Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΜΑΟΥΣ , (Λκ 24,13-35 )
….. οδηγεί στην πίστη αλλά περνάει μέσα από την δοκιμασία, από την απογοήτευση, την αμφιβολία, την αναζήτηση …αλλά όχι την παραίτηση.
Το ευαγγέλιο σήμερα μας παρουσιάζει δύο συνοδοιπόρους που έζησαν μια μεγάλη έκρηξη ενθουσιασμού, που ένιωσαν ότι επί τέλους είχαν συναντήσει κάποιον και μοιράστηκαν τη ζωή μαζί του, κάποιον που τους γέμιζε την ζωή… Και τώρα, θλιμμένοι, ξανασυζητούν και διερωτώνται για όλα αυτά τα ωραία που έζησαν μαζί του, που τους έκανε να πιστέψουν ότι οι προσδοκίες τους για ένα καλύτερο αύριο σε έναν κόσμο καλύτερο μπορούσαν να επαληθευτούν και που τους έκανε να νοιώθουν ότι η ζωή τους ήταν γεμάτη. Και τελικά, αυτός ο Ιησούς έχασε την ζωή του κακήν κακώς, θανατώθηκε και οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.
Τώρα το μόνο που μένει για να παρηγορηθούν είναι να πάνε πίσω στην πατρίδα, στο χωρίο τους και να δουν τι έχουν να γίνουν. Βρίσκουν καταφύγιο στο παρελθόν, στον «παλιό καλό καιρό» και αυτό είναι εμπειρία όχι μόνο εκείνων των δυο, αλλά και δική μας.
Και όμως, η «αμφιβολία» είναι το καύσιμο της πίστης, και η «κρίση» είναι απαραίτητη για να δοκιμαστεί η πίστη, ώστε να διατηρηθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Πάντα πρέπει να φοβούμαστε εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ αμφιβολία ή κρίση, που σίγουροι για όλα - ειδικά στον τομέα της πίστης - αργά ή γρήγορα θα μπουν στο χρυσό φρούριο του φανατισμού, στο χρυσό σπίτι όπου οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ενώ όλα μέσα εκεί είναι χρυσά και προσφέρουν ικανοποίηση. Αλλά όμως βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου , επειδή οι πόρτες και τα παράθυρα της επικοινωνίας είναι κλειστά.
Είναι ψυχολογική άμυνα, ένα εργαλείο που μας είναι οικείο: βρίσκουμε καταφύγιο στο παρελθόν, ώστε το παρόν να είναι λιγότερο επαχθές.
Δεν αρκεί να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα, για να τα λύσουμε … γιατί συχνά απλά τα κουβαλάμε μέσα μας. Οι αγωνίες, οι κόποι μας, ο θυμός που νιώθουμε δεν μας επιτρέπουν να δούμε, αλλά μας συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο, μας κάνουν να μη βλέπουμε τη λύση, ακόμα και όταν την έχουμε στο χέρι μας.
Δεν είναι πάντα όλα ξεκάθαρα… Πολύ συχνά η ομίχλη της αγνωσίας της καθημερινότητας και του εγωκεντρισμού , μας δυσκολεύουν να αναγνωρίσουμε τον Θεό και τα πράγματα του Θεού! Ενώ είναι δίπλα μας! Δεν είναι εν τοις ουρανοίς, αλλά επί της γης και ανάμεσα μας!
Οι δύο συνοδοιπόροι μαθητές σήμερα, μας δείχνουν ένα μονοπάτι για να βγούμε από το σκοτάδι στο οποίο μερικές φορές βρισκόμαστε… Πρώτο και βασικό για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα: είναι απαραίτητο να τα συζητάμε και να μην σταματάμε να κάνουμε ερωτήσεις, αλλά τις σωστές, και να μην περιμένουμε απαντήσεις όπως εμείς τις θέλουμε, αλλά τις αληθινές και θα τις αναγνωρίζουμε γιατί θα μας γεμίζουν και θα κάνουν την καρδιά μας να καίει!
Τελικά, θα μάθουμε ότι πριν πιστέψουμε στον Θεό, μας ζητείται να πιστέψουμε στην αγάπη και, τελικά, στην ανθρωπότητα. Η πίστη στον Θεό από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα. Θα μπορούσε απλώς να ισοδυναμεί με συναίνεση σε μια εικόνα που δημιουργήθηκε από τις δικές μας αυταπάτες.
Το να πιστεύω στην αγάπη, αντίθετα, σημαίνει να στοιχηματίζω στον άνθρωπο που είναι ο σύντροφός μου στο ταξίδι, που του ζητώ να μείνει στο σπίτι μου επειδή έχει βραδιάσει.
-=-=-=-=-=-=-=-=-
«Ποιος είναι ο τρίτος που περπατεί πάντα στο πλάι σου;»
(Τ. Σ. Έλιοτ, Η έρημη χώρα)
“Ποιός είναι ο τρίτος που περπατεί πάντα
στο πλάι σου;
Όταν μετρώ, είμαι μονάχα εγώ και εσύ και συ μαζί μου
Μα όταν κοιτάζω εμπρός τον άσπρο δρόμο
Υπάρχει πάντα κάποιος που περπατεί στο πλάι
σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος σε καστανό μανδύα, κουκουλωμένος
Αν είναι άντρας αν είναι γυναίκα δεν το ξέρω
- Μ’ αυτός εκεί ποιος είναι απ’ τ’ άλλο πλάι σου; “
απόσπασμα από το
«Τι είπε ο Κεραυνός»
« Η Έρημη Χώρα»