Βγες έξω , πήγαινε πιο πέρα προχωρά στη ζωή

 

Κυριακή 29 Μαρτίου 2026 Α’ κύκλος Πέμπτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής 

Η Ανάσταση του Λαζάρου κατά  ΙΩΑΝΝΗ 11,1-45).

Διαβάζουμε: …. Τότε ο Ιησούς δάκρυσε. «Δες πόσο τον αγαπούσε!» έλεγαν οι Ιουδαίοι

«Κάτι που το λέμε θεϊκό και δεν αντιστοιχεί σε μια άνθηση του ανθρώπινου δεν αξίζει να του αφιερωθούμε» (Dietrich Bonhoeffer).

«Ο Ιησούς, ταραγμένος πάλι και θλιμμένος μέσα του, έρχεται στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. «Βγάλτε την πέτρα», […].
Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε, έλα έξω!». Ο νεκρός βγήκε, με τα πόδια και τα χέρια δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του τυλιγμένο με σάβανο. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον να φύγει».

Ποιος περισσότερο από τον Ιησού δεν το ήξερε: αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι απλό και ταυτόχρονα απέραντο, να νιώθει αγαπημένος, όπως το λουλούδι χρειάζεται τον ήλιο. Και μόνο αυτή η αγάπη κάνει υποφερτή την αγωνία της ζωής: μια φωνή που διαπερνά τη νύχτα και λέει: «Να είσαι ο εαυτός σου. Είμαι εδώ. Μην φοβάσαι».

Ο Ιησούς είναι η «αποκάλυψη» του Θεού επειδή, έδειξε και δεν έκρυψε τίποτε τους ανθρώπους από τον εαυτό του. Όλοι χρειαζόμαστε κάποιον να μας πλησιάσει και να μας πει: «Βγες έξω».

Αυτό το “Βγες Έξω” , για το καθένα μας είναι το βάπτισμα, να φανερωθούμε ότι είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση : για να “λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα, και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς” (κατά Ματθαίο) .”Για χάρη του πλήθους (που στέκει εδώ) γύρω, για να πιστέψουν πως εσύ (Ο Πατέρας) με έστειλες»( κατα Ιωάννης).

Έτσι κάτι από τον Θεό εκδηλώνεται. «Έλα έξω» αποκάλυψε κάτι από τον εαυτόν σου. Μόνο έτσι η ανάσταση παύει να είναι μια ιδέα και γίνεται εμπειρία: είναι έργο της αγάπης που κάνει “ σάρκα που σηκώνει κεφαλή χωρίς φόβο”, η ζωή που δεν είναι μονό εδώ αλλά πάντοτε, και να νικά ακόμη και τον θάνατο.

Οι ζωές μας, όπως και οι ζωές της Μάρθας, της Μαρίας και του ίδιου του Ιησού… αγγίζονται από τον θάνατο, από τον πόνο… και κι εμείς, σε ορισμένες καταστάσεις, όπως έκαναν η Μάρθα και η Μαρία, σκεφτόμαστε: «Αν ο Ιησούς ήταν εδώ…», ή «Αν ο Ιησούς ήθελε…», «Αν υπήρχε πραγματικά…», «Ίσως δεν ενδιαφέρεται για μένα…», «Γιατί επέτρεψε αυτό…».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα παραπάνω… να πιστέψουμε ότι τα πράγματα δεν είναι μόνο όπως φαίνονται… όπως νομίζουμε, αλλά υπάρχει πάντα ένα πέρα από αυτό που δεν φανταζόμαστε. Κάθε φορά που μας συμβαίνει κάτι καινούργιο ακόμη και άσχημο… ας σκεφτούμε ότι δεν είναι η τελευταία λέξη της ζωής μας! Ας προχωρήσουμε με εμπιστοσύνη… ακόμα κι αν δεν ξέρουμε πού πάμε … όταν μας φαίνεται ότι περπατάμε στο σκοτάδι, δεν απελπιζόμαστε γιατί γνωρίζουμε, πως ότι πηγαίνουμε προς το φως!

Η πίστη αρχίζει από την εμπιστοσύνη και τελειώνει με το να περπατάμε στη ζωή και να μαθαίνουμε να βλέπουμε ακόμα και εκεί που υπάρχει σκοτάδι.

 Κυριακή 22 Μαρτίου , Α κύκλος  4η Κυριακή της Τεσσαρακοστής  (Ιωάννης 9:1-41)

 

Από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο .

 


  

 Όποια και αν είναι τα προβλήματά μας, οι αδυναμίες μας, οι αμαρτίες μας, οι περιορισμοί μας, τα τραύματά μας...  δεν είναι εμπόδιο στο έργο του Θεού. Σε όλους εμπιστεύεται μια αποστολή,  οι οποίοι  περιορισμοί μας   δεν εμποδίζουν τη δράση του   Συχνά περνάει ακριβώς μέσα από αυτούς. Ζητά μονό εμπιστοσύνη  την ίδια εμπιστοσύνη που έδειξε αυτός ο τυφλός, ένας ζητιάνος, ευάλωτος και εξαρτημένος άνθρωπος, ένας αόρατος κι όμως εμπιστεύεται αυτόν που για πρώτη φορά του έδωσε την προσοχή του, δεν τον αναγνωρίζει άλλα του εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Λόγο του Ιησού, γιατί πρώτος του μίλησε.
    Έτσι αρχίζει η η πίστη, δεν είναι ένα απρόοπτος κεραυνός από μια πρώτη επαφή με κάποιον.  Αρχίζει με μια πρώτη επαφή μια πρώτη τάση εμπιστοσύνης θα δημιουργήσει τις συνθήκες για το θαύμα, το οποίο ο Ιησούς, δεν (του το) μας υπόσχεται ότι θα κάνει κάτι , αλλά μας ζητά εμείς κάτι να κάνουμε. Έτσι και αυτό που ονομάζουμε , πίστη  πνευματική ζωή, η αλλαγή μας δεν γίνεται άμεσα και αποτελεσματικά : αρχίζει με μια χειρονομία που έχει τα χαρακτηριστικά της εμπιστοσύνης, που οδηγεί σε μια απόφαση, ένα ταξίδι.  Και ο Ιησούς τον εμπιστεύεται , στέλνει το τυφλό  στην πισινά  να πλυθεί που ξεκινά αφου  του λάσπωσε τα μάτια . Μέσα από αυτή την άσκηση,  διασχίζοντας αυτή την πορεία ο άνθρωπος ανακαλύπτει τι κάνει το Θεό  που ενεργεί για χάρη του.