Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026
Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα!
Μερικές γυναίκες και άνδρες βίωσαν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ για αρκετά χρόνια,
στους σκονισμένους δρόμους της Παλαιστίνης. Πρέπει να ήταν μια τόσο εξαιρετική
εμπειρία αυτή που μεταμόρφωσε τη ζωή τους, με την ζωή, τον θάνατο και την Ανάσταση Του «Που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μετά από έναν μακρύ ύπνο, σαν ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουν τη μη ζωή και να εισέλθουν στην πραγματικότητα, σαν να θρυμματίζουν αγωνιώδη όνειρα, σαν να
ανοίγουν τα μάτια τους στο φως. Με τον Ιησού στο πλευρό τους, αυτές οι γυναίκες και αυτοί οι άνδρες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις, επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, επειδή τελικά όποιος αγαπιέται, καλωσορίζεται, ξαναξυπνάει με αξιοπρέπεια, επειδή ήταν πάντα το αντικείμενο της αγάπης» (Eugen Drewermann)*.
Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βιώσουμε -αν δεν το κάνουμε ήδη- το Πάσχα μέσα στο ύπνο της ρουτίνας αν και ξέρουμε ότι το Πάσχα κάνουμε μυστηριακή ανάμνηση του Πάθους και της Ανάστασης του Ιησού: το «εκεί και τότε» γίνεται το κατα κάποιο «εδώ και τώρα» για μας.
Πολλοί «κάνουν Πάσχα» ως κάποιο πέρασμα από κάποιο Ναό, που μπορεί ίσως να είναι το ένα και μοναδικό πέρασμα κάθε χρόνο, ‘για το καλό’, (που δεν είναι άλλο από μια κοινωνική υποχρέωσή
μας όπως και ο γάμος μας, το βάπτισμα του παιδιού μας ή κάποιου συγγενή ή γνωστού ή και τον θάνατο κ΄ποιου και οσίως και τον δικό τους) δικαιολογία «τέλος πάντων χριστιανοί δεν είμαστε;». Τι είμαστε…. χριστιανοί Δεν είμαστε ;
Πάσχα, η Ανάσταση, θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα η εμπειρία που μεταμορφώνει τη ζωή μου, που έχει αλλάζει κάτι στον τρόπο που βλέπω, που σκέφτομαι, που αντιδρώ, που ζω ή, τουλάχιστον, πως έχω αρχίσει την προσπάθεια γι’ αυτή την Νέα Ζωή , κι όχι μια διακοπή της καθημερινότητάς μου μια διασκέδαση άλλα όπου τίποτα δεν αλλάζει...για να κάνω κάτι διαφορετικό, απο μια ανάπαυλα στο «τι Είμαι και τι Έχω» στο «ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι και να έχω ότι ήμουν και ότι είχα», χωρίς να αντιληφθώ ν ότι με το βάπτισμα μου το γεγονός της Ανάστασης – του Πάσχα μου μη αφήνοντας το να με φτάσει και να αντιληφθώ ότι η ζωή αξίζει να τη ζω επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, τη Δύναμη της δημιουργικής Αγάπης, δεν αφήνω την επίγνωση ότι έχω ‘ ξυπνήσει στην αξιοπρέπεια του ¨πάντα είμαι αντικείμενο αγάπης¨ και καλούμαι να ζήσω ως υποκείμενο, δηλαδή πρόσωπο που ενεργεί έργα αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης, ευσπλαχνίας.
Εκείνον... Να λύσεις το χειρόφρενο των προκαταλήψεων και του εγωκεντρισμού σου και να εγκαταλειφθείς σε Εκείνον ως το μοναδικό κριτήριο στη ζωή σου, πηγαίνοντας πέρα από αυτό που φαίνεται αλλά και πέρα από αυτό που νιώθεις.
Ναι, επειδή η πίστη δεν είναι μόνο πέρα από τη λογική σου... αλλά και πέρα από
τα συναισθήματά σου. «Πιστεύω» ακόμα κι αν δεν το βλέπω... «Πιστεύω» ακόμα κι αν δεν το ακούω... «Πιστεύω» επειδή τον γνώρισα όπως συναντάς έναν φίλο που τον αγαπάς, και τον εμπιστεύεσαι και πιστεύεις σ΄ αυτόν και τον αγαπάς ακόμα κιόταν δεν μπορείς να τον δεις!
«Πάσχα-Ανάσταση» είναι να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου... αλλά περισσότερο από τον εαυτό σου, να εμπιστευθείς στον Θεό! Να εκτιμάς το Εγώ σου , αλλά να πασχίζεις ανιδιοτελώς και να το ξεπερνάς και να αγκαλιάζεις Ερμεις και από εκεί να ενεργείς για το το Κοινο καλό – τοπ. Εμείς.
Πάσχα» είναι να ξέρεις να εγκαταλείπεσαι στην Άπειρη Δημιουργική Δύναμη της Αγάπης (Θεός) που σε προίκισε με το μυστήριο της Δημιουργικής Αγάπης και του Καλού και να καταναλώνεις τον εαυτόν σου για την επί γης αγάπη, αρμονία, ειρήνη και δικαιοσύνη.
«Πάσχα» είναι να ξέρεις πώς να ζητάς βοήθεια όταν δεν μπορείς να το κάνεις μόνος σου… «Πάσχα» είναι να ξέρεις ότι το κακό παρόλο που μερικές φόρες έχει την δεν είναι η τελευταία λέξη... ότι η αμαρτία δεν είναι η τελευταία λέξη και ναζεις γνωρίζοντας ότι ο Θεός έχει τον τελευταίο λόγο... Και είναι πάντα ένας λόγος αγάπης, λόγος συγχώρεσης συγνώμης και ειρήνης, και δημιουργούντος και δίνοντας μαρτυρία χαράς στο χώρο που ζεις και κίνησε .
«Πάσχα» είναι να ξέρεις πώς να αγαπάς και το μη αγαπητό .
Ο Ιησούς, με την Ανάστασή Του, μας δείχνει ότι σε κάθε τέλος υπάρχει πάντα μια αρχή. Το να ζούμε ως άνθρωποι που ζουν, πιστεύουν και εμπιστεύονται τον Αναστημένο, να φέρνουμε αυτή την επίγνωση στην καθημερινότητά μας, να ζούμε ως αφυπνισμένοι, στην αλη-θινή μας ουσία, “του κατ’ εικόνα και ομοίωση” δηλαδή ως Άνθρωποι, τελικά, αντιστοιχεί στο «θείο κάλεσμα και ενδυνάμωση της ανθρώπινης ζωής για να γκρεμίσει ταεμπόδια που μας φυλακίζουν σε μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για το τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος. […] παραμερίζοντας τα όρια που έχουμε δημιουργήσει στην ανθρώπινη αναζήτησή μας για ασφάλεια, υπερβαίνοντας αυτά τα όρια και εισερχόμενοι στην έννοια του Θεού» (J.S. Spong**).
================================================================
* Ο Eugen Drewermann που γεννήθηκε στο Bergkamen κοντά στο Dortmunδ είναι Γερμανός και πρώην καθολικός ιερέας, θεολόγος, Ψυχίατρος, ακτιβιστής της ειρήνης. Το έργο του έχει μεταφραστεί σεπερισσότερες από δώδεκα γλώσσες.
** Ο John Shelby «Jack» Spong ήταν Αμερικανός επίσκοπος της Επισκοπικής Εκκλησίας. Γεννημένος στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας, υπηρέτησε ως Επίσκοπος του Νιούαρκ του Νιου Τζέρσεϊ από το 1979 έως το 2000.