Βασιλεία του Θεού. Το όνειρο κάθε μαθητή του Ιησού να επικρατήσει επί της γης η μεταμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, από ανταγωνιστική και βίαιη, σε μια κοινωνία η ομόνοιας και η ειρήνης.

 

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 , 17η Κυριακή Α Κύκλος Μτ 13, 44-52

Υπάρχει ένας κριμένος θησαυρός για όλους είναι κρυμμένος σ΄ένα χωράφι και όλοι τον γνωρίζουμε , αλλά δεν πολυενδιαφερόμαστε να τον βρούμε δεν διαφημίζεται , δεν κάνει θόρυβο γι’ αυτό δεν τράβα την προσοχή μας. Φυλάσσεται στη σιωπή και το φωτεινο σκοταδι της Ανθρώπινης Ζωής.

Ο καθένας μας περιφέρεται επάνω του κόβει βόλτες ξανά και ξανά, και δεν εκτιμούμε το χωράφι , πάνω στο οποίο ζούμε και δεν το σκύβουμε όπως θα έπρεπε, σκαλίζουμε βάζουμε πατάτες ντομάτες, κολοκυθάκια και κάποια στιγμή και αυτά τα παρατάμε τύχη τους γιατί δεν έχουν τιμές και τραβάμε για άλλα πράγματα που γυαλίζουν.

Αυτός θησαυρός είναι κρυμμένος το χωράφι είναι η ζωή μας, η ιστορία του καθένα μας .

Αυτός είναι Η βασιλεία των Ουρανών μας λέει το Ευαγγέλιο,

Αυτός ο θησαυρό,· είναι κάτι που «το μάτι δεν έχει δει ποτέ, ούτε το αυτί έχει ακούσει» δεν μπορείς να τον κατασκευάσεις , δείχνει μερικά σημάδια της ύπαρξης του σε όλους άλλα δεν τα βλέπεις αν δεν έχεις ευαίσθητα μάτια για να δεις και αυτιά για να ακούσεις ή η προσοχή σου στρέφεται σε τόσα άλλα πράγματα και φωνές εκτιμούν και τρέχεις από πίσω και στο τ΄λελος όταν κάνεις ταμείο , λες άνθρακες ήταν,

Αυτό το θησαυρό δεν τον δημιουργείς, απλώς τον βρίσκεις και όταν το βρεις είναι πάντα κάτι εκπληκτικό, απρόβλεπτο, μη προγραμματισμένο πραγματικά κάτι καινούργιο.

Υπάρχουν και εκείνοι που είναι υποψιασμένοι ή κάτι υποψιάζονται και αρχίζουν την αναζήτηση και για πολλούς αυτοί φαίνονται λίγο γραφικοί ή και λίγο παράλογοι μονομανείς γιατί θυσιάζουν τα πάντα στην αναζήτηση . Στο τέλος όμως βρίσκουν και τον εκτιμά. Χρειάζεται μια προσπάθεια, μια πορεία, αναζήτησης του πολύτιμου αυτού θησαυρού που είναι η Βασιλεία.

