Κυριακή 16 Ιουλίου 2026, Α κύκλος 16η Τακτική Κυριακή (Μτ 14:13-21)

Ο καθένας μας καλείται κάνει ένα ταξίδι από το 

 

ΥΠΑΡΧΩ στο ΕΙΜΑΙ

        Oι άνθρωποι δεν γεννιούνταν “ολοκληρωμένοι” άνθρωποι, ουσιαστικά οδοιπόροι: homo viator., προς την ολοκλήρωση. Ξεκινάμε ένα ταξίδι. Προς εσωτερικό βάθος της ύπαρξης μας, όπου τη ζωή μας την περιμένει η τελική αναγνώριση, από το Υπάρχω, στο ποιος Εγώ τι είμαι , στην βαθύτερη αλήθεια μου. Αυτό είναι το ταξίδι τελικά, είναι μόνο ικανό να μας οδηγήσει στην ολοκληρώσει. Ώμος της ζωής που μπήκαμε υπάρχει ένας ορίζοντα προκλήσεων και επιλογών και αρχίζουμε μια διαρκεί επιλογή μήπως και βρούμε και φτάσουμε στο σκοπό μας: το τι Είμαι άρα πως να ζήσω. Γυρίζουμε γύρω γύρω συνεχίζουμε να αναζητούμε, περιμένουμε κάποιον, κάτι, μια επιτυχία, έναν ρόλο, μια αναγνώριση ικανή να μας πει επιτέλους ποιοι είμαστε. Αυτό όμως που ζητάμε μέσα στον θόρυβο, στην ορμή, στην αναταραχή, στη συσσώρευση συνεχώς αυξανόμενων εμπειριών και συναισθημάτων, της ζωής, δεν είναι βοήθεια στην αναζήτηση. Τίποτα δεν κατοικεί στον δυνατό άνεμο, ούτε στον σεισμό, ούτε στη φωτιά. Η Γραφή μας λέει ότι αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό στον «ήρεμο, ήρεμο αεράκι», με μια διακριτική, σιωπηλή φωνή που μιλάει μέσα μας (βλ. Βασιλέων Α΄ 19:11-12).

 

Το σημερινό Ευαγγελικό απόσπασμα μας παρουσιάζει πλήθη που εγκαταλείπουν την πόλη για να ακολουθήσουν τον Ιησού στις ερημιές τον τόπο τους, όπου τίποτα το ελκυστικό και ικανό να μας ικανοποιήσει φαίνεται να μην υπάρχει και μάλιστα φαίνεται όλα να είναι χαμένος κόπος. Όλα γύρω μας αργά ή γρήγορα δείχνουν την αδυναμία τους την αστάθεια τους την ρευστότητα τους , φαίνεται να μην έχουν προοπτική μόνο ξεραΐλα, τίποτα που να μοιάζει σε μια καλή ευκαιρία μόνο σιωπή και η εσωστρέφεια και ερωτηματικά κυριαρχούν.

Το ταξείδι δεν είναι μακρινό αλλά είναι επίπονο .

Είναι από Έξω προς τα Μέσα: από το Υπάρχω το ποιος είμαι τι κάνω από που έρχομαι τι αναζητώ. Είναι είναι ένα μέρος όπου τίποτα δεν φαίνεται να σταθερό ικανό να δώσει ένα χέρι σωτηρίας και ασφάλειας . Κι όμως, ακριβώς τότε, το ουσιώδες μπορεί να εμφανιστεί που να προσφέρουν σιγουριά και στήριγμα.

Οι μαθητές στον επεισόδιο μας κλάνουν αυτή την διαπίστωση “Για τόσο κόσμο δεν έχουμε τόσα λεφτά για να αγοράσουμε ψωμί και να τους χορτάσουμε . Απόλυσε, λοιπόν τα πλήθη για να πάνε στα χωριά και να αγοράσουν τρόφιμα για τον εαυτό τους» προτείνουν στον Ιησού.

Είναι η συνήθης λογική: ο καθένας φροντίζει τον εαυτό του, ο καθένας αγοράζει ό,τι χρειάζεται, ο καθένας σώζει τον εαυτό του.

Και να σκεφτεί κάνεις ότι δεν είμαστε εμείς η πηγή της ζωής, μας δόθηκε χάρισμα . Δεν παράγουμε εμείς τον αέρα που αναπνέουμε. Δεν εφηύραμε εμείς το νερό που μας στηρίζει. Δεν μπορούμε να κατασκευάσουμε την αγάπη που θρέφει την καρδιά. Μπορούμε μόνο να τα καλωσορίσουμε να τα υποδεχτούμε ως δώρο που μας χαρίστηκε χωρίς τίποτα να κάναμε που να αξιαμε και μας δοθηκε ως μισθό. Είναι ένα καθημερινό θαύμα.

 

Βασιλεία του Θεού. Το όνειρο κάθε μαθητή του Ιησού να επικρατήσει επί της γης η μεταμόρφωση της ανθρώπινης κοινωνίας, από ανταγωνιστική και βίαιη, σε μια κοινωνία η ομόνοιας και η ειρήνης.

 

Κυριακή 26 Ιουλίου 2026 , 17η Κυριακή Α Κύκλος Μτ 13, 44-52

Υπάρχει ένας κριμένος θησαυρός για όλους είναι κρυμμένος σ΄ένα χωράφι και όλοι τον γνωρίζουμε , αλλά δεν πολυενδιαφερόμαστε να τον βρούμε δεν διαφημίζεται , δεν κάνει θόρυβο γι’ αυτό δεν τράβα την προσοχή μας. Φυλάσσεται στη σιωπή και το φωτεινο σκοταδι της Ανθρώπινης Ζωής.

Ο καθένας μας περιφέρεται επάνω του κόβει βόλτες ξανά και ξανά, και δεν εκτιμούμε το χωράφι , πάνω στο οποίο ζούμε και δεν το σκύβουμε όπως θα έπρεπε, σκαλίζουμε βάζουμε πατάτες ντομάτες, κολοκυθάκια και κάποια στιγμή και αυτά τα παρατάμε τύχη τους γιατί δεν έχουν τιμές και τραβάμε για άλλα πράγματα που γυαλίζουν.

Αυτός θησαυρός είναι κρυμμένος το χωράφι είναι η ζωή μας, η ιστορία του καθένα μας .

Αυτός είναι Η βασιλεία των Ουρανών μας λέει το Ευαγγέλιο,

Αυτός ο θησαυρό,· είναι κάτι που «το μάτι δεν έχει δει ποτέ, ούτε το αυτί έχει ακούσει» δεν μπορείς να τον κατασκευάσεις , δείχνει μερικά σημάδια της ύπαρξης του σε όλους άλλα δεν τα βλέπεις αν δεν έχεις ευαίσθητα μάτια για να δεις και αυτιά για να ακούσεις ή η προσοχή σου στρέφεται σε τόσα άλλα πράγματα και φωνές εκτιμούν και τρέχεις από πίσω και στο τ΄λελος όταν κάνεις ταμείο , λες άνθρακες ήταν,

Αυτό το θησαυρό δεν τον δημιουργείς, απλώς τον βρίσκεις και όταν το βρεις είναι πάντα κάτι εκπληκτικό, απρόβλεπτο, μη προγραμματισμένο πραγματικά κάτι καινούργιο.