Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα! Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα!

Μερικές γυναίκες και άνδρες βίωσαν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ για αρκετά χρόνια,

στους σκονισμένους δρόμους της Παλαιστίνης. Πρέπει να ήταν μια τόσο εξαιρετική

εμπειρία αυτή που μεταμόρφωσε τη ζωή τους, με την ζωή, τον θάνατο και την Ανάσταση Του «Που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μετά από έναν μακρύ ύπνο, σαν ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουν τη μη ζωή και να εισέλθουν στην πραγματικότητα, σαν να θρυμματίζουν αγωνιώδη όνειρα, σαν να

ανοίγουν τα μάτια τους στο φως. Με τον Ιησού στο πλευρό τους, αυτές οι γυναίκες και αυτοί οι άνδρες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις, επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, επειδή τελικά όποιος αγαπιέται, καλωσορίζεται, ξαναξυπνάει με αξιοπρέπεια, επειδή ήταν πάντα το αντικείμενο της αγάπης» (Eugen Drewermann)*.

Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βιώσουμε -αν δεν το κάνουμε ήδη- το Πάσχα μέσα στο ύπνο της ρουτίνας αν και ξέρουμε ότι το Πάσχα κάνουμε μυστηριακή ανάμνηση του Πάθους και της Ανάστασης του Ιησού: το «εκεί και τότε» γίνεται το κατα κάποιο «εδώ και τώρα» για μας.

Πολλοί «κάνουν Πάσχα» ως κάποιο πέρασμα από κάποιο Ναό, που μπορεί ίσως να είναι το ένα και μοναδικό πέρασμα κάθε χρόνο, ‘για το καλό’, (που δεν είναι άλλο από μια κοινωνική υποχρέωσή

μας όπως και ο γάμος μας, το βάπτισμα του παιδιού μας ή κάποιου συγγενή ή γνωστού ή και τον θάνατο κ΄ποιου και οσίως και τον δικό τους) δικαιολογία «τέλος πάντων χριστιανοί δεν είμαστε;».  Τι είμαστε….  χριστιανοί Δεν είμαστε ;

Πάσχα, η Ανάσταση, θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα η εμπειρία που μεταμορφώνει τη ζωή μου, που έχει αλλάζει κάτι στον τρόπο που βλέπω, που σκέφτομαι, που αντιδρώ, που ζω ή, τουλάχιστον, πως έχω αρχίσει την προσπάθεια γι’ αυτή την Νέα Ζωή , κι όχι μια διακοπή της καθημερινότητάς μου μια διασκέδαση άλλα όπου τίποτα δεν αλλάζει...για να κάνω κάτι διαφορετικό, απο μια  ανάπαυλα στο «τι Είμαι και τι Έχω» στο «ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι και να έχω ότι ήμουν και ότι είχα», χωρίς να αντιληφθώ ν ότι με το βάπτισμα μου το γεγονός της Ανάστασης – του Πάσχα μου μη αφήνοντας το να με φτάσει και να αντιληφθώ ότι η ζωή αξίζει να τη ζω επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, τη Δύναμη της δημιουργικής Αγάπης, δεν αφήνω την επίγνωση ότι έχω ‘ ξυπνήσει στην αξιοπρέπεια του ¨πάντα είμαι αντικείμενο αγάπης¨ και καλούμαι να ζήσω ως υποκείμενο, δηλαδή πρόσωπο που ενεργεί έργα αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης, ευσπλαχνίας.

 

Βγες έξω , πήγαινε πιο πέρα προχωρά στη ζωή

 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Α’ κύκλος Πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής 

Η Ανάσταση του Λαζάρου κατά  ΙΩΑΝΝΗ 11,1-45).

Διαβάζουμε: …. Τότε ο Ιησούς δάκρυσε. «Δες πόσο τον αγαπούσε!» έλεγαν οι Ιουδαίοι

«Κάτι που το λέμε θεϊκό και δεν αντιστοιχεί σε μια άνθηση του ανθρώπινου δεν αξίζει να του αφιερωθούμε» (Dietrich Bonhoeffer).

«Ο Ιησούς, ταραγμένος πάλι και θλιμμένος μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. «Βγάλτε την πέτρα», […].
Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!». Ο νεκρός βγήκε, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με σάβανο. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Ποιος περισσότερο από τον Ιησού δεν το ήξερε: αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι απλό και ταυτόχρονα απέραντο, να νιώθει αγαπημένος, όπως το λουλούδι χρειάζεται τον ήλιο. Και μόνο αυτή η αγάπη κάνει υποφερτή την αγωνία της ζωής: μια φωνή που διαπερνά τη νύχτα και λέει: «Να είσαι ο εαυτός σου. Είμαι εδώ. Μην φοβάσαι».

Ο Ιησούς είναι η «αποκάλυψη» του Θεού επειδή, έδειξε και δεν έκρυψε τίποτε τους ανθρώπους από τον εαυτό του. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας πλησιάσει και να μας πει: «Βγες έξω».

Αυτό το “Βγες Έξω” , για το καθένα μας είναι το βάπτισμα, να φανερωθούμε ότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση : για να “λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς” (κατά Ματθαίο) .”Για χάρη του πλήθους (που στέκει εδώ) γύρω, για να πιστέψουν πως εσύ (Ο Πατέρας) με έστειλες»( κατα Ιωάννης).

Έτσι κάτι από τον Θεό εκδηλώνεται. «Έλα έξω» αποκάλυψε κάτι από τον εαυτόν σου. Μόνο έτσι η ανάσταση παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται εμπειρία: είναι έργο της αγάπης που κάνει “ σάρκα που σηκώνει κεφαλή χωρίς φόβο”, η ζωή που δεν είναι μονό εδώ αλλά πάντοτε, και να νικά ακόμη και τον θάνατο.

Οι ζωές μας, όπως και οι ζωές της Μάρθας, της Μαρίας και του ίδιου του Ιησού… αγγίζονται από τον θάνατο, από τον πόνο… και κι εμείς, σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έκαναν η Μάρθα και η Μαρία, σκεφτόμαστε: «Αν ο Ιησούς ήταν εδώ…», ή «Αν ο Ιησούς ήθελε…», «Αν υπήρχε πραγματικά…», «Ίσως δεν ενδιαφέρεται για μένα…», «Γιατί επέτρεψε αυτό…».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… να πιστέψουμε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο όπως φαίνονται… όπως νομίζουμε, αλλά υπάρχει πάντα ένα πέρα από αυτό που δεν φανταζόμαστε. Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι καινούργιο ακόμη και άσχημο… ας σκεφτούμε ότι δεν είναι η τελευταία λέξη της ζωής μας! Ας προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη… ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πού πάμε … όταν μας φαίνεται ότι περπατάμε στο σκοτάδι, δεν απελπιζόμαστε γιατί γνωρίζουμε, πως ότι πηγαίνουμε προς το φως!