Κυριακή 3 Μαΐου 2026 / 4η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) « Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους».

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (Ιω 10.1-10)

Ο καθένας μας έχει ένα ποίμνιο να βοσκήσει... επειδή δε ζούμε μόνοι μας αλλά μαζί με άλλους και μέσα σε μια κοινωνία. Το ποίμνιο μας είναι η οικογένεια το σόι μας οι φίλοι μας κοκ

Πολλοί νομίζουν ότι το πιο σημαντικό είναι να κοιτάζεις τη δουλειά σου… και άσε τους άλλους… Άλλοι πάλι «χαραμίζονται» για χάρη της κοινότητας και του κοινού καλού. Υπάρχουν και εκείνοι που ζητούν από τους άλλους να κάνουν κάτι για το κοινό κάλο , αλλά οι ίδιοι δεν κουνάνε το χέρι για να πραγματοποιηθεί το κοινό καλό .

Δεν φτάνει να περιοριζόμαστε στα ‘καθήκοντα τα οικογενειακά μας΄ : σχέσεις γονέων-παιδιών, συζύγων, εργαζόμενων στην ίδια εργασία , γειτόνων, φίλων και γνωστών... Έχουμε μια ευρύτερη ακτίνα δράσεως μέσα στην καθημερινότητα μας. Τα λόγια του Ιησού στο σημερινό ευαγγέλιο μας δείχνουν το «πού» και το «πώς» μπορούμε να είμαστε ‘ποιμένες’ στην καθημερινότητα μας και μπορούμε να τα συνοψίσουμε ως εξής: γνώση, υποδειγματικότητα και ζωή.

Γνώση: Καμία σχέση δεν μπορεί να μας αποκλείσει να γνωριστούμε με άλλους και να κάνουμε να μας γνωρίσουν οι άλλοι να έλθουμε σε επικοινωνία με τους άλλους . Προσοχή όμως γιατί υπάρχει και η αρρωστημένη περιέργεια και στο κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον.

Η γνώση λέει τη βάση στη εμπιστοσύνη, την αμοιβαία συνδιαλλαγή, τη ταπεινοφροσύνη την ευσπλαχνία, την γενναιοδωρία και τη “καθαρή καρδιά” δηλ. χωρίς υστεροβουλία

 

Τρίτη Κυριακή του Πάσχα 26 / 04 / 2026 , Α’ κύκλος

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΜΑΟΥΣ , (Λκ 24,13-35 )

….. οδηγεί στην πίστη αλλά περνάει μέσα από την δοκιμασία, από την απογοήτευση, την αμφιβολία, την αναζήτηση …αλλά όχι την παραίτηση.

Το ευαγγέλιο σήμερα μας παρουσιάζει δύο συνοδοιπόρους που έζησαν μια μεγάλη έκρηξη ενθουσιασμού, που ένιωσαν ότι επί τέλους είχαν συναντήσει κάποιον και μοιράστηκαν τη ζωή μαζί του, κάποιον που τους γέμιζε την ζωή… Και τώρα, θλιμμένοι, ξανασυζητούν και διερωτώνται για όλα αυτά τα ωραία που έζησαν μαζί του, που τους έκανε να πιστέψουν ότι οι προσδοκίες τους για ένα καλύτερο αύριο σε έναν κόσμο καλύτερο μπορούσαν να επαληθευτούν και που τους έκανε να νοιώθουν ότι η ζωή τους ήταν γεμάτη. Και τελικά, αυτός ο Ιησούς έχασε την ζωή του κακήν κακώς, θανατώθηκε και οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Τώρα το μόνο που μένει για να παρηγορηθούν είναι να πάνε πίσω στην πατρίδα, στο χωρίο τους και να δουν τι έχουν να γίνουν. Βρίσκουν καταφύγιο στο παρελθόν, στον «παλιό καλό καιρό» και αυτό είναι εμπειρία όχι μόνο εκείνων των δυο, αλλά και δική μας.

Και όμως, η «αμφιβολία» είναι το καύσιμο της πίστης, και η «κρίση» είναι απαραίτητη για να δοκιμαστεί η πίστη, ώστε να διατηρηθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Πάντα πρέπει να φοβούμαστε εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ αμφιβολία ή κρίση, που σίγουροι για όλα - ειδικά στον τομέα της πίστης - αργά ή γρήγορα θα μπουν στο χρυσό φρούριο του φανατισμού, στο χρυσό σπίτι όπου οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ενώ όλα μέσα εκεί είναι χρυσά και προσφέρουν ικανοποίηση. Αλλά όμως βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου , επειδή οι πόρτες και τα παράθυρα της επικοινωνίας είναι κλειστά.

Είναι ψυχολογική άμυνα, ένα εργαλείο που μας είναι οικείο: βρίσκουμε καταφύγιο στο παρελθόν, ώστε το παρόν να είναι λιγότερο επαχθές.

Δεν αρκεί να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα, για να τα λύσουμε … γιατί συχνά απλά τα κουβαλάμε μέσα μας. Οι αγωνίες, οι κόποι μας, ο θυμός που νιώθουμε δεν μας επιτρέπουν να δούμε, αλλά μας συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο, μας κάνουν να μη βλέπουμε τη λύση, ακόμα και όταν την έχουμε στο χέρι μας.