Α' Κύκλος - 30η Τακτική Κυριακή

Οι δύο όψεις της Μοναδικής Αγάπης.

Κυριακή 29 Οκτωβρίου 2017

Η σύγκρουση του Ιησού με τους παράγοντες των μεγάλων θρησκευτικών  πολιτικών ρευμάτων  του  τότε Ιουδαϊσμού είναι συνεχής.  Την περασμένη βδομάδα ασχοληθήκαμε με  το φόρο του Καίσαρα. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι Σαδδουκαίοι για την ανάσταση των νεκρών και τους αποστόμωσε, και τώρα σειρά παίρνουν οι Φαρισαίοι με τους νομικούς τους. 

Το πρόβλημα ήταν απλό εκ πρώτης όψεως, αλλά γεμάτο παγίδες. Υπάρχει, άραγε, ένας νόμος μεταξύ των τόσων που υπάρχουν, που είναι ο πρώτος και μεγαλύτερος μεταξύ όλων; Για μερικούς ήταν  η τήρηση του Νόμου του Σαββάτου, αλλού είχαν διαφορετική γνώμη, και οι συζητήσεις ήταν ατελείωτες.

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο  Άγιο  Ευαγγέλιο (Μτ  22, 34-40)

Οι Φαρισαίοι όταν άκουσαν ότι αποστόμωσε τους Σαδδουκαίους, συγκεντρώθηκαν μαζί. Κι ένας απ' αυτούς, νομικός, τον ρώτησε με σκοπό να τον πειράξει: “Διδάσκαλε, ποιά είναι η μεγάλη εντολή στο Νόμο;” Κι εκείνος του είπε: "Θα αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλο σου το νου. Αυτή είναι η μεγάλη και πρώτη εντολή. Αλλά δεύτερη, όμοια με αυτή, είναι: Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Απ' αυτές τις δυο εντολές εξαρτώνται όλος ο Νόμος και οι προφήτες".

Λόγος του Κυρίου

         Το ερώτημα που θέτουν οι Φαρισαίοι στον Ιησού, όπως ήδη είπαμε, πηγάζει από έναν προβληματισμό της εποχής τους, αλλά και από το πρόσωπό του. 

Ο προβληματισμός: Οι  Ιουδαίοι δίπλα στο «Δεκάλογο» είχαν και 613 επί μέρους νόμους εφαρμοστέους, που ρύθμιζαν κάθε πτυχή της ζωής. Οι 365 εντολές, όσες οι μέρες του έτους, ήταν απαγορεύσεις τι δεν πρέπει να κάνουν, και οι 248 εντολές, όσα τα μέρη του σώματος, τι πρέπει να κάνουν. Με αυτό τον τρόπο ήθελαν να πουν ότι τα πάντα, τόσο ο χρόνος όσο και η ζωή,  είναι κάτω από τον έλεγχο του Θεού.

Το πρόσωπό του : Όλοι  διερωτόντουσαν και ιδιαίτερα οι Φαρισαίοι, πώς  ένας νεαρός και πρώην ξυλουργός, παρουσιαζόταν ως Ραβί, δάσκαλος, πού και πώς μορφώθηκε; Τι βάθος είχαν οι γνώσεις του για το Νόμο;  

Θέλησαν, λοιπόν, με ένα ερώτημα να έχουν δύο απαντήσεις.  

         Η επιθυμία τους να βρουν ένα νόμο που να είναι  μια πυξίδα  για να προσανατολιστούν και έτσι να είναι εντάξει με τις υποχρεώσεις τους, μοιάζει  και με τι δική μας επιθυμία: να βρω αυτό που μου δίνει τη σιγουριά ότι είμαι καθ’ όλα εντάξει απέναντι στο Θεό.

         

     

Α΄ Κύκλος 29η Τακτική Κυριακή

Στον Καίσαρα τα πράγματα, στον Θεό τον Άνθρωπο

Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017

Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, χρονολογικά, τοποθετεί το επεισόδιο που σήμερα θα μελετήσουμε, την τελευταία βδομάδα της ζωής του Ιησού. Ο Ιησούς είχε κατέβει από τη Γαλιλαία στην Ιερουσαλήμ για τη γιορτή του Πάσχα. Ο κόσμος τον υποδέχθηκε θριαμβευτικά. Οι Αρχές, όμως, το Ιερατείο, οι Πρεσβύτεροι του λαού, οι Φαρισαίοι και οι Νομομαθείς, είναι εχθρικοί μαζί του. Οι διαμάχες μαζί τους διαδέχεται η μια την άλλη. Σε αυτό το συγκρουσιακό πνεύμα τοποθετείται και το επεισόδιό μας.

