Β Κύκλος 4η Κυριακή της Παρουσίας

Κυριακή 24 Δεκεμβρίου 2017

Όταν η Ελευθερία και η Χάρη δίνουν τα χέρια, ο κόσμος αλλάζει 

Τρία είναι τα πρόσωπα που με τη ζωή τους ή τη διδασκαλία τους  χαρακτηρίζουν την περίοδο της Παρουσίας και μας βοηθούν να προετοιμαστούμε,  κατάλληλα,  για τον ερχομό του Σωτήρα: ο Ησαΐας, ο μακρινός προφήτης που έζησε αιώνες πριν και ανάγγειλε τον Μεσσία ως Ερχόμενο, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο προφήτης που τον υπόδειξε παρόντα, και η Μαρία,  η θύρα μέσα από την οποία πέρασε για να μπει στον κόσμο.

Ανάγνωσμα  από το κατά Λουκά  ΄Αγιο Ευαγγέλιο   ( 1,26-38)

Κατά τον έκτο μήνα, ο Θεός έστειλε τον άγγελο Γαβριήλ σε μια πόλη της Γαλιλαίας που ονομάζεται Ναζαρέτ, σε μια παρθένο αρραβωνιασμένη με