρα της επικοινωνίας είναι κλειστά.

Είναι ψυχολογική άμυνα, ένα εργαλείο που μας είναι οικείο: βρίσκουμε καταφύγιο στο παρελθόν, ώστε το παρόν να είναι λιγότερο επαχθές.

Δεν αρκεί να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα, για να τα λύσουμε … γιατί συχνά απλά τα κουβαλάμε μέσα μας. Οι αγωνίες, οι κόποι μας, ο θυμός που νιώθουμε δεν μας επιτρέπουν να δούμε, αλλά μας συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο, μας κάνουν να μη βλέπουμε τη λύση, ακόμα και όταν την έχουμε στο χέρι μας. 

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα! Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα!

Μερικές γυναίκες και άνδρες βίωσαν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ για αρκετά χρόνια,

στους σκονισμένους δρόμους της Παλαιστίνης. Πρέπει να ήταν μια τόσο εξαιρετική

εμπειρία αυτή που μεταμόρφωσε τη ζωή τους, με την ζωή, τον θάνατο και την Ανάσταση Του «Που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μετά από έναν μακρύ ύπνο, σαν ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουν τη μη ζωή και να εισέλθουν στην πραγματικότητα, σαν να θρυμματίζουν αγωνιώδη όνειρα, σαν να

ανοίγουν τα μάτια τους στο φως. Με τον Ιησού στο πλευρό τους, αυτές οι γυναίκες και αυτοί οι άνδρες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις, επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, επειδή τελικά όποιος αγαπιέται, καλωσορίζεται, ξαναξυπνάει με αξιοπρέπεια, επειδή ήταν πάντα το αντικείμενο της αγάπης» (Eugen Drewermann)*.

Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βιώσουμε -αν δεν το κάνουμε ήδη- το Πάσχα μέσα στο ύπνο της ρουτίνας αν και ξέρουμε ότι το Πάσχα κάνουμε μυστηριακή ανάμνηση του Πάθους και της Ανάστασης του Ιησού: το «εκεί και τότε» γίνεται το κατα κάποιο «εδώ και τώρα» για μας.

Πολλοί «κάνουν Πάσχα» ως κάποιο πέρασμα από κάποιο Ναό, που μπορεί ίσως να είναι το ένα και μοναδικό πέρασμα κάθε χρόνο, ‘για το καλό’, (που δεν είναι άλλο από μια κοινωνική υποχρέωσή

μας όπως και ο γάμος μας, το βάπτισμα του παιδιού μας ή κάποιου συγγενή ή γνωστού ή και τον θάνατο κ΄ποιου και οσίως και τον δικό τους) δικαιολογία «τέλος πάντων χριστιανοί δεν είμαστε;».  Τι είμαστε….  χριστιανοί Δεν είμαστε ;

Πάσχα, η Ανάσταση, θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα η εμπειρία που μεταμορφώνει τη ζωή μου, που έχει αλλάζει κάτι στον τρόπο που βλέπω, που σκέφτομαι, που αντιδρώ, που ζω ή, τουλάχιστον, πως έχω αρχίσει την προσπάθεια γι’ αυτή την Νέα Ζωή , κι όχι μια διακοπή της καθημερινότητάς μου μια διασκέδαση άλλα όπου τίποτα δεν αλλάζει...για να κάνω κάτι διαφορετικό, απο μια  ανάπαυλα στο «τι Είμαι και τι Έχω» στο «ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι και να έχω ότι ήμουν και ότι είχα», χωρίς να αντιληφθώ ν ότι με το βάπτισμα μου το γεγονός της Ανάστασης – του Πάσχα μου μη αφήνοντας το να με φτάσει και να αντιληφθώ ότι η ζωή αξίζει να τη ζω επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, τη Δύναμη της δημιουργικής Αγάπης, δεν αφήνω την επίγνωση ότι έχω ‘ ξυπνήσει στην αξιοπρέπεια του ¨πάντα είμαι αντικείμενο αγάπης¨ και καλούμαι να ζήσω ως υποκείμενο, δηλαδή πρόσωπο που ενεργεί έργα αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης, ευσπλαχνίας.

