Τρίτη Κυριακή του Πάσχα 26 / 04 / 2026 , Α’ κύκλος

 

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΜΑΟΥΣ , (Λκ 24,13-35 )

….. οδηγεί στην πίστη αλλά περνάει μέσα από την δοκιμασία, από την απογοήτευση, την αμφιβολία, την αναζήτηση …αλλά όχι την παραίτηση.

Το ευαγγέλιο σήμερα μας παρουσιάζει δύο συνοδοιπόρους που έζησαν μια μεγάλη έκρηξη ενθουσιασμού, που ένιωσαν ότι επί τέλους είχαν συναντήσει κάποιον και μοιράστηκαν τη ζωή μαζί του, κάποιον που τους γέμιζε την ζωή… Και τώρα, θλιμμένοι, ξανασυζητούν και διερωτώνται για όλα αυτά τα ωραία που έζησαν μαζί του, που τους έκανε να πιστέψουν ότι οι προσδοκίες τους για ένα καλύτερο αύριο σε έναν κόσμο καλύτερο μπορούσαν να επαληθευτούν και που τους έκανε να νοιώθουν ότι η ζωή τους ήταν γεμάτη. Και τελικά, αυτός ο Ιησούς έχασε την ζωή του κακήν κακώς, θανατώθηκε και οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν.

Τώρα το μόνο που μένει για να παρηγορηθούν είναι να πάνε πίσω στην πατρίδα, στο χωρίο τους και να δουν τι έχουν να γίνουν. Βρίσκουν καταφύγιο στο παρελθόν, στον «παλιό καλό καιρό» και αυτό είναι εμπειρία όχι μόνο εκείνων των δυο, αλλά και δική μας.

Και όμως, η «αμφιβολία» είναι το καύσιμο της πίστης, και η «κρίση» είναι απαραίτητη για να δοκιμαστεί η πίστη, ώστε να διατηρηθεί αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Πάντα πρέπει να φοβούμαστε εκείνους που δεν έχουν βιώσει ποτέ αμφιβολία ή κρίση, που σίγουροι για όλα - ειδικά στον τομέα της πίστης - αργά ή γρήγορα θα μπουν στο χρυσό φρούριο του φανατισμού, στο χρυσό σπίτι όπου οι πόρτες και τα παράθυρα είναι κλειστά, ενώ όλα μέσα εκεί είναι χρυσά και προσφέρουν ικανοποίηση. Αλλά όμως βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου , επειδή οι πόρτες και τα παράθυρα της επικοινωνίας είναι κλειστά.

Είναι ψυχολογική άμυνα, ένα εργαλείο που μας είναι οικείο: βρίσκουμε καταφύγιο στο παρελθόν, ώστε το παρόν να είναι λιγότερο επαχθές.

Δεν αρκεί να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα, για να τα λύσουμε … γιατί συχνά απλά τα κουβαλάμε μέσα μας. Οι αγωνίες, οι κόποι μας, ο θυμός που νιώθουμε δεν μας επιτρέπουν να δούμε, αλλά μας συσκοτίζουν ακόμη περισσότερο, μας κάνουν να μη βλέπουμε τη λύση, ακόμα και όταν την έχουμε στο χέρι μας. 

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα! Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Κυριακή του Πάσχα 12 Απριλίου 2026

 

Είναι το Πάσχα, ζω το Πάσχα!

Μερικές γυναίκες και άνδρες βίωσαν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ για αρκετά χρόνια,

στους σκονισμένους δρόμους της Παλαιστίνης. Πρέπει να ήταν μια τόσο εξαιρετική

εμπειρία αυτή που μεταμόρφωσε τη ζωή τους, με την ζωή, τον θάνατο και την Ανάσταση Του «Που είχε ως αποτέλεσμα να ξυπνήσουν μετά από έναν μακρύ ύπνο, σαν ένα κάλεσμα να εγκαταλείψουν τη μη ζωή και να εισέλθουν στην πραγματικότητα, σαν να θρυμματίζουν αγωνιώδη όνειρα, σαν να

ανοίγουν τα μάτια τους στο φως. Με τον Ιησού στο πλευρό τους, αυτές οι γυναίκες και αυτοί οι άνδρες αντιλήφθηκαν ότι η ζωή αξίζει να τη ζεις, επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, επειδή τελικά όποιος αγαπιέται, καλωσορίζεται, ξαναξυπνάει με αξιοπρέπεια, επειδή ήταν πάντα το αντικείμενο της αγάπης» (Eugen Drewermann)*.

Δυστυχώς, κινδυνεύουμε να βιώσουμε -αν δεν το κάνουμε ήδη- το Πάσχα μέσα στο ύπνο της ρουτίνας αν και ξέρουμε ότι το Πάσχα κάνουμε μυστηριακή ανάμνηση του Πάθους και της Ανάστασης του Ιησού: το «εκεί και τότε» γίνεται το κατα κάποιο «εδώ και τώρα» για μας.

Πολλοί «κάνουν Πάσχα» ως κάποιο πέρασμα από κάποιο Ναό, που μπορεί ίσως να είναι το ένα και μοναδικό πέρασμα κάθε χρόνο, ‘για το καλό’, (που δεν είναι άλλο από μια κοινωνική υποχρέωσή

μας όπως και ο γάμος μας, το βάπτισμα του παιδιού μας ή κάποιου συγγενή ή γνωστού ή και τον θάνατο κ΄ποιου και οσίως και τον δικό τους) δικαιολογία «τέλος πάντων χριστιανοί δεν είμαστε;».  Τι είμαστε….  χριστιανοί Δεν είμαστε ;

Πάσχα, η Ανάσταση, θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα η εμπειρία που μεταμορφώνει τη ζωή μου, που έχει αλλάζει κάτι στον τρόπο που βλέπω, που σκέφτομαι, που αντιδρώ, που ζω ή, τουλάχιστον, πως έχω αρχίσει την προσπάθεια γι’ αυτή την Νέα Ζωή , κι όχι μια διακοπή της καθημερινότητάς μου μια διασκέδαση άλλα όπου τίποτα δεν αλλάζει...για να κάνω κάτι διαφορετικό, απο μια  ανάπαυλα στο «τι Είμαι και τι Έχω» στο «ήμουν και θα συνεχίσω να είμαι και να έχω ότι ήμουν και ότι είχα», χωρίς να αντιληφθώ ν ότι με το βάπτισμα μου το γεγονός της Ανάστασης – του Πάσχα μου μη αφήνοντας το να με φτάσει και να αντιληφθώ ότι η ζωή αξίζει να τη ζω επειδή είναι γεμάτη με την υπόσχεση του Απείρου, τη Δύναμη της δημιουργικής Αγάπης, δεν αφήνω την επίγνωση ότι έχω ‘ ξυπνήσει στην αξιοπρέπεια του ¨πάντα είμαι αντικείμενο αγάπης¨ και καλούμαι να ζήσω ως υποκείμενο, δηλαδή πρόσωπο που ενεργεί έργα αγάπης, ειρήνης, δικαιοσύνης, ευσπλαχνίας.