Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ:   Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Ο Αγ. Παύλος, απευθυνόμενος στους Κορίνθιους, γράφει ένα υπέροχος ύμνος στην ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών που δημιουργούν τα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.

Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί· υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων. Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών. Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες. Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά. ( 1Κορ. 12, 1-11).

Οφείλουμε στον Ευαγγελιστής Ιωάννης στην τόλμησε να δώσει με ένα τρόπο λιτό και ταπεινό «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (1 Ιωάν 4,16 ) Ένα ορισμό, μια περιγραφή του Θεού που η χριστιανική παράδοση Τον αντιλαμβάνεται και Τον ομολογεί το Θεό , Περιγράφει τον Θεό ως Έναν και μοναδικό στην ουσία, ο οποίος όμως αποτελείται από τρία διαφορετικά Πρόσωπα (υποστάσεις): τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αναλυτικότερα:Τρία πρόσωπα, μία ουσία: Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τρεις ξεχωριστοί θεοί. Έχουν την ίδια Θεϊκή ουσία, είναι ομοούσιοι, ισότιμοι και αδιαίρετοι. Ο Πατέρας είναι η πηγή της Θεότητας, ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα , και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. Θεός είναι από μόνος του μια κοινωνία προσώπων. Με θεμέλιο την δημιουργική συνεκτική δύναμη και της Αγάπης. Και εμπνεόμενη από τον Αγ. Αυγουστίνο τραυλίζοντας δοκιμάζει να προσεγγίσει λέγοντας: Ο Θεός Πατέρας, εκείνος που Αγαπά και από Αγάπη δημιουργεί, διαμέσου του Αγαπημένου του Υιό και το Πνεύμα το Άγιο που είναι η Δύναμη της Αγάπης τους Ενώνει σε μία Ουσία και ζωοποίει και εξαγιάζει τον κόσμο.

Η Αγάπη εφ΄όσον είναι Αγάπη, από τη φύση της δεν εξομαλύνει, δεν αφαιρεί ούτε τυποποιεί τις διαφορετικότητες : αντίθετα τις ενδυναμώνει και τις εξυψώνει ώστε να τελειοποιείται η Ενότητα

Η Αγάπη, δεν καθιερώνει ένα έθνος ή μία γλώσσα ή «μία σκέψη», ή τον τρόπος να βλέπει και να ζει ο άνθρωπος τα πράγματα.

Η Δύναμη της Αγάπης, δεν ευνοεί ολοκληρωτικά συστήματα -συμπεριλαμβανομένων και των θρησκευτικών- όπου οι διαφορετικότητα θεωρείται πάντα επικίνδυνη και ως εκ τούτου πρέπει να περιορίζεται και τα πρόσωπα να εμποδίζονται και να φιμώνονται, ώστε να μη σκέφτονται, να μην μιλούν και να μην ζουν τη δική τους αλήθεια.

Όπου, η Αρχή της Αγάπης, πρυτανεύει-, οι σκέψεις και οι ιδέες πολλαπλασιάζονται, κάθε άτομο μοιράζεται τον πλούτο και την ομορφιά του σύμπαντος κόσμου, να προωθεί την καρποφορία τους προς όφελος όλων.

Κυριακή 17 Μαΐου 2026 - Α΄ Κύκλος - 6η Κυριακή του Πάσχα ( Ιωα. 14,15-21). Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε

 

Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. 

Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε( Ιωα. 14,15-21)

              

Η Βίβλος χρησιμοποιεί τον όρο «δόξα» για να υποδείξει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. Σήμερα ο Ιησούς τον συνδέει με έναν άλλο όρο, εξαιρετικής σημασίας, τον όρο «ενότητα». Τις περισσότερες φορές, όταν εμείς σκεπτόμαστε ή μιλάμε για τη «δόξα», το μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι θριαμβευτικό, αστραφτερό, που κάνει κάτι ή κάποιον να ξεχωρίζει εξαιτίας των κατορθωμάτωντου ή των επιτευγμάτων του . Στην νοοτροπία του λαού που μεγάλωσε και έζησε ο Ιησούς , ο όρος “δόξα”συνδέεται με την έννοια “δίνω βάρος”, “δίνω σημασία”. «Δοξάζω», λοιπόν, σημαίνει «δίνω βάρος σε κάτι» κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, ώστε αυτό το «κάτι» να πάρει σάρκα και οστά καιυπόσταση μέσα στην καθημερινότητα μου. Όταν λοιπόν, λέμε ότι ο Θεός δοξάζεται ή Τον δοξάζουμε, τότε σημαίνει ότι κάνουμε κάτι το συγκεκριμένο και ορατό μέσα στη ζωή μας και με τηζωή μας: Όταν τα λόγια μας και τα έργα που επιτελούμε παραπέμπουν στο Θεό ή καλύτερα τον κάνουν παρόντα στη καθημερινότητά μας και των γύρω μας.

