Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.
Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί· υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων. Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών. Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες. Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά. ( 1Κορ. 12, 1-11).
Οφείλουμε στον Ευαγγελιστής Ιωάννης στην τόλμησε να δώσει με ένα τρόπο λιτό και ταπεινό «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (1 Ιωάν 4,16 ) Ένα ορισμό, μια περιγραφή του Θεού που η χριστιανική παράδοση Τον αντιλαμβάνεται και Τον ομολογεί το Θεό , Περιγράφει τον Θεό ως Έναν και μοναδικό στην ουσία, ο οποίος όμως αποτελείται από τρία διαφορετικά Πρόσωπα (υποστάσεις): τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αναλυτικότερα:Τρία πρόσωπα, μία ουσία: Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τρεις ξεχωριστοί θεοί. Έχουν την ίδια Θεϊκή ουσία, είναι ομοούσιοι, ισότιμοι και αδιαίρετοι. Ο Πατέρας είναι η πηγή της Θεότητας, ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα , και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. Θεός είναι από μόνος του μια κοινωνία προσώπων. Με θεμέλιο την δημιουργική συνεκτική δύναμη και της Αγάπης. Και εμπνεόμενη από τον Αγ. Αυγουστίνο τραυλίζοντας δοκιμάζει να προσεγγίσει λέγοντας: Ο Θεός Πατέρας, εκείνος που Αγαπά και από Αγάπη δημιουργεί, διαμέσου του Αγαπημένου του Υιό και το Πνεύμα το Άγιο που είναι η Δύναμη της Αγάπης τους Ενώνει σε μία Ουσία και ζωοποίει και εξαγιάζει τον κόσμο.
Η Αγάπη εφ΄όσον είναι Αγάπη, από τη φύση της δεν εξομαλύνει, δεν αφαιρεί ούτε τυποποιεί τις διαφορετικότητες : αντίθετα τις ενδυναμώνει και τις εξυψώνει ώστε να τελειοποιείται η Ενότητα
Η Αγάπη, δεν καθιερώνει ένα έθνος ή μία γλώσσα ή «μία σκέψη», ή τον τρόπος να βλέπει και να ζει ο άνθρωπος τα πράγματα.
Η Δύναμη της Αγάπης, δεν ευνοεί ολοκληρωτικά συστήματα -συμπεριλαμβανομένων και των θρησκευτικών- όπου οι διαφορετικότητα θεωρείται πάντα επικίνδυνη και ως εκ τούτου πρέπει να περιορίζεται και τα πρόσωπα να εμποδίζονται και να φιμώνονται, ώστε να μη σκέφτονται, να μην μιλούν και να μην ζουν τη δική τους αλήθεια.
Όπου, η Αρχή της Αγάπης, πρυτανεύει-, οι σκέψεις και οι ιδέες πολλαπλασιάζονται, κάθε άτομο μοιράζεται τον πλούτο και την ομορφιά του σύμπαντος κόσμου, να προωθεί την καρποφορία τους προς όφελος όλων.
Ο Αδάμ δεν δέχτηκε τη διαφορετικότητα του από τον Θεό του, και ο Κάιν δεν αναγνώρισε τον Άβελ ως «άλλο» από τον εαυτό του. Γνωρίζουμε τις συνέπειες.
Το Πνεύμα όπου πνέει βεβαιώνει ότι η ποικιλομορφία δεν είναι ο εχθρός από τον οποίο πρέπει να αμυνθούμε ή να καταστείλουμε , αλλά ένας πλούτος που πρέπει να πολλαπλασιάζουμε, να καλλιεργούμε να απολαμβάνουμε ,ένα τον τρόπο ζωής της, αρμονικό και ειρηνικό και ανοιχτό προς το μέλλον που έρχεται σε συνάντησή μας και τις περισσότερες αν όχι όλες τις φορές είναι απρόβλεπτο.
Έτσι, θα μαθαίνουμε και βιώνουμε ‘την ετερότητα και διαφορετικότητα’ ως ένα τρόπο και ένα τόπο συνάντησης, εορτασμού και συγχώρεσης και τελικά θα μάθουμε, έστω και σταδιακά να ακούμε τους “αλλους” να λαλούν τις δίκες τους γλώσσες και να τις καταλαβαίνουμε.