Η πίστη αρχίζει από την εμπιστοσύνη και τελειώνει με το να περπατάμε στη ζωή και να μαθαίνουμε να βλέπουμε ακόμα και εκεί που υπάρχει σκοτάδι.

 Κυριακή 22 Μαρτίου , Α κύκλος  4η Κυριακή της Τεσσαρακοστής  (Ιωάννης 9:1-41)

 

Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο .

 


  

 Όποια και αν είναι τα προβλήματά μας, οι αδυναμίες μας, οι αμαρτίες μας, οι περιορισμοί μας, τα τραύματά μας...  δεν είναι εμπόδιο στο έργο του Θεού. Σε όλους εμπιστεύεται μια αποστολή,  οι οποίοι  περιορισμοί μας   δεν εμποδίζουν τη δράση του   Συχνά περνάει ακριβώς μέσα από αυτούς. Ζητά μονό εμπιστοσύνη  την ίδια εμπιστοσύνη που έδειξε αυτός ο τυφλός, ένας ζητιάνος, ευάλωτος και εξαρτημένος άνθρωπος, ένας αόρατος κι όμως εμπιστεύεται αυτόν που για πρώτη φορά του έδωσε την προσοχή του, δεν τον αναγνωρίζει άλλα του εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Λόγο του Ιησού, γιατί πρώτος του μίλησε.
    Έτσι αρχίζει η η πίστη, δεν είναι ένα απρόοπτος κεραυνός από μια πρώτη επαφή με κάποιον.  Αρχίζει με μια πρώτη επαφή μια πρώτη τάση εμπιστοσύνης θα δημιουργήσει τις συνθήκες για το θαύμα, το οποίο ο Ιησούς, δεν (του το) μας υπόσχεται ότι θα κάνει κάτι , αλλά μας ζητά εμείς κάτι να κάνουμε. Έτσι και αυτό που ονομάζουμε , πίστη  πνευματική ζωή, η αλλαγή μας δεν γίνεται άμεσα και αποτελεσματικά : αρχίζει με μια χειρονομία που έχει τα χαρακτηριστικά της εμπιστοσύνης, που οδηγεί σε μια απόφαση, ένα ταξίδι.  Και ο Ιησούς τον εμπιστεύεται , στέλνει το τυφλό  στην πισινά  να πλυθεί που ξεκινά αφου  του λάσπωσε τα μάτια . Μέσα από αυτή την άσκηση,  διασχίζοντας αυτή την πορεία ο άνθρωπος ανακαλύπτει τι κάνει το Θεό  που ενεργεί για χάρη του.

 

 

Η πίστη στο Ευαγγέλιο δεν συμπίπτει πάντα με την έγκριση των άλλων. Μερικές φορές οι επιλογές της πίστης μας μας εκθέτουν σε κρίση ή παρεξήγηση: αυτές οι καταστάσεις δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα μια πνευματική αποτυχία. Μπορούν αντίθετα να γίνουν ένα μέρος όπου η σχέση μας με τον Χριστό καθαρίζεται και εμβαθύνεται.

    Και η πίστη... παραμένει μια πορεία προοδευτικής ανάπτυξης.
    Στον διάλογό του με τους Φαρισαίους, ο τυφλός περνάει από διάφορα στάδια κατανόησης της πράξεως του . Στην αρχή, απλώς μιλάει για «τον άνθρωπο που λέγεται Ιησούς». Αργότερα, τον αποκαλεί «προφήτη». Μόνο στο τέλος, όταν ο Ιησούς τον συναντά ξανά, φτάνει στην ομολογία της πίστης: «Πιστεύω, Κύριε».
    Το θαύμα της όρασης δεν συμπίπτει αυτόματα με την πληρότητα της πίστης. Είναι μόνο η αρχή ενός ταξιδιού. Η χριστιανική ζωή δεν βασίζεται αποκλειστικά σε εξαιρετικές εμπειρίες. Ακόμα και όταν λαμβάνουμε εμφανή χάρη, η σχέση μας με τον Θεό πρέπει να ωριμάσει με την πάροδο του χρόνου. Πίστη στον Ιησού Κύριο σημαίνει  συνεχή  αναζήτηση , να τον ακούμε και να δίνουμε μαρτυρία γι' αυτόν στις συγκεκριμένες καταστάσεις της ζωής. Η πίστη είναι να περπατάμε και να μαθαίνουμε να βλέπουμε ακόμα και εκεί που υπάρχει σκοτάδι.