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους». Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

 

Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

Σε όλους υπάρχει η λαχτάρα να φτάσουμε σε μια ζωή που να είναι πραγματικά ανθρωπινή ακόμη και μέσα στις κακουχίες της κάθε μέρα, να βρεθεί ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που να οδηγεί στην αλήθεια της ζωής. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε στο συμπέρασμα , δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι μόνος

Ιησούόμως μας άφησε ως κληρονομιά Του, Μην στενοχωριέστε... μην ανησυχείτε... δεν είστε μόνοι! Είμαι ανάμεσα σας στη, ως βοήθεια στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν με βλέπετε.

Αυτή την υπόσχεση διαβεβαίωση άφησε στους μαθητές του πριν ολοκληρώσει την παρουσία του στο κόσμο μας. Υπόσχεση διαβεβαίωση ακόμη και σε μας και ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ ιστορικά.

Είναι ανθρωπινή εμπειρία , διψάμε υπάρχει το νερό. Για να μας ξεδιψάσει. Αν αυτό δεν υπήρχε στην φύση δε θα διψούσαμε Έτσι και την ζωή παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι θα πεθαίνουμε , όμως όλοι με κάποιο τρόπο καλλιεργούμε την ελπίδα ότι θα υπάρχουμε για πάντα. Μια ένδειξη είναι ότι, ακόμη και αν κάποιος έχει χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο δε ξεχνά τις διδασκαλίες , τις αξίες που έζησε και τα παραδείγματά του διαρκούν και ενεργούν πέρα ​​από την παρουσία του και εμείς τα περισσότερα τα συνεχίζουμε..

Κυριακή 3 Μαΐου 2026 / 4η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) « Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (Ιω 10.1-10)

Ο καθένας μας έχει ένα ποίμνιο να βοσκήσει... επειδή δε ζούμε μόνοι μας αλλά μαζί με άλλους και μέσα σε μια κοινωνία. Το ποίμνιο μας είναι η οικογένεια το σόι μας οι φίλοι μας κοκ

Πολλοί νομίζουν ότι το πιο σημαντικό είναι να κοιτάζεις τη δουλειά σου… και άσε τους άλλους… Άλλοι πάλι «χαραμίζονται» για χάρη της κοινότητας και του κοινού καλού. Υπάρχουν και εκείνοι που ζητούν από τους άλλους να κάνουν κάτι για το κοινό κάλο , αλλά οι ίδιοι δεν κουνάνε το χέρι για να πραγματοποιηθεί το κοινό καλό .

Δεν φτάνει να περιοριζόμαστε στα ‘καθήκοντα τα οικογενειακά μας΄ : σχέσεις γονέων-παιδιών, συζύγων, εργαζόμενων στην ίδια εργασία , γειτόνων, φίλων και γνωστών... Έχουμε μια ευρύτερη ακτίνα δράσεως μέσα στην καθημερινότητα μας. Τα λόγια του Ιησού στο σημερινό ευαγγέλιο μας δείχνουν το «πού» και το «πώς» μπορούμε να είμαστε ‘ποιμένες’ στην καθημερινότητα μας και μπορούμε να τα συνοψίσουμε ως εξής: γνώση, υποδειγματικότητα και ζωή.

Γνώση: Καμία σχέση δεν μπορεί να μας αποκλείσει να γνωριστούμε με άλλους και να κάνουμε να μας γνωρίσουν οι άλλοι να έλθουμε σε επικοινωνία με τους άλλους . Προσοχή όμως γιατί υπάρχει και η αρρωστημένη περιέργεια και στο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον.