Από το κατά Ματθαίο Άγ. Ευαγγέλιο (Mτ 22,15-21)

Εκείνο το καιρό οι Φαρισαίοι κι έκαμαν συμβούλιο, για να τον κάμουν με τα λόγια του να πέσει σε παγίδα. Και στέλνουν τους μαθητές των μαζί με τους Ηρωδιανούς προς τον Ιησού για να του πουν: "Διδάσκαλε, γνωρίζουμε ότι αγαπάς την αλήθεια και ότι διδάσκεις το δρόμο του Θεού σύμφωνα με την αλήθεια και ότι δεν σε μέλει για κανένα, επειδή δεν κοιτάζεις το πρόσωπο των ανθρώπων. Πές μας, λοιπόν, τί σου φαίνεται; Επιτρέπεται να δίνουμε φόρο στον Καίσαρα ή όχι;". Γνωρίζοντας ο Ιησούς την πονηριά τους, είπε: "Γιατί με πειράζετε, υποκριτές; Δείξτε μου το νόμισμα του φόρου". Κι εκείνοι του έδωσαν ένα δηνάριο. Του λέει τότε: "Τίνος είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή;" Του λένε: "Του Καίσαρα". Τότε τους λέει: "Αποδώστε, λοιπόν, στον Καίσαρα ό,τι ανήκει στον Καίσαρα, και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό". 'Οταν το άκουσαν θαύμασαν και τον άφησαν κι έφυγαν.

Λόγος του Κυρίου

Στο επεισόδιο έχουμε δύο συνομιλητές:

Τις ντόπιες Αρχές με επικεφαλής την ομάδα των Φαρισαίων -τους οποίους ο Ιησούς χαρακτηρίζει ως υποκριτές θεατρίνους- : Αρχίζουν λέγοντας «Διδάσκαλε, γνωρίζουμε ότι αγαπάς την αλήθεια και ότι διδάσκεις το δρόμο του Θεού σύμφωνα με την αλήθεια και ότι δεν σε μέλει για κανέναν, επειδή δεν κοιτάζεις το πρόσωπο των ανθρώπων”, για να καταλήξουν “Επιτρέπεται να πληρώνουμε φόρο στον Καίσαρα ή όχι;”

Η παγίδα είναι ξεκάθαρη : Απαντά «ναι» είναι δοσίλογος θα έχει να κάνει με τους ζηλωτές, απαντά «όχι» ποιός είδε τους Ρωμαίους και δεν τους φοβήθηκε !

Ο Ιησούς, που δεν επιδιώκει να είναι αρεστός και δημοφιλής αλλά μόνο αληθινός, ακριβώς όπως με μεγάλη ακρίβεια άθελά τους τον περιέγραψαν οι αντίπαλοί του, και που του αρκεί “το ναι είναι ναι, το όχι όχι”, δίνει, λοιπόν, ως απάντησή του τον πασίγνωστο αφορισμό:

«Αποδώσετε στον Καίσαρα ό,τι ανήκει στον Καίσαρα, και στο Θεό ό,τι ανήκει στο Θεό».

Οι Φαρισαίοι, πριν ρωτήσουν “ έκαμαν συμβούλιο”, που σημαίνει ότι η συμπεριφορά τους δεν είναι μια ευκαιριακή κακία, αλλά μια συνειδητή κακοήθεια. Ο Ιησούς ξέρει “την πονηριά τους”, είναι τρόπος ζωής. Ο πονηρός έχει ως μέτρο των πάντων τον εαυτόν του και το συμφέρον. Η αλήθεια είναι ο ίδιος και τι τον συμφέρει εκείνη την στιγμή.

Η ερώτηση είναι: “Επιτρέπεται να πληρώνουμε φόρο στον Καίσαρα ή όχι;”

Και η απάντηση του Ιησού. "Αποδώστε, λοιπόν, στον Καίσαρα ό, τι ανήκει στον Καίσαρα, και στο Θεό ό, τι ανήκει στο Θεό”.

Ο Ιησούς χρησιμοποιεί τον όρο “Αποδώστε”, άρα αναγνωρίζει ότι το Κράτος (ο Καίσαρας) έχει ορισμένα δικαιώματα που απορρέουν από τους θεσμούς κοινωνικοποίησης και παροχής ορισμένων υπηρεσιών που διευκολύνουν τη ζωή του πολίτη, αν όχι και την ευημερία του, άρα πρέπει να υπάρχουν τα ανταποδοτικά τέλη, για να μπορούν αυτοί οι θεσμοί να λειτουργήσουν. Η λογική είναι απλή : δος μου για να σου δώσω. Εννοείται ΠΡΑΓΜΑΤΑ, φορολογία, για να σου δώσω δρόμους, συγκοινωνίες, υγεία κ.ο.κ., αλλά μέχρις εκεί.

Το Κράτος, όμως, μπορεί να ξεφεύγει από τα νόμιμα πλαίσιά του και να αξιώνει δικαιώματα που αφορούν μόνο το Θεό, που σημαίνει ότι δεν μπορεί να απαιτεί να το εκλαμβάνουν οι πολίτες ως το νόημα για τη ζωή τους και να εξουσιάζει τις συνειδήσεις.