Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 - Α’ κύκλος – 22 Κυριακή του έτους (Μτ 16:21-27)

«Αν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας
σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί. Όποιος, πράγματι, θέλει να σώσει
τη ζωή του, θα τη χάσει. Και όποιος χάσει τη ζωή του για μένα, θα τη βρει»( βλπΜτ 16:21-27)

 

ο σημερινό Ευαγγέλιο, μας καλεί “ Να σηκώσω τον σταυρό μου και να Τον ακολουθήσω”.Ας αφήσουμε όμως τις πολύ εύκολες ηθικολογίες που ακούγονται όταν κάποιοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το «σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί». Πάρε τη ζωή στα  χέρια σου και πραγμάτωσε την,  όπως αυτή έρχεται να σε συναντήσει.

Η ζωή έρχεται να μας βρει χωρίς διάκριση αν είναι “καλή” ή ‘’κακή’’ για τον καθένα. Η αλήθεια είναι ότι εμείς προτάσσουμε ως απόλυτο κριτήριο ευημερίας ως ζωή το «εγώ μου» και το «δικό μου». Ότι κρίνω τι συμφέρει   εμένα, αυτό τη καθιστά καλή η κακή.

Η ζωή συμβαίνει σύμφωνα με την απρόβλεπτη φύση της. Αν κάτι περιμένω τότε είμαι σε εγρήγορση και το καλωσορίζω ό,τι μου συμβαίνει,δεν μοιρολογώ. Δεν το φοβίσαμε δεν το προσδιορίζω πως πρέπει να είναι  αλλά το περιμένω το αδράξω με την διάθεση να μεταμορφώσω, αν χρειαστεί, αυτό που έρχεται. Η ζωή δεν είναι ποτέ όμορφη ή άσχημη,κακή ή καλή, δίκαιη ή άδικη. Η ζωή απλώς ‘’είναι’’. Εξαρτάται από εμάς πώς την κατοικούμε. 
    Αυτή είναι η πραγματικότητα .  Διαμορφώνεται ανάλογα πως σχετιζόμαστε μαζί της  . Αν σχετιστούμε άσχημα με αυτήν,η ζωή θα είναι επώδυνη. Αν σχετιστούμε καλά, η ζωή θα είναι χαρούμενη: η επιλογή είναι δική μας. Έπειτα η ζωή ξέρει πού να μας οδηγήσει.

Ο Ιησούς ρωτάει τους μαθητές του, άρα και τον καθένα μας: «Ποιός είμαι εγώ για εσάς;» Α’ κύκλος - 22η Κυριακή του έτους (Μτ 16:21-27

Κυριακή 30 Αυγούστου 2026 -  (Μτ 16:21-27)

Ο Ιησούς ρωτάει τους μαθητές του, άρα και τον καθένα μας: «Ποιός είμαι εγώ για εσάς;»Τι σημασία έχει Αυτός στη ζωή σας;

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι ένα απόσπασμα που οι ειδικοί περιγράφουν ως “Τον Σταυρό των ερμηνευτών “. Και όλοι, ποιος λίγο ποιος πολύ,έχουν στα αυτιά τους τον απόηχο των προβλημάτων και των δυσκολιών που η κατανόηση του δημιούργησε και συνεχίζει να δημιουργεί και που ελπίζουμε κάποτε να σταματήσουν. Εμείς θα μείνουμε στην ουσία που είναι η επικεφαλίδα μας: «Ποιος είμαι εγώ για εσάς;»

Είναι γνωστό ότι για να έχουμε σωστές απαντήσεις,πρέπει να κάνουμε και τις σωστές ερωτήσεις, ιδιαίτερα αν αυτές αφορούν τη ζωή μας, τους “στόχους μας”.Όποια απάντηση και αν δώσουμε πάντως, ας αναρωτηθούμε ειλικρινά αν αυτή έχει σχέση με την πραγματική ζωή μας!Στο σημερινό Ευαγγέλιο, ο Ιησούς οδηγεί τους μαθητές του, και όλους εμάς, σε ένα ταξίδι κατανόησης

της πίστης μας, σταδιακό, λιτό και γρήγορο, που οδηγεί προς τα μέσα μας αυτά από υπάρχουν έξω, τα επιφανειακά, τις πρώτες εντυπώσεις, ώστε να εντοπίσουμε, στο μέτρο του δυνατού, την ουσία .

Ο στόχος δεν είναι να βρούμε τη σωστή απάντηση, αλλά μάλλον να δώσουμε τη δική μας αληθινή απάντηση, που αυτή μας οδηγεί να διακρίνουμε ποιες επιπτώσεις έχει στην

καθημερινότητά μας. Να διερωτηθούμε πόσο και πώς επηρεάζει τις σχέσεις μας με τους άλλους και αν η πίστη μας επηρεάζεται από τις γνώμες των άλλων .

Η πίστη δεν είναι θέμα μίμησης του Χριστου αλλά ταύτισης με τον Χριστό

 

Κυριακή  9η   Αυγούστου 2026

Α΄ Κύκλος 19η Τακτική Κυριακή

 

Η Η πίστη δεν είναι θέμα μίμησης του Χριστού 

αλλά ταύτισης με τον  Χριστό

 

Ανάγνωσμα από  το κατά Ματθαίο  ΄Αγιο Ευαγγέλιο (14,22-33)

Ο Πέτρος θέλει να μιμηθεί τον Ιησού, και βυθίζεται. Δεν καλούμαστε να μιμηθούμε τον Χριστό, αλλά να γίνουμε Χριστός. Μίμηση σημαίνει αλλαγή της συμπεριφοράς. Δεν αγγίζει την ουσία, το Είναι, παραμένει αδιάφορο.