 

Βγες έξω , πήγαινε πιο πέρα προχωρά στη ζωή

 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Α’ κύκλος Πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής 

Η Ανάσταση του Λαζάρου κατά  ΙΩΑΝΝΗ 11,1-45).

Διαβάζουμε: …. Τότε ο Ιησούς δάκρυσε. «Δες πόσο τον αγαπούσε!» έλεγαν οι Ιουδαίοι

«Κάτι που το λέμε θεϊκό και δεν αντιστοιχεί σε μια άνθηση του ανθρώπινου δεν αξίζει να του αφιερωθούμε» (Dietrich Bonhoeffer).

«Ο Ιησούς, ταραγμένος πάλι και θλιμμένος μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. «Βγάλτε την πέτρα», […].
Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!». Ο νεκρός βγήκε, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με σάβανο. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Ποιος περισσότερο από τον Ιησού δεν το ήξερε: αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι απλό και ταυτόχρονα απέραντο, να νιώθει αγαπημένος, όπως το λουλούδι χρειάζεται τον ήλιο. Και μόνο αυτή η αγάπη κάνει υποφερτή την αγωνία της ζωής: μια φωνή που διαπερνά τη νύχτα και λέει: «Να είσαι ο εαυτός σου. Είμαι εδώ. Μην φοβάσαι».

Ο Ιησούς είναι η «αποκάλυψη» του Θεού επειδή, έδειξε και δεν έκρυψε τίποτε τους ανθρώπους από τον εαυτό του. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας πλησιάσει και να μας πει: «Βγες έξω».

Αυτό το “Βγες Έξω” , για το καθένα μας είναι το βάπτισμα, να φανερωθούμε ότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση : για να “λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς” (κατά Ματθαίο) .”Για χάρη του πλήθους (που στέκει εδώ) γύρω, για να πιστέψουν πως εσύ (Ο Πατέρας) με έστειλες»( κατα Ιωάννης).

Έτσι κάτι από τον Θεό εκδηλώνεται. «Έλα έξω» αποκάλυψε κάτι από τον εαυτόν σου. Μόνο έτσι η ανάσταση παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται εμπειρία: είναι έργο της αγάπης που κάνει “ σάρκα που σηκώνει κεφαλή χωρίς φόβο”, η ζωή που δεν είναι μονό εδώ αλλά πάντοτε, και να νικά ακόμη και τον θάνατο.

Οι ζωές μας, όπως και οι ζωές της Μάρθας, της Μαρίας και του ίδιου του Ιησού… αγγίζονται από τον θάνατο, από τον πόνο… και κι εμείς, σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έκαναν η Μάρθα και η Μαρία, σκεφτόμαστε: «Αν ο Ιησούς ήταν εδώ…», ή «Αν ο Ιησούς ήθελε…», «Αν υπήρχε πραγματικά…», «Ίσως δεν ενδιαφέρεται για μένα…», «Γιατί επέτρεψε αυτό…».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… να πιστέψουμε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο όπως φαίνονται… όπως νομίζουμε, αλλά υπάρχει πάντα ένα πέρα από αυτό που δεν φανταζόμαστε. Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι καινούργιο ακόμη και άσχημο… ας σκεφτούμε ότι δεν είναι η τελευταία λέξη της ζωής μας! Ας προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη… ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πού πάμε … όταν μας φαίνεται ότι περπατάμε στο σκοτάδι, δεν απελπιζόμαστε γιατί γνωρίζουμε, πως ότι πηγαίνουμε προς το φως!

Η πίστη αρχίζει από την εμπιστοσύνη και τελειώνει με το να περπατάμε στη ζωή και να μαθαίνουμε να βλέπουμε ακόμα και εκεί που υπάρχει σκοτάδι.

 Κυριακή 22 Μαρτίου , Α κύκλος  4η Κυριακή της Τεσσαρακοστής  (Ιωάννης 9:1-41)

 

Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο .

 


  

 Όποια και αν είναι τα προβλήματά μας, οι αδυναμίες μας, οι αμαρτίες μας, οι περιορισμοί μας, τα τραύματά μας...  δεν είναι εμπόδιο στο έργο του Θεού. Σε όλους εμπιστεύεται μια αποστολή,  οι οποίοι  περιορισμοί μας   δεν εμποδίζουν τη δράση του   Συχνά περνάει ακριβώς μέσα από αυτούς. Ζητά μονό εμπιστοσύνη  την ίδια εμπιστοσύνη που έδειξε αυτός ο τυφλός, ένας ζητιάνος, ευάλωτος και εξαρτημένος άνθρωπος, ένας αόρατος κι όμως εμπιστεύεται αυτόν που για πρώτη φορά του έδωσε την προσοχή του, δεν τον αναγνωρίζει άλλα του εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Λόγο του Ιησού, γιατί πρώτος του μίλησε.
    Έτσι αρχίζει η η πίστη, δεν είναι ένα απρόοπτος κεραυνός από μια πρώτη επαφή με κάποιον.  Αρχίζει με μια πρώτη επαφή μια πρώτη τάση εμπιστοσύνης θα δημιουργήσει τις συνθήκες για το θαύμα, το οποίο ο Ιησούς, δεν (του το) μας υπόσχεται ότι θα κάνει κάτι , αλλά μας ζητά εμείς κάτι να κάνουμε. Έτσι και αυτό που ονομάζουμε , πίστη  πνευματική ζωή, η αλλαγή μας δεν γίνεται άμεσα και αποτελεσματικά : αρχίζει με μια χειρονομία που έχει τα χαρακτηριστικά της εμπιστοσύνης, που οδηγεί σε μια απόφαση, ένα ταξίδι.  Και ο Ιησούς τον εμπιστεύεται , στέλνει το τυφλό  στην πισινά  να πλυθεί που ξεκινά αφου  του λάσπωσε τα μάτια . Μέσα από αυτή την άσκηση,  διασχίζοντας αυτή την πορεία ο άνθρωπος ανακαλύπτει τι κάνει το Θεό  που ενεργεί για χάρη του.

 

24 Ιουλίου 2025 17η ΤΑΚΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΚΗ του Γ΄ Κύκλου (Λουκάς 11, 1-13

  

17ης Κυριακής του Γ΄ Κύκλου

24 Ιουλίου 2025

 ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ. 

Ανάγνωσμα από το κατά  Λουκάς 11, 1-13

Υπάρχει επίσης ανάπτυξη και ωρίμανση στην προσευχή, όπως ακριβώς υπάρχει ανάπτυξη στην αγάπη: από τα πρώτα μικρά σκιρτήματα τους μικρο – ερωτικούς αναστεναγμούς και πάθη, εύθραυστα και αβέβαια και γεμάτα απορίες, σιγά σιγά ακόμη και με πόνο φτάνουμε σε μια ώριμη δωρεάν και έπειτα χαρισματική αγάπη, ικανή για σιωπή και πίστη.

Στην αρχή της πνευματικής ζωής, προσευχόμαστε για να ζητήσουμε, όπως λέει και και ο Ιησούς: «Ζητείτε, και θα σας δοθεί· χτυπήστε, και θα σας ανοιχτεί η πόρτα» (Μτ. 7:7). Λίγο πριν όμως, όμως μας είχε προειδοποιήσει : « όταν προσεύχεσθε μη φλυαρείτε όπως κάνουν οι εθνικοί, οι οποίοι νομίζουν ότι θα εισακουσθούν με την πολυλογία τους. 8Οπότε, μη γίνετε όμοιοι τους, διότι γνωρίζει ο Πατέρας σας τι πράγματα έχετε ανάγκη, προτού εσείς του ζητήσετε » (Ματθ. 6:7-8). ο κάτι αλλά το το Πνεύμα του πατέρα μας ωθεί αλλού.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να επιλέξουμε. Ο Ιησούς δεν αντιφάσκει με τον εαυτό του: απλά λαβαίνει υπόψιν του τι πραγματικά είμαστε και από αυτό ξεκινώντας μας συνοδεύει προς την ωριμότητα. Μας εκπαιδεύει και μας βοηθά να αναπτυχθούμε: από την προσευχή ως αίτημα στην προσευχή ως ζωή κοινωνίας.