Η
κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους
δικούς του.
Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε( Ιωα. 14,15-21)
Η Βίβλος
χρησιμοποιεί τον όρο «
δόξα»
για να υποδείξει κάτι το εξαιρετικά
σημαντικό. Σήμερα ο Ιησούς τον συνδέει
με έναν άλλο όρο, εξαιρετικής σημασίας,
τον όρο
«ενότητα».
Τις περισσότερες φορές, όταν εμείς
σκεπτόμαστε ή μιλάμε για τη «δόξα», το
μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι θριαμβευτικό,
αστραφτερό, που κάνει κάτι ή κάποιον να
ξεχωρίζει εξαιτίας των κατορθωμάτωντου ή των
επιτευγμάτων του . Στην νοοτροπία του
λαού που μεγάλωσε και έζησε ο Ιησούς ,
ο όρος “δόξα”συνδέεται με την έννοια
“δίνω βάρος”, “δίνω σημασία”. «Δοξάζω»,
λοιπόν, σημαίνει «δίνω βάρος σε κάτι»
κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, ώστε αυτό
το «κάτι» να πάρει σάρκα και οστά καιυπόσταση
μέσα στην καθημερινότητα μου. Όταν
λοιπόν, λέμε ότι ο Θεός δοξάζεται ή Τον
δοξάζουμε, τότε σημαίνει ότι κάνουμε
κάτι το συγκεκριμένο και ορατό μέσα στη
ζωή μας και με τηζωή μας: Όταν
τα λόγια μας και τα έργα που επιτελούμε
παραπέμπουν στο Θεό ή καλύτερα τον
κάνουν παρόντα στη καθημερινότητά μας
και των γύρω μας.
Όταν μιλάμε
για «ενότητα» το μυαλό
μας πηγαίνει σε κάτι το εξαιρετικά
συμπαγές, ενιαίο,
αδιαίρετο, συχνά
ομοιόμορφο με κάτι άλλο, σε κάτι που τα
μέρη του είναι άρρηκτα προσκολλη- μένα!
Η «ενότητα» για την οποία μιλά το
ευαγγέλιο, παραπέμπει στηνενότητα της
Αγίας Τριάδας,που κάθε άλλο
παρά ομοιογένεια ή ομοιομορφία είναι
που κάνει τα πάντα επίπεδα και βαρετά.
Η Ευαγγελική ενότητα αναφέρεται σε μια
διαφορετικότητα και ποικιλομορφία, σε
ένα τρόπο ύπαρξης που ζωογονείται και
αναπτύσσεται από την δημιουργική και
ενωτική δύναμη της Αγάπης που σκοπό έχει
το κοινό καλό και κάνει τα τρία πρόσωπα
ένα Θεό. Δοξάζουμε λοιπόν τον Θεό, όταν
τον κάνουμε παρόντα στην καθημερινότητα
μας, αναπτύσσοντας την ενότητα ως μαθητέςτου Ιησού
και δείχνοντας τι μας ενώνει παρ΄ όλες
τις διαφοροποιήσεις μας.
