Η ενότητα με τον Χριστό που είναι καρποφόρα, αλλά μπορεί και να ατροφήσει. Β΄ Κύκλος, 5η Κυριακή του Πάσχα (Ιωα, 15,1- 8)

 Κυριακή 30 Μαΐου 2021

Tο σημερινό κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο επικεντρώνεται στη διακήρυξη του  Ιησούς: “Εγώ είμαι το αληθινό αμπέλι”. Την περασμένη Κυριακή μελετήσαμε το “΄’Εγώ είμαι ο αληθινός βοσκός”. Στο ίδιο ευαγγέλιο βρίσκουμε και άλλες παρόμοιες διακηρύξεις του Ιησού όπως : «Είμαι το αληθινό ψωμί», «Είμαι το αληθινό φως”... Όλες αυτές οι δηλώσεις δείχνουν την συνείδηση  του Ιησούς, ότι είναι ο μόνος που μπορεί να προσφέρει την αληθινή ζωή που ο άνθρωπος αναζητά. Όποιος μένει ενωμένος μαζί του όπως το κλαδί στο κορμού του αμπελιού, σε οποίον είναι απαραίτητος όπως το ψωμί  για τη ζωή του και τον έχει ως το μοναδικό φως που φωτίζει τη ζωή του, τότε μπορεί να πει ότι είναι ήδη σωσμένος.

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Αγ.  Ευαγγέλιο 15,1- 8 

Εγώ είμαι το αληθινό αμπέλι και ο Πατέρας μου είναι ο γεωργός. Κάθε κλήμα πάνω μου που δεν κάνει καρπό, το κόβει. Ενώ κάθε κλήμα που κάνει καρπό το καθαρίζει, ώστε να καρποφορήσει περισσότερο.  Ήδη εσείς είσθε καθαροί, εξαιτίας του λόγου που σας είπα.  Μείνετε ενωμένοι μαζί μου κι εγώ θα μείνω ενωμένος μαζί σας. Όπως το κλήμα δε μπορεί να καρποφορήσει αφ' εαυτού του αν δε μένει ενωμένο με το αμπέλι, έτσι ούτε κι εσείς, αν δε μείνετε ενωμένοι μαζί μου.  Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς τα κλήματα. Αυτός που μένει ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του, αυτός παράγει πολύ καρπό, διότι χωρίς εμένα δε μπορείτε να κάμετε τίποτα.  Αν κάποιος δε μένει ενωμένος μαζί μου, πετάχθηκε έξω όπως το κλήμα και ξεράθηκε. Αυτά τα κλήματα τα μαζεύουν, τα ρίχνουν στη φωτιά και καίγονται.  Αν μείνετε ενωμένοι μαζί μου και τα λόγια μου παραμείνουν μέσα σας, ό,τι κι αν θελήσετε ζητείστε το και θα σας γίνει.  Μ'αυτό δοξάστηκε ο Πατέρας μου: όταν κάνετε άφθονο καρπό και γίνετε μαθητές μου.

Λόγος του Κυρίου

“Tο αμπέλι”, είτε το κλίμα, προσδιορίζει την κοινότητα των μαθητών που είναι ενωμένοι στο Χριστό, και ως εκ τούτου, αντλούν τη ζωή τους από τους χυμούς αυτού του κορμού και έτσι καρποφορούν. 

Η ένωση με τον Χριστό, το κορμό, αρχίζει με μια πράξη ακρόασης. Από κάποιους κάτι ακούσαμε για τον Ιησού από την Ναζαρετ που μας κέντρισε το ενδιαφέρον. Μάθαμε κάτι περισσότερο και εκτιμήσαμε το ότι ακούσαμε και μάθαμε.  Σιγά σιγά αυτή η γνώση  αναβαθμίζεται σε εμπιστοσύνη και πίστη, τόσο που αρχίζει να επηρεάζει τον τρόπο ζωή μας μέχρι που να προσαρμόσουμε ολόκληρη την ζωή μας στην διδασκαλία του Ιησού. Αυτή η πορεία και ολοκληρώνεται με το βάπτισμα. 

Από εκεί, αρχίζει μια άλλη διαδρομή, όπου τα  πάντα  κρίνονται με τα μάτια του Ιησού  Χριστού  και όχι  τα δικά μας. Στη διαδρομή αυτή δεν είμαστε μόνοι, είναι και όλοι εκείνοι που έκαναν την ίδια επιλογή με μας.   Αυτό σημαίνει ότι η ζωή μου είναι σε συνεχή ακρόαση του Λόγου του Ιησού, και ότι ζω κατά συνέπεια ,  παραγκωνίζοντας το τι εγώ θέλω. Αυτό σημαίνει διαπάλη μεταξύ της ζωής κατά συνέπεια με τη διδασκαλία του Ιησού  και του εγωισμού μου. Ο άνθρωπος είναι προικισμένος από τον ίδιο τον δημιουργό του με την  ελεύθερη βούληση και τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης. Η  κατάσταση  υπό ακρόαση, δεν είναι εξάρτηση, όπως εκείνη του υπηρέτη από το αφεντικό, αλλά είναι όπως η κοινωνία μεταξύ φίλων: « Όποιος μένει μέσα μου και εγώ σε αυτόν...”. Δεν αποκλείεται λοιπόν και η παρεκτροπή που μπορεί να οδηγήσει την σχέση πίστεως με τον Ιησού να ατροφήσει. 

