Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Κυριακή της Πεντηκοστής 2026 Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ:   Μια κοινότητα αδελφών ενωμένη από την δύναμη της Αγάπης: το Άγιο Πνεύμα. ανοιχτή στην ποικιλομορφία, στην οικουμενικότητα, με Πνεύμα συγχώρεσης και συγγνώμης.

Ο Αγ. Παύλος, απευθυνόμενος στους Κορίνθιους, γράφει ένα υπέροχος ύμνος στην ποικιλομορφία μεταξύ των πιστών που δημιουργούν τα χαρίσματα που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Δε θέλω, αδερφοί μου, να έχετε άγνοια σε τέτοια θέματα. Ξέρετε πως, όταν ακόμη ήσασταν ειδωλολάτρες, τα άφωνα είδωλα σας τραβούσαν σαν να σας έσπρωχνε σ’ αυτά μια μυστηριώδης δύναμη. Γι’ αυτό θέλω να καταλάβετε πως όποιος μιλάει φωτισμένος από το Πνεύμα του Θεού ποτέ δε λέει: «καταραμένος να είναι ο Ιησούς»· και κανείς εξάλλου δεν μπορεί να πει: «ο Ιησούς είναι ο Κύριος», παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος.

Υπάρχουν διάφορα είδη χαρισμάτων, αλλά είναι ένα και το ίδιο Πνεύμα που τα χορηγεί· υπάρχουν διάφορα είδη διακονιών, αλλά η ανάθεσή τους προέρχεται από ένα και τον ίδιο Κύριο· και υπάρχουν διάφορα είδη δραστηριοτήτων, αλλά είναι ο ίδιος Θεός που τις θέτει σε ενέργεια όλες σε όλους. Στον καθένα δωρίζεται η φανέρωση του Αγίου Πνεύματος για το συμφέρον όλων. Στον ένα το Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία σοφία, σ’ έναν άλλο το ίδιο Πνεύμα δίνει το χάρισμα να μιλάει με θεία γνώση. Σε άλλον το ίδιο Πνεύμα δίνει ξεχωριστή δύναμη πίστεως, σε άλλον το ίδιο αυτό Πνεύμα δίνει τη δύναμη της θεραπείας ασθενειών. Σε άλλον το Πνεύμα δίνει τη δύναμη να κάνει θαύματα, σ’ έναν άλλο, το δώρο να μεταβιβάζει μηνύματα από το Θεό. Σε άλλον, το δώρο να διακρίνει τα ψεύτικα πνεύματα από το αληθινό Πνεύμα, σε άλλον τη δυνατότητα να λαλεί διάφορα είδη γλωσσών, και σε άλλον την ικανότητα να εξηγεί αυτές τις γλώσσες. Και όλα αυτά είναι ενέργειες ενός και του αυτού Πνεύματος, που χορηγεί τα χαρίσματα όπως αυτό θέλει στον καθένα χωριστά. ( 1Κορ. 12, 1-11).

Οφείλουμε στον Ευαγγελιστής Ιωάννης στην τόλμησε να δώσει με ένα τρόπο λιτό και ταπεινό «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί» (1 Ιωάν 4,16 ) Ένα ορισμό, μια περιγραφή του Θεού που η χριστιανική παράδοση Τον αντιλαμβάνεται και Τον ομολογεί το Θεό , Περιγράφει τον Θεό ως Έναν και μοναδικό στην ουσία, ο οποίος όμως αποτελείται από τρία διαφορετικά Πρόσωπα (υποστάσεις): τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αναλυτικότερα:Τρία πρόσωπα, μία ουσία: Ο Πατέρας, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τρεις ξεχωριστοί θεοί. Έχουν την ίδια Θεϊκή ουσία, είναι ομοούσιοι, ισότιμοι και αδιαίρετοι. Ο Πατέρας είναι η πηγή της Θεότητας, ο Υιός γεννάται από τον Πατέρα , και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. Θεός είναι από μόνος του μια κοινωνία προσώπων. Με θεμέλιο την δημιουργική συνεκτική δύναμη και της Αγάπης. Και εμπνεόμενη από τον Αγ. Αυγουστίνο τραυλίζοντας δοκιμάζει να προσεγγίσει λέγοντας: Ο Θεός Πατέρας, εκείνος που Αγαπά και από Αγάπη δημιουργεί, διαμέσου του Αγαπημένου του Υιό και το Πνεύμα το Άγιο που είναι η Δύναμη της Αγάπης τους Ενώνει σε μία Ουσία και ζωοποίει και εξαγιάζει τον κόσμο.

Η Αγάπη εφ΄όσον είναι Αγάπη, από τη φύση της δεν εξομαλύνει, δεν αφαιρεί ούτε τυποποιεί τις διαφορετικότητες : αντίθετα τις ενδυναμώνει και τις εξυψώνει ώστε να τελειοποιείται η Ενότητα

Η Αγάπη, δεν καθιερώνει ένα έθνος ή μία γλώσσα ή «μία σκέψη», ή τον τρόπος να βλέπει και να ζει ο άνθρωπος τα πράγματα.

Η Δύναμη της Αγάπης, δεν ευνοεί ολοκληρωτικά συστήματα -συμπεριλαμβανομένων και των θρησκευτικών- όπου οι διαφορετικότητα θεωρείται πάντα επικίνδυνη και ως εκ τούτου πρέπει να περιορίζεται και τα πρόσωπα να εμποδίζονται και να φιμώνονται, ώστε να μη σκέφτονται, να μην μιλούν και να μην ζουν τη δική τους αλήθεια.

Όπου, η Αρχή της Αγάπης, πρυτανεύει-, οι σκέψεις και οι ιδέες πολλαπλασιάζονται, κάθε άτομο μοιράζεται τον πλούτο και την ομορφιά του σύμπαντος κόσμου, να προωθεί την καρποφορία τους προς όφελος όλων.