Ένας χιμπατζής μπορεί να είναι σε θέση να παίξει ένα σαξόφωνο, αλλά ποτέ δεν θα γίνει μουσικός.

Ο Πέτρος θέλει να περπατήσει πάνω στο νερό, να μιμηθεί τον Ιησού επειδή πιστεύει είναι ένας καλος μαθητής του γιατί κάνει εξαιρετικές πράξεις, και το αποτέλεσμα είναι τραγικό: να παραπαίεις στο κενό.

Πίστη είναι να αφήνεις πίσω σου τις μέχρι τώρα πεποιθήσεις τις βεβαιότητές και τον τρόπο ζωής σου και όχι να τις μεταρρυθμίσεις, αλλά να προσπαθείς να δημιουργήσεις είναι νέο άνθρωπο μεταμορφωμένο.

 

Κυριακή 16 Ιουλίου 2026, Α κύκλος 16η Τακτική Κυριακή (Μτ 14:13-21)

Ο καθένας μας καλείται κάνει ένα ταξίδι από το 

 

ΥΠΑΡΧΩ στο ΕΙΜΑΙ

        Oι άνθρωποι δεν γεννιούνταν “ολοκληρωμένοι” άνθρωποι, ουσιαστικά οδοιπόροι: homo viator., προς την ολοκλήρωση. Ξεκινάμε ένα ταξίδι. Προς εσωτερικό βάθος της ύπαρξης μας, όπου τη ζωή μας την περιμένει η τελική αναγνώριση, από το Υπάρχω, στο ποιος Εγώ τι είμαι , στην βαθύτερη αλήθεια μου. Αυτό είναι το ταξίδι τελικά, είναι μόνο ικανό να μας οδηγήσει στην ολοκληρώσει. Ώμος της ζωής που μπήκαμε υπάρχει ένας ορίζοντα προκλήσεων και επιλογών και αρχίζουμε μια διαρκεί επιλογή μήπως και βρούμε και φτάσουμε στο σκοπό μας: το τι Είμαι άρα πως να ζήσω. Γυρίζουμε γύρω γύρω συνεχίζουμε να αναζητούμε, περιμένουμε κάποιον, κάτι, μια επιτυχία, έναν ρόλο, μια αναγνώριση ικανή να μας πει επιτέλους ποιοι είμαστε. Αυτό όμως που ζητάμε μέσα στον θόρυβο, στην ορμή, στην αναταραχή, στη συσσώρευση συνεχώς αυξανόμενων εμπειριών και συναισθημάτων, της ζωής, δεν είναι βοήθεια στην αναζήτηση. Τίποτα δεν κατοικεί στον δυνατό άνεμο, ούτε στον σεισμό, ούτε στη φωτιά. Η Γραφή μας λέει ότι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό στον «ήρεμο, ήρεμο αεράκι», με μια διακριτική, σιωπηλή φωνή που μιλάει μέσα μας (βλ. Βασιλέων Α΄ 19:11-12).

 

Το σημερινό Ευαγγελικό απόσπασμα μας παρουσιάζει πλήθη που εγκαταλείπουν την πόλη για να ακολουθήσουν τον Ιησού στις ερημιές τον τόπο τους, όπου τίποτα το ελκυστικό και ικανό να μας ικανοποιήσει φαίνεται να μην υπάρχει και μάλιστα φαίνεται όλα να είναι χαμένος κόπος. Όλα γύρω μας αργά ή γρήγορα δείχνουν την αδυναμία τους την αστάθεια τους την ρευστότητα τους , φαίνεται να μην έχουν προοπτική μόνο ξεραΐλα, τίποτα που να μοιάζει σε μια καλή ευκαιρία μόνο σιωπή και η εσωστρέφεια και ερωτηματικά κυριαρχούν.

Το ταξείδι δεν είναι μακρινό αλλά είναι επίπονο .

Είναι από Έξω προς τα Μέσα: από το Υπάρχω το ποιος είμαι τι κάνω από που έρχομαι τι αναζητώ. Είναι είναι ένα μέρος όπου τίποτα δεν φαίνεται να σταθερό ικανό να δώσει ένα χέρι σωτηρίας και ασφάλειας . Κι όμως, ακριβώς τότε, το ουσιώδες μπορεί να εμφανιστεί που να προσφέρουν σιγουριά και στήριγμα.

Οι μαθητές στον επεισόδιο μας κλάνουν αυτή την διαπίστωση “Για τόσο κόσμο δεν έχουμε τόσα λεφτά για να αγοράσουμε ψωμί και να τους χορτάσουμε . Απόλυσε, λοιπόν τα πλήθη για να πάνε στα χωριά και να αγοράσουν τρόφιμα για τον εαυτό τους» προτείνουν στον Ιησού.

Είναι η συνήθης λογική: ο καθένας φροντίζει τον εαυτό του, ο καθένας αγοράζει ό,τι χρειάζεται, ο καθένας σώζει τον εαυτό του.

Και να σκεφτεί κάνεις ότι δεν είμαστε εμείς η πηγή της ζωής, μας δόθηκε χάρισμα . Δεν παράγουμε εμείς τον αέρα που αναπνέουμε. Δεν εφηύραμε εμείς το νερό που μας στηρίζει. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε την αγάπη που θρέφει την καρδιά. Μπορούμε μόνο να τα καλωσορίσουμε να τα υποδεχτούμε ως δώρο που μας χαρίστηκε χωρίς τίποτα να κάναμε που να αξιαμε και μας δοθηκε ως μισθό. Είναι ένα καθημερινό θαύμα.