Η καρποφορία της ζωής ενός πρόσωπο είναι συχνά το αποτέλεσμα διαφόρων δοκιμασιών και δεινών που αντιμετωπίζει. Αυτό σημαίνει ότι μπροστά στις όποιες αντιξοότητες  δεν πρέπει να αναζητάμε τον τρόπο μόνο να τις αποφύγουμε, αλλά να βρούμε κάποιο έμπιστο πρόσωπο που να είναι πραγματικά διαθέσιμο να μας συμπαρασταθεί στον αγώνα μας, να τις ξεπεράσουμε προς όφελός μας. Και ποίος  μπορεί να είναι αυτός παρά ο Ιησούς. 

Ο μαθητής του Χριστού είναι εκείνος που φροντίζει να κάνει ωραία τη ζωή του άλλου. Β' κύκλος 4η Κυριακή του Πάσχα.

Κυριακή  23 Μάϊου 2021 

        Από τις εικόνες που μας παραθέτει η σημερινή ευαγγελική περικοπή, πρέπει να αναζητήσουμε μόνο εκείνο που πραγματικά θέλουν να μας πουν,  μένοντας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης ομιλίας του Ιησού,  και όχι να περιπλανηθούμε σε όλες τις  “εν δυνάμει”  ερμηνείες που τροφοδοτούνται από ποιμενικές και   γλυκανάλατες ‘ρομαντικές εικόνες’ επιστροφής στη φύση… κοκ

      Διαβάζοντας το σημερινό ευαγγέλιο, μου γεννούνται  δύο συναισθήματα:  το ένα με ενθουσιάζει και με παρηγορεί και το άλλο ξυπνά την υπευθυνότητά μου. 

Ανάγνωσμα από κατά Ιωάννη άγιο Ευαγγέλιο   10,11-18

Εγώ είμαι ο καλός ποιμένας. Ο καλός ποιμένας θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα. Ο μισθωτός, που δεν είναι ποιμένας και που τα πρόβατα δεν είναι δικά του, βλέπει να έρχεται ο λύκος κι εγκαταλείπει τα πρόβατα και φεύγει. Κι ο λύκος τα αρπάζει και τα σκορπίζει. Αυτό το κάνει γιατί είναι μισθωτός και δεν τον ενδιαφέρει για τα πρόβατα.

 Εγώ είμαι ο καλός ποιμένας και γνωρίζω τα δικά μου και τα δικά μου με γνωρίζουν, όπως με γνωρίζει ο Πατέρας κι εγώ γνωρίζω τον Πατέρα και τη ζωή μου τη θυσιάζω για τα πρόβατα. Έχω κι άλλα πρόβατα που δεν είναι απ'αυτή τη στάνη και πρέπει κι εκείνα να τα οδηγήσω. Θα ακούσουν τη φωνή μου και θα γίνουν ένα ποίμνιο κι ένας ποιμένας. Γι' αυτό ο Πατέρας με αγαπά, επειδή εγώ θυσιάζω τη ζωή μου, για να την πάρω πάλι. Κανένας δε μου την αφαιρεί, αλλά εγώ τη θυσιάζω αφ' εαυτού μου. Έχω εξουσία να τη θυσιάσω κι εξουσία έχω πάλι να την πάρω. Αυτή την εντολή πήρα απ' τον Πατέρα μου".

Λόγος του Κυρίου 

      Ο  Ιησούς, λοιπόν, διακηρύσσει ότι είναι ο καλός (μου) βοσκός, και περιγράφει αυτή την ιδιότητά  του, όχι ως αυτός  που ηγείται και επιβάλλεται, αλλά εκείνος  που συμπαρίσταται στο ποίμνιό του και  φροντίζει  να κάνει καλή τη ζωή των προβάτων του. Αυτός ο βοσκός  μπαίνει ανάμεσα στο ποίμνιο και τους λύκους, και τους  εμποδίζει να το βλάψουν,  χωρίς να ζητά ανταπόδοση   από το ποίμνιο. 

       Και εγώ, ως μέλος αυτού του ποιμνίου, που γνωρίζω τις αδυναμίες μου και  τις ατέλειές μου, τις περιορισμένες δυνατότητές μου, όταν ακούω αυτή τη δήλωση νιώθω καλά, γιατί μου δίνει δύναμη, ζωή και κουράγιο ! Στο πρόσωπο  του ποιμένα Ιησού έχω την εγγύηση ότι ο Θεός δε με εγκαταλείπει στις πιο δύσκολες στιγμές … 

      Αυτή η διαβεβαίωση, συνάμα, όπως ήδη είπαμε, μου ξυπνά την υπευθυνότητα για τη ζωή μου,  αλλά και για τη ζωή των άλλων. Με ωθεί να φροντίζω όχι μόνο για την ποιότητα της δικής μου ζωής, αλλά και της ζωής των άλλων, ξέροντας ότι  όταν «τα βρω δύσκολα» ο Βοσκός μου θα δώσει ένα χέρι βοήθειας, και θα έρθει αρωγός στην προσπάθεια μου. Είναι εκεί για να με υποστηρίξει όταν προσπαθώ να καθορίζω και να διαχειρίζομαι  εγώ ο ίδιος τη  ζωή μου και όχι μοιρολατρικά να την υπομένω. Ο καθένας μας, στο μικρό του κύκλο, είναι υπεύθυνος ενός  ποιμνίου. Είναι το ποίμνιο που αποτελείται από όλους εκείνους με  τους οποίους σχετιζόμαστε, που ζουν γύρω μας και εμείς ανάμεσα τους, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, συμπολίτες, συνεργάτες,  κοκ.