Κυριακή 17 Μαΐου 2026 - Α΄ Κύκλος - 6η Κυριακή του Πάσχα ( Ιωα. 14,15-21). Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε

 

Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. 

Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε( Ιωα. 14,15-21)

              

Η Βίβλος χρησιμοποιεί τον όρο «δόξα» για να υποδείξει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. Σήμερα ο Ιησούς τον συνδέει με έναν άλλο όρο, εξαιρετικής σημασίας, τον όρο «ενότητα». Τις περισσότερες φορές, όταν εμείς σκεπτόμαστε ή μιλάμε για τη «δόξα», το μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι θριαμβευτικό, αστραφτερό, που κάνει κάτι ή κάποιον να ξεχωρίζει εξαιτίας των κατορθωμάτωντου ή των επιτευγμάτων του . Στην νοοτροπία του λαού που μεγάλωσε και έζησε ο Ιησούς , ο όρος “δόξα”συνδέεται με την έννοια “δίνω βάρος”, “δίνω σημασία”. «Δοξάζω», λοιπόν, σημαίνει «δίνω βάρος σε κάτι» κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, ώστε αυτό το «κάτι» να πάρει σάρκα και οστά καιυπόσταση μέσα στην καθημερινότητα μου. Όταν λοιπόν, λέμε ότι ο Θεός δοξάζεται ή Τον δοξάζουμε, τότε σημαίνει ότι κάνουμε κάτι το συγκεκριμένο και ορατό μέσα στη ζωή μας και με τηζωή μας: Όταν τα λόγια μας και τα έργα που επιτελούμε παραπέμπουν στο Θεό ή καλύτερα τον κάνουν παρόντα στη καθημερινότητά μας και των γύρω μας.

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους». Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

 

Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

Σε όλους υπάρχει η λαχτάρα να φτάσουμε σε μια ζωή που να είναι πραγματικά ανθρωπινή ακόμη και μέσα στις κακουχίες της κάθε μέρα, να βρεθεί ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που να οδηγεί στην αλήθεια της ζωής. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε στο συμπέρασμα , δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι μόνος

Ιησούόμως μας άφησε ως κληρονομιά Του, Μην στενοχωριέστε... μην ανησυχείτε... δεν είστε μόνοι! Είμαι ανάμεσα σας στη, ως βοήθεια στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν με βλέπετε.

Αυτή την υπόσχεση διαβεβαίωση άφησε στους μαθητές του πριν ολοκληρώσει την παρουσία του στο κόσμο μας. Υπόσχεση διαβεβαίωση ακόμη και σε μας και ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ ιστορικά.

Είναι ανθρωπινή εμπειρία , διψάμε υπάρχει το νερό. Για να μας ξεδιψάσει. Αν αυτό δεν υπήρχε στην φύση δε θα διψούσαμε Έτσι και την ζωή παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι θα πεθαίνουμε , όμως όλοι με κάποιο τρόπο καλλιεργούμε την ελπίδα ότι θα υπάρχουμε για πάντα. Μια ένδειξη είναι ότι, ακόμη και αν κάποιος έχει χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο δε ξεχνά τις διδασκαλίες , τις αξίες που έζησε και τα παραδείγματά του διαρκούν και ενεργούν πέρα ​​από την παρουσία του και εμείς τα περισσότερα τα συνεχίζουμε..

Κυριακή 3 Μαΐου 2026 / 4η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) « Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (Ιω 10.1-10)

Ο καθένας μας έχει ένα ποίμνιο να βοσκήσει... επειδή δε ζούμε μόνοι μας αλλά μαζί με άλλους και μέσα σε μια κοινωνία. Το ποίμνιο μας είναι η οικογένεια το σόι μας οι φίλοι μας κοκ

Πολλοί νομίζουν ότι το πιο σημαντικό είναι να κοιτάζεις τη δουλειά σου… και άσε τους άλλους… Άλλοι πάλι «χαραμίζονται» για χάρη της κοινότητας και του κοινού καλού. Υπάρχουν και εκείνοι που ζητούν από τους άλλους να κάνουν κάτι για το κοινό κάλο , αλλά οι ίδιοι δεν κουνάνε το χέρι για να πραγματοποιηθεί το κοινό καλό .

Δεν φτάνει να περιοριζόμαστε στα ‘καθήκοντα τα οικογενειακά μας΄ : σχέσεις γονέων-παιδιών, συζύγων, εργαζόμενων στην ίδια εργασία , γειτόνων, φίλων και γνωστών... Έχουμε μια ευρύτερη ακτίνα δράσεως μέσα στην καθημερινότητα μας. Τα λόγια του Ιησού στο σημερινό ευαγγέλιο μας δείχνουν το «πού» και το «πώς» μπορούμε να είμαστε ‘ποιμένες’ στην καθημερινότητα μας και μπορούμε να τα συνοψίσουμε ως εξής: γνώση, υποδειγματικότητα και ζωή.

Γνώση: Καμία σχέση δεν μπορεί να μας αποκλείσει να γνωριστούμε με άλλους και να κάνουμε να μας γνωρίσουν οι άλλοι να έλθουμε σε επικοινωνία με τους άλλους . Προσοχή όμως γιατί υπάρχει και η αρρωστημένη περιέργεια και στο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον.

Η γνώση λέει τη βάση στη εμπιστοσύνη, την αμοιβαία συνδιαλλαγή, τη ταπεινοφροσύνη την ευσπλαχνία, την γενναιοδωρία και τη “καθαρή καρδιά” δηλ. χωρίς υστεροβουλία