Η αναζήτηση του ανθρώπου και η ελεύθερη δράση του Θεού δεν αλληλοαποκλείονται, όπως έχουμε την τάση απλοϊκά· να πιστεύουμε αντίθετα, συμβαδίζουν, αλληλοϋποστηρίζονται και αλληλο-απαιτούνται. Η Ζωή μου δεν είναι αυτό που φαινόμενου πρέπει να να προχωρήσουμε εις βάθος Για να τον ανακαλύψουμε, τι θα πει άνθρωπος και ανθρωπιά πρέπει λοιπόν να κάνουμε ένα ταξίδι προς το εσωτερικό μας, να κατεβούμε στα βάθη του εαυτού μας, «όπου βρίσκεται η αλήθεια»,
Προσοχή πρέπει λέει το ευαγγέλιο να «πουλήσουμε όλα τα υπάρχοντά μας για να αποκτήσουμε εκείνο το χωράφι που περιέχει το θησαυρό». Χρειάζεται ο άνθρωπος να αφήσει το Εγώ το τι φαίνεται και φαντάζει το επιφανειακό χρειάζεται για να μπορέσουμε βρούμε να τον κάνουμε δικό μας απολαύσουμε τον πέρα από τη μεταφορά, αυτό σημαίνει να απελευθερωθούμε από τις ψευδαισθήσεις του Εγώ· να ξυπνήσουμε από τον ύπνο που μας οδηγεί να αποδίδουμε απόλυτη αξία σε αυτό που,φαίνεται που λαμπυρίζει, την παροδικότητα. Σημαίνει να αποκολληθούμε από εκείνη την «ατμόσφαιρα» που εμφανίζεται τώρα και, μια στιγμή αργότερα, δεν υπάρχει πια.

Πρώτα η αποκόλληση, μετά η ανακάλυψη. Πρώτα η απώλεια, μετά η πληρότητα. Πρώτα η διάλυση του «εγώ», μετά η εκδήλωση της πραγματικής Ζωής. Μας λέει το ευαγγέλιο
Με λίγα λόγια, είναι η Ζωή μας ανακαλύπτεται αφού πρώτο την απογυμνωθούμε από ότι νομίζουμε ότι είναι η αλήθεια η αλήθεια δεν αγοράζεται την ανακαλύπτουμε, τον κάνουμε να επιπλεύσει.

Όταν ο άνθρωπος βρίσκει τον θησαυρό, όπως είναι φυσικό, ενθουσιάζεται· και ακριβώς αυτό τον οδηγεί να πουλήσει αμέσως τα πάντα για να αγοράσει το χωράφι: «από τη χαρά που έχει»

Με λίγα λόγια, η Ζωή δεν αγοράζεται: την ανακαλύπτει κανείς όταν σταματά να την κρατάει, ή, αν προτιμάμε, δεν δίνεις Ζωή χωρίς να την έχεις πρώτα χαρίσει, χωρίς να έχεις νικήσει την εμμονή του «δικού μου» και του «εγώ».

Γιατί η βασιλεία του Θεού δεν είναι παρά μια Δύναμη, μια Ενέργεια, μια Αξία που εισάγεται στην ιστορία, η οποία πρέπει να συμβάλει στη σταδιακή μεταμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, η οποία είναι συχνά ανταγωνιστική και βίαιη, και στην οποία γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρεθεί η ομόνοια και η ειρήνη. Εν τελικά είναι ένα σχέδιο, όπως λέει ο Παύλος με μια υπέροχη έκφραση, που αποσκοπεί στο να «συμφιλιώσει τους ανθρώπους και τα πράγματα στον Ιησού Χριστό». Όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τα πράγματα. Πράγματι, σε μια ακόμη υπέροχη σελίδα της Επιστολής προς τους Ρωμαίους, μας μιλάει για τον στεναγμό ολόκληρης της δημιουργίας που λαχταρά να γίνει βασιλεία του Θεού: «Όλη η δημιουργία στενάζει και πονάει στους πόνους του τοκετού· δεν είναι μόνη αυτή, αλλά και εμείς, που έχουμε τα πρώτα καρπούς του Πνεύματος, στενάζουμε εσωτερικά περιμένοντας την υιοθεσία μας ως γυιοί” (Ρωμ 8: 22-23)

Και όταν βιώσουμε αυτόν τον θησαυρό, τότε θα γνωρίσουμε επιτέλους τη μακαριότητα: όχι την εφήμερη ευτυχία που εξαρτάται από τις περιστάσεις, αλλά εκείνη τη βαθιά ειρήνη που γεννιέται όταν δεν υπάρχει πια τίποτα να υπερασπιστούμε, τίποτα να κατέχουμε, τίποτα να αποδείξουμε.