Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026 Α΄ Κύκλος 24η Τακτική Κυριακή Mt 18,21-35
Το αντίθετο της δικαιοσύνης δεν είναι η αδικία αλλά η δικαιοσύνη
χωρίς γενναιοδωρία και ευσπλαχνία.
Στο ευαγγέλιο η συγγνώμη δεν έχει «μέτρα και σταθμά»!
Η Εκκλησία πρέπει να είναι το μέρος όπου μπορείς να κάνεις λάθη χωρίς να χαθείς. Μια αγκαλιά ικανή να επαναφέρει όσους έχουν πέσει, την επιθυμία να ξανασηκωθούν τη γεύση της συγχώρεσης.
Η Εκκλησία δεν κολλέγιο ηθικής βελτίωσης, όπου όλοι ζουν συγκρατημένοι, φοβισμένοι, ανίκανοι να κάνουν ένα βήμα από φόβο μήπως αποτύχουν και κριθούν. Καθήκον της Εκκλησίας είναι να γεννά ελεύθερους ανθρώπους.
Παράδειγμα ο υπηρέτης της ευαγγελικής παραβολής, ο βασιλιάς τον συγχώρεσε, απάλλαξε από ένα τεράστιο χρέος, τον συγχώρησε δεν εφάρμοσε τον Νόμο. Ο άνθρωπος ο συγχωρεμένος συναντά ένα συνάνθρωπό του που του χρωστάει κάτι ασήμαντο. Και τι κάνει; Εφαρμόζει το νόμο : αν δεν μπορείς να πληρώσεις , πας στη φυλακή. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι κακός δρα όχι από κακία, αλλά απλώς δρα από αίσθημα δικαιοσύνης, κάνει ότι προβλέπει ο νόμος.
Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την παραβολή ανησυχητική: ο υπηρέτης σεβάστηκε το νόμο. Δίκαιο, αλλά αδίστακτο. Κάποιος μπορεί να τηρεί τέλεια τους νόμους, αστικούς ή θρησκευτικούς, και να παραμένει βαθιά απάνθρωπος. Ειλικρινής και κακός.
Ο Ιησούς μάς οδηγεί και μας εισάγει σε μια ανώτερη δικαιοσύνη, ικανή να δώσει στον άλλο αυτό που χρειάζεται για να ξαναζήσει. Γιατί η ζωή δεν σώζεται με τη διανομή ανταμοιβών και τιμωριών. Η ζωή σώζεται διακόπτοντας την αλυσίδα του χρέους, της ενοχής και της εκδίκησης.
Δίκαιο είναι αν έχουμε δέκα ανθρώπους και έχουμε να μοιράσουμε με δικαιοσύνη την πίττα. Τοτε η δικαιοσύνη λέει ότι πρέπει τα δέκα όμοια κομμάτια. Αν όμως μεταξύ αυτών των δέκα υπάρχουν τρεις- τέσσερεις που, δε έχουν να φάνε περιμένουν από αυτό το κομμάτι για να βάλλουν κάτι στο στόμα τους για να επιζησουν ζήσουν, το δίκαιο είναι να τους δώσουμε μεγαλύτερες μερίδες,
Στη ζωή, στις σχέσεις τους οι άνθρωποι μεταξύ τους , για να είναι πραγματικοί άνθρωποι, δεν φτάνει να είναι μόνο δίκαιοι γιατί δεν υπάρχει υπάρχει χειρότερος εχθρός από τη δικαιοσύνης από τη μια δικαιοσύνη χωρίς ευσπλαχνία και συγχώρηση.
Και συγχώρεση δεν σημαίνει ότι όλα επιστρέφουν όπως ήταν πριν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα,: αυτό είναι παράλογο. Όχι πράγματι έγινε δεν το ξεχνάμε δεν το κρύβουμε δεν κάνουμε ότι δεν το είδαμε ,δεν το μηρυκάζουμε, Όχι από κει ξεκινάμε για να οικοδομήσουμε κάτι καλύτερο .Αρχίζω με το συγχωρώ , δηλ. κάνω χωρώ και στο άλλο να συνυπάρξει μαζί μου, έστω και αν με έβλαψε και έτσι αρχίζω να καλλιεργώ την συγγνώμη, δηλ. να διαμορφώνω στα όρια του δυνατού μια κοινή εκτίμηση των πραγμάτων ώστε να μην υπάρξει πια σύγκρουση.
Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι τώρα αισθάνομαι και ότι τώρα τα πάμε καλά , δεν άφορα την ψυχολογία κάποιοι, αλλά χρειάζεται να πείσουμε και τον άλλο για τις καλές μου προθέσεις για μια κοινή συνύπαρξη
Η συγχώρεση είναι πρωτίστως καρπός μιας επιλογής. Το ουσιαστικό είναι να μην σκληρύνω την καρδιά μου, αλλά να επιθυμώ πάντα τη συμφιλίωση να θέλω να συγχωρήσω,
Αν αρνηθώ τη συγχώρεση, παραμένω αιχμάλωτος των (αρνητικών) συναισθημάτων μου που οδηγούν στο θάνατο και, στην πραγματικότητα, ενεργώ παρασυρμένος από αυτά.
Αν συγχωρήσω, μπορώ να προσευχηθώ στον Θεό και Εκείνος θα με ακούσει και θα με ελευθερώσει από τα αρνητικά συναισθήματα.
Αν συγχωρήσω, μπορώ ούτως ή άλλως να ενεργώ στις καταστάσεις ως θετικός άνθρωπος, ως άνθρωπος της ειρήνης.
Ο Θεός μας μας δίνει όλα αυτά που σημαίνουν καλή ζωή... είτε μια ζωή μέσα σε ένα διαμέρισμα, μια πόλη, έναν πλανήτη, μέσα σε σχέσεις συνύπαρξης συγνώμης και συγχωρέσεις.