Κυριακή 12/7/2026 . 15η Τακτική Κυριακή του έτους
Από το κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο Μτ 13,1-23
Το πρώτο μέρος της ευαγγελικής περικοπής ρωτά τι πραγματικά έχει σημασία για μάς; και αυτό που απαντά έχεις εντοπίσει πιο είναι το καθήκον μας και αν το κάνουμε το καθήκον μας. Μια μέρα, θα μας ρωτήσουν ακριβώς αυτό: έχετε κάνει το καθήκον σας; Έχετε δώσει το 100%; Έχετε δώσει μαρτυρία όπου κι αν βρεθήκατε; Θα μας ρωτήσουν αν έχουμε σπείρει, όχι αν αυτό που έχουμε κάνει έχει αποδώσει καρπούς. Σιγουρα θα βρεθούν πολλές δικαιολογίες τόσο για κείνους που δεν το έκαναν όσο εκείνων που προσπάθησαν ή εκείνων που βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες γιατι δεν προσπάθησαν και λένε: «Δεν άξιζε τον κόπο», ή «Ήμουν γύρω από ανθρώπους που δεν πίστευαν στις αξίες μου», ή «Ήμουν με δύσκολους ανθρώπους».
Το δεύτερο μέρος του Ευαγγελίου, μας τοποθετεί στο πλευρό εκείνων που καλούνται να είμαστε ανοιχτεί, προσεχτικοί στις επέμβασης του Θεού στης ζωής, γιατί ο Θεός, εκδηλώνεται με τόσους πολλούς τρόπους. Σε όλους προσφέρει τις παρηγοριές Του, τις διορθώσεις Του, την καθοδήγησή Του... Το πρόβλημα είναι ότι συχνά είμαστε επιφανειακοί... αφηρημένοι... απασχολημένοι με κάτι άλλο... ή, χειρότερα, ακούμε, παρασυρόμαστε από ενθουσιασμό... αλλά μετά επιστρέφουμε στους παλιούς μας τρόπους... μας καταπίνει ο παλιός τρόπος ζωής... Με λίγα λόγια : δίνουμε πάντα τον καλύτερό μας εαυτό σε κάθε περίσταση; Τι πραγματικά έχει σημασία για εσάς;
Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τονίζει στις επιστολές του ότι ο Θεός Είναι : Αγάπη ο Θεός δεν αγαπά· είναι Αγάπη! Και η αγάπη δεν κλείνεται στον εαυτό της συνεχώς εκχέεται προς τα έξω και δημιουργεί Όπως το άρωμα, δεν επιλέγει ποιον θα το αντιληφθεί. Εκχύνει την αγάπη Του σε όλα και σε όλους: «Ανατέλλει ον ήλιον τού επί πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ. 5:45), δεν δείχνει μεροληψία (πρβλ. Πράξεις 10:34).
Ο καθένας μας είναι το έδαφος όπου εκχέεται η Αγάπη. Όμως αυτό το έδαφος μπορεί να είναι από σκληρή γη, από πέτρες, από βάτα, από επιφανειακότητα - αλλά και από καλή γη - δίνει τον Εαυτό Του, με όλο Του τον Εαυτό. . «Ο Θεός και εγώ είμαστε ένα· αυτός ενεργεί και εγώ γίνομαι. Η φωτιά μεταμορφώνει σε εαυτόν αυτό που ρίχνεται μέσα της, το οποίο γίνεται η φύση της» (Μάιστερ Έκχαρτ). Ο Θεός έχει μια αδυναμία, είναι αυτή του να αγκαλιάζει όλο μου/μας το είναι, να ανακάμπτει πάντα, να ποντάρει συνεχός στον αγαπημένο που έχει αποτύχει, που έχει πέσει, και να μην τελειώνει ποτέ να σπάει αυτό που είναι ήδη σπασμένο: «Καλάμι συντριμμένο δεν θα συντρίψει, αμυδρή φλόγα δεν θα σβήσει, μέχρι να φέρει τη δικαιοσύνη στη νίκη» (Ματθαίος 12:20). Και η δικαιοσύνη του Θεού, όπως γνωρίζουμε, ονομάζεται πιστότητα στη Βίβλο.