Η γνώση λέει τη βάση στη εμπιστοσύνη, την αμοιβαία συνδιαλλαγή, τη ταπεινοφροσύνη την ευσπλαχνία, την γενναιοδωρία και τη “καθαρή καρδιά” δηλ. χωρίς υστεροβουλία

 

Τρίτη Κυριακή του Πάσχα 26 / 04 / 2026 , Α’ κύκλος

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΜΑΟΥΣ , (Λκ 24,13-35 )

….. οδηγεί στην πίστη αλλά περνάει μέσα από την δοκιμασία, από την απογοήτευση, την αμφιβολία, την αναζήτηση …αλλά όχι την παραίτηση.

Το ευαγγέλιο σήμερα μας παρουσιάζει δύο συνοδοιπόρους που έζησαν μια μεγάλη έκρηξη ενθουσιασμού, που ένιωσαν ότι επί τέλους είχαν συναντήσει κάποιον και μοιράστηκαν τη ζωή μαζί του, κάποιον που τους γέμιζε την ζωή… Και τώρα, θλιμμένοι, ξανασυζητούν και διερωτώνται για όλα αυτά τα ωραία που έζησαν μαζί του, που τους έκανε να πιστέψουν ότι οι προσδοκίες τους για ένα καλύτερο αύριο σε έναν κόσμο καλύτερο μπορούσαν να επαληθευτούν και που τους έκανε να νοιώθουν ότι η ζωή τους ήταν γεμάτη. Και τελικά, αυτός ο Ιησούς έχασε την ζωή του κακήν κακώς, θανατώθηκε και οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Τώρα το μόνο που μένει για να παρηγορηθούν είναι να πάνε πίσω στην πατρίδα, στο χωρίο τους και να δουν τι έχουν να γίνουν. Βρίσκουν καταφύγιο στο παρελθόν, στον «παλιό καλό καιρό» και αυτό είναι εμπειρία όχι μόνο εκείνων των δυο, αλλά και δική μας.

Και όμως, η «αμφιβολία» είναι το καύσιμο της πίστης, και η «κρίση» είναι απαραίτητη για να δοκιμαστεί η πίστη, ώστε να διατηρηθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Πάντα πρέπει να φοβούμαστε εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ αμφιβολία ή κρίση, που σίγουροι για όλα - ειδικά στον τομέα της πίστης - αργά ή γρήγορα θα μπουν στο χρυσό φρούριο του φανατισμού, στο χρυσό σπίτι όπου οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ενώ όλα μέσα εκεί είναι χρυσά και προσφέρουν ικανοποίηση. Αλλά όμως βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου , επειδή οι πόρτες και τα παράθυρα της επικοινωνίας είναι κλειστά.

Είναι ψυχολογική άμυνα, ένα εργαλείο που μας είναι οικείο: βρίσκουμε καταφύγιο στο παρελθόν, ώστε το παρόν να είναι λιγότερο επαχθές.

Δεν αρκεί να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα, για να τα λύσουμε … γιατί συχνά απλά τα κουβαλάμε μέσα μας. Οι αγωνίες, οι κόποι μας, ο θυμός που νιώθουμε δεν μας επιτρέπουν να δούμε, αλλά μας συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο, μας κάνουν να μη βλέπουμε τη λύση, ακόμα και όταν την έχουμε στο χέρι μας. 

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα! Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα!

Μερικές γυναίκες και άνδρες βίωσαν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ για αρκετά χρόνια,

στους σκονισμένους δρόμους της Παλαιστίνης. Πρέπει να ήταν μια τόσο εξαιρετική

εμπειρία αυτή που μεταμόρφωσε τη ζωή τους, με την ζωή, τον θάνατο και την Ανάσταση Του «Που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μετά από έναν μακρύ ύπνο, σαν ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουν τη μη ζωή και να εισέλθουν στην πραγματικότητα, σαν να θρυμματίζουν αγωνιώδη όνειρα, σαν να

ανοίγουν τα μάτια τους στο φως. Με τον Ιησού στο πλευρό τους, αυτές οι γυναίκες και αυτοί οι άνδρες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις, επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, επειδή τελικά όποιος αγαπιέται, καλωσορίζεται, ξαναξυπνάει με αξιοπρέπεια, επειδή ήταν πάντα το αντικείμενο της αγάπης» (Eugen Drewermann)*.

Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βιώσουμε -αν δεν το κάνουμε ήδη- το Πάσχα μέσα στο ύπνο της ρουτίνας αν και ξέρουμε ότι το Πάσχα κάνουμε μυστηριακή ανάμνηση του Πάθους και της Ανάστασης του Ιησού: το «εκεί και τότε» γίνεται το κατα κάποιο «εδώ και τώρα» για μας.

Πολλοί «κάνουν Πάσχα» ως κάποιο πέρασμα από κάποιο Ναό, που μπορεί ίσως να είναι το ένα και μοναδικό πέρασμα κάθε χρόνο, ‘για το καλό’, (που δεν είναι άλλο από μια κοινωνική υποχρέωσή

μας όπως και ο γάμος μας, το βάπτισμα του παιδιού μας ή κάποιου συγγενή ή γνωστού ή και τον θάνατο κ΄ποιου και οσίως και τον δικό τους) δικαιολογία «τέλος πάντων χριστιανοί δεν είμαστε;».  Τι είμαστε….  χριστιανοί Δεν είμαστε ;

Πάσχα, η Ανάσταση, θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα η εμπειρία που μεταμορφώνει τη ζωή μου, που έχει αλλάζει κάτι στον τρόπο που βλέπω, που σκέφτομαι, που αντιδρώ, που ζω ή, τουλάχιστον, πως έχω αρχίσει την προσπάθεια γι’ αυτή την Νέα Ζωή , κι όχι μια διακοπή της καθημερινότητάς μου μια διασκέδαση άλλα όπου τίποτα δεν αλλάζει...για να κάνω κάτι διαφορετικό, απο μια  ανάπαυλα στο «τι Είμαι και τι Έχω» στο «ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι και να έχω ότι ήμουν και ότι είχα», χωρίς να αντιληφθώ ν ότι με το βάπτισμα μου το γεγονός της Ανάστασης – του Πάσχα μου μη αφήνοντας το να με φτάσει και να αντιληφθώ ότι η ζωή αξίζει να τη ζω επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, τη Δύναμη της δημιουργικής Αγάπης, δεν αφήνω την επίγνωση ότι έχω ‘ ξυπνήσει στην αξιοπρέπεια του ¨πάντα είμαι αντικείμενο αγάπης¨ και καλούμαι να ζήσω ως υποκείμενο, δηλαδή πρόσωπο που ενεργεί έργα αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης, ευσπλαχνίας.

 

Βγες έξω , πήγαινε πιο πέρα προχωρά στη ζωή

 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Α’ κύκλος Πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής 

Η Ανάσταση του Λαζάρου κατά  ΙΩΑΝΝΗ 11,1-45).

Διαβάζουμε: …. Τότε ο Ιησούς δάκρυσε. «Δες πόσο τον αγαπούσε!» έλεγαν οι Ιουδαίοι

«Κάτι που το λέμε θεϊκό και δεν αντιστοιχεί σε μια άνθηση του ανθρώπινου δεν αξίζει να του αφιερωθούμε» (Dietrich Bonhoeffer).

«Ο Ιησούς, ταραγμένος πάλι και θλιμμένος μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. «Βγάλτε την πέτρα», […].
Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!». Ο νεκρός βγήκε, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με σάβανο. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Ποιος περισσότερο από τον Ιησού δεν το ήξερε: αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι απλό και ταυτόχρονα απέραντο, να νιώθει αγαπημένος, όπως το λουλούδι χρειάζεται τον ήλιο. Και μόνο αυτή η αγάπη κάνει υποφερτή την αγωνία της ζωής: μια φωνή που διαπερνά τη νύχτα και λέει: «Να είσαι ο εαυτός σου. Είμαι εδώ. Μην φοβάσαι».

Ο Ιησούς είναι η «αποκάλυψη» του Θεού επειδή, έδειξε και δεν έκρυψε τίποτε τους ανθρώπους από τον εαυτό του. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας πλησιάσει και να μας πει: «Βγες έξω».

Αυτό το “Βγες Έξω” , για το καθένα μας είναι το βάπτισμα, να φανερωθούμε ότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση : για να “λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς” (κατά Ματθαίο) .”Για χάρη του πλήθους (που στέκει εδώ) γύρω, για να πιστέψουν πως εσύ (Ο Πατέρας) με έστειλες»( κατα Ιωάννης).

Έτσι κάτι από τον Θεό εκδηλώνεται. «Έλα έξω» αποκάλυψε κάτι από τον εαυτόν σου. Μόνο έτσι η ανάσταση παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται εμπειρία: είναι έργο της αγάπης που κάνει “ σάρκα που σηκώνει κεφαλή χωρίς φόβο”, η ζωή που δεν είναι μονό εδώ αλλά πάντοτε, και να νικά ακόμη και τον θάνατο.

Οι ζωές μας, όπως και οι ζωές της Μάρθας, της Μαρίας και του ίδιου του Ιησού… αγγίζονται από τον θάνατο, από τον πόνο… και κι εμείς, σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έκαναν η Μάρθα και η Μαρία, σκεφτόμαστε: «Αν ο Ιησούς ήταν εδώ…», ή «Αν ο Ιησούς ήθελε…», «Αν υπήρχε πραγματικά…», «Ίσως δεν ενδιαφέρεται για μένα…», «Γιατί επέτρεψε αυτό…».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… να πιστέψουμε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο όπως φαίνονται… όπως νομίζουμε, αλλά υπάρχει πάντα ένα πέρα από αυτό που δεν φανταζόμαστε. Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι καινούργιο ακόμη και άσχημο… ας σκεφτούμε ότι δεν είναι η τελευταία λέξη της ζωής μας! Ας προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη… ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πού πάμε … όταν μας φαίνεται ότι περπατάμε στο σκοτάδι, δεν απελπιζόμαστε γιατί γνωρίζουμε, πως ότι πηγαίνουμε προς το φως!

Η πίστη αρχίζει από την εμπιστοσύνη και τελειώνει με το να περπατάμε στη ζωή και να μαθαίνουμε να βλέπουμε ακόμα και εκεί που υπάρχει σκοτάδι.

 Κυριακή 22 Μαρτίου , Α κύκλος  4η Κυριακή της Τεσσαρακοστής  (Ιωάννης 9:1-41)

 

Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο .

 


  

 Όποια και αν είναι τα προβλήματά μας, οι αδυναμίες μας, οι αμαρτίες μας, οι περιορισμοί μας, τα τραύματά μας...  δεν είναι εμπόδιο στο έργο του Θεού. Σε όλους εμπιστεύεται μια αποστολή,  οι οποίοι  περιορισμοί μας   δεν εμποδίζουν τη δράση του   Συχνά περνάει ακριβώς μέσα από αυτούς. Ζητά μονό εμπιστοσύνη  την ίδια εμπιστοσύνη που έδειξε αυτός ο τυφλός, ένας ζητιάνος, ευάλωτος και εξαρτημένος άνθρωπος, ένας αόρατος κι όμως εμπιστεύεται αυτόν που για πρώτη φορά του έδωσε την προσοχή του, δεν τον αναγνωρίζει άλλα του εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Λόγο του Ιησού, γιατί πρώτος του μίλησε.
    Έτσι αρχίζει η η πίστη, δεν είναι ένα απρόοπτος κεραυνός από μια πρώτη επαφή με κάποιον.  Αρχίζει με μια πρώτη επαφή μια πρώτη τάση εμπιστοσύνης θα δημιουργήσει τις συνθήκες για το θαύμα, το οποίο ο Ιησούς, δεν (του το) μας υπόσχεται ότι θα κάνει κάτι , αλλά μας ζητά εμείς κάτι να κάνουμε. Έτσι και αυτό που ονομάζουμε , πίστη  πνευματική ζωή, η αλλαγή μας δεν γίνεται άμεσα και αποτελεσματικά : αρχίζει με μια χειρονομία που έχει τα χαρακτηριστικά της εμπιστοσύνης, που οδηγεί σε μια απόφαση, ένα ταξίδι.  Και ο Ιησούς τον εμπιστεύεται , στέλνει το τυφλό  στην πισινά  να πλυθεί που ξεκινά αφου  του λάσπωσε τα μάτια . Μέσα από αυτή την άσκηση,  διασχίζοντας αυτή την πορεία ο άνθρωπος ανακαλύπτει τι κάνει το Θεό  που ενεργεί για χάρη του.