Κυριακή 17 Μαΐου 2026 - Α΄ Κύκλος - 6η Κυριακή του Πάσχα ( Ιωα. 14,15-21). Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε

 

Η κληρονομιά που ο Ιησούς, αφήνει στους δικούς του. 

Ζω Εγώ, κι εσείς ζείτε( Ιωα. 14,15-21)

              

Η Βίβλος χρησιμοποιεί τον όρο «δόξα» για να υποδείξει κάτι το εξαιρετικά σημαντικό. Σήμερα ο Ιησούς τον συνδέει με έναν άλλο όρο, εξαιρετικής σημασίας, τον όρο «ενότητα». Τις περισσότερες φορές, όταν εμείς σκεπτόμαστε ή μιλάμε για τη «δόξα», το μυαλό μας πηγαίνει σε κάτι θριαμβευτικό, αστραφτερό, που κάνει κάτι ή κάποιον να ξεχωρίζει εξαιτίας των κατορθωμάτωντου ή των επιτευγμάτων του . Στην νοοτροπία του λαού που μεγάλωσε και έζησε ο Ιησούς , ο όρος “δόξα”συνδέεται με την έννοια “δίνω βάρος”, “δίνω σημασία”. «Δοξάζω», λοιπόν, σημαίνει «δίνω βάρος σε κάτι» κάνοντας κάτι συγκεκριμένο, ώστε αυτό το «κάτι» να πάρει σάρκα και οστά καιυπόσταση μέσα στην καθημερινότητα μου. Όταν λοιπόν, λέμε ότι ο Θεός δοξάζεται ή Τον δοξάζουμε, τότε σημαίνει ότι κάνουμε κάτι το συγκεκριμένο και ορατό μέσα στη ζωή μας και με τηζωή μας: Όταν τα λόγια μας και τα έργα που επιτελούμε παραπέμπουν στο Θεό ή καλύτερα τον κάνουν παρόντα στη καθημερινότητά μας και των γύρω μας.

« Δεν ζούμε μόνοι μας, αλλά μαζί και μέσα σε κοινωνία Ζωής με άλλους». Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

 

Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12

Σε όλους υπάρχει η λαχτάρα να φτάσουμε σε μια ζωή που να είναι πραγματικά ανθρωπινή ακόμη και μέσα στις κακουχίες της κάθε μέρα, να βρεθεί ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που να οδηγεί στην αλήθεια της ζωής. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε στο συμπέρασμα , δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι μόνος

Ιησούόμως μας άφησε ως κληρονομιά Του, Μην στενοχωριέστε... μην ανησυχείτε... δεν είστε μόνοι! Είμαι ανάμεσα σας στη, ως βοήθεια στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν με βλέπετε.

Αυτή την υπόσχεση διαβεβαίωση άφησε στους μαθητές του πριν ολοκληρώσει την παρουσία του στο κόσμο μας. Υπόσχεση διαβεβαίωση ακόμη και σε μας και ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ ιστορικά.

Είναι ανθρωπινή εμπειρία , διψάμε υπάρχει το νερό. Για να μας ξεδιψάσει. Αν αυτό δεν υπήρχε στην φύση δε θα διψούσαμε Έτσι και την ζωή παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι θα πεθαίνουμε , όμως όλοι με κάποιο τρόπο καλλιεργούμε την ελπίδα ότι θα υπάρχουμε για πάντα. Μια ένδειξη είναι ότι, ακόμη και αν κάποιος έχει χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο δε ξεχνά τις διδασκαλίες , τις αξίες που έζησε και τα παραδείγματά του διαρκούν και ενεργούν πέρα ​​από την παρουσία του και εμείς τα περισσότερα τα συνεχίζουμε..