Βγες έξω , πήγαινε πιο πέρα προχωρά στη ζωή

 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Α’ κύκλος Πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής 

Η Ανάσταση του Λαζάρου κατά  ΙΩΑΝΝΗ 11,1-45).

Διαβάζουμε: …. Τότε ο Ιησούς δάκρυσε. «Δες πόσο τον αγαπούσε!» έλεγαν οι Ιουδαίοι

«Κάτι που το λέμε θεϊκό και δεν αντιστοιχεί σε μια άνθηση του ανθρώπινου δεν αξίζει να του αφιερωθούμε» (Dietrich Bonhoeffer).

«Ο Ιησούς, ταραγμένος πάλι και θλιμμένος μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. «Βγάλτε την πέτρα», […].
Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!». Ο νεκρός βγήκε, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με σάβανο. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Ποιος περισσότερο από τον Ιησού δεν το ήξερε: αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι απλό και ταυτόχρονα απέραντο, να νιώθει αγαπημένος, όπως το λουλούδι χρειάζεται τον ήλιο. Και μόνο αυτή η αγάπη κάνει υποφερτή την αγωνία της ζωής: μια φωνή που διαπερνά τη νύχτα και λέει: «Να είσαι ο εαυτός σου. Είμαι εδώ. Μην φοβάσαι».

Ο Ιησούς είναι η «αποκάλυψη» του Θεού επειδή, έδειξε και δεν έκρυψε τίποτε τους ανθρώπους από τον εαυτό του. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας πλησιάσει και να μας πει: «Βγες έξω».

Αυτό το “Βγες Έξω” , για το καθένα μας είναι το βάπτισμα, να φανερωθούμε ότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση : για να “λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς” (κατά Ματθαίο) .”Για χάρη του πλήθους (που στέκει εδώ) γύρω, για να πιστέψουν πως εσύ (Ο Πατέρας) με έστειλες»( κατα Ιωάννης).

Έτσι κάτι από τον Θεό εκδηλώνεται. «Έλα έξω» αποκάλυψε κάτι από τον εαυτόν σου. Μόνο έτσι η ανάσταση παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται εμπειρία: είναι έργο της αγάπης που κάνει “ σάρκα που σηκώνει κεφαλή χωρίς φόβο”, η ζωή που δεν είναι μονό εδώ αλλά πάντοτε, και να νικά ακόμη και τον θάνατο.

Οι ζωές μας, όπως και οι ζωές της Μάρθας, της Μαρίας και του ίδιου του Ιησού… αγγίζονται από τον θάνατο, από τον πόνο… και κι εμείς, σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έκαναν η Μάρθα και η Μαρία, σκεφτόμαστε: «Αν ο Ιησούς ήταν εδώ…», ή «Αν ο Ιησούς ήθελε…», «Αν υπήρχε πραγματικά…», «Ίσως δεν ενδιαφέρεται για μένα…», «Γιατί επέτρεψε αυτό…».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… να πιστέψουμε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο όπως φαίνονται… όπως νομίζουμε, αλλά υπάρχει πάντα ένα πέρα από αυτό που δεν φανταζόμαστε. Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι καινούργιο ακόμη και άσχημο… ας σκεφτούμε ότι δεν είναι η τελευταία λέξη της ζωής μας! Ας προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη… ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πού πάμε … όταν μας φαίνεται ότι περπατάμε στο σκοτάδι, δεν απελπιζόμαστε γιατί γνωρίζουμε, πως ότι πηγαίνουμε προς το φως!

 

“Δε σας ονομάζω πια δούλους, γιατί ο δούλος δεν ξέρει τι κάνει ο κύριός του. Σας ονομάζω φίλους, γιατί σας έκανα γνωστά όλα όσα άκουσα από τον Πατέρα μου (Ιωα.

15,15-25)” συγκινείται από τον πόνο των άλλων: συγκινείται βαθιά και ξεσπά σε κλάματα βλέποντας τον πόνο, τα δάκρυα και τα βάσανα των άλλων.!
Αν ο πόνος των άλλων μας αφήνει αδιάφορους… ίσως υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά μέσα μας…

«Κάθε “φιλία” μας βελτιώνει και μας εμπλουτίζει, όχι τόσο επειδή κάτι μας δίνει, όσο γιατί μας κάνει να μπορούμε να ανακαλύψουμε για τον εαυτό μας. Ο καθένας μας έχει αχρησιμοποίητους πόρους, γωνιές της ψυχής, μικρές γωνιές και θύλακες στο ημίφως που παραμένουν εν υπνώσει και περιμένουν το κάλεσμα την ενθάρρυνση. Όλοι έχουμε ανεκπλήρωτα συναισθήματα και ιδέες που μπορούν να υλοποιηθούν μόνο αν έρθει κάποιος να τις ξυπνήσει.

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του έναν ‘Λάζαρο’ που χρειάζεται έναν Χριστό για να αναστηθεί.

Κι εμείς, όπως ο Λάζαρος, καλούμαστε να βγούμε έξω από τα προβλήματά μας, υπάρχει κάτι στη ζωή μας που μας ψιθυρίζει για θάνατο, που βρωμάει θάνατο! Υπάρχει κάτι που μας κρατά δεμένους… όπως οι επίδεσμοι του Λάζαρου… υπάρχει κάτι που μας εμποδίζει να ζήσουμε καλά… να χαρούμε… να ζήσουμε πλήρως. . Ίσως οι δικοί μας επίδεσμοι είναι ο φόβος μην να κάνουμε λάθος ή ίσως είναι ο φόβος να μας αποκλείσει κάποιος από κάποιος κύκλους από κάποιες πιθανότητες … ή ο φόβος να μην είμαστε καλοί, όμορφοι, ικανοί όπως οι άλλοι μας θέλουν. Από της θλίψης μας και μένουμε δεμένοι, εμποδισμένοι από φόβους και ανασφάλειες που στην πραγματικότητα… που τελικά είναι φρούδες…

Ο Ιησούς μας θέλει ελεύθερους και ζωντανούς και ας πέφτουμε να σηκωνόμαστε !

Και ίσως ακριβώς εδώ συγκλίνουν όλα: να είσαι, για κάποιον, αυτή η φωνή. Να είσαι, για κάποιον, αυτός ο Χριστός που καλεί στη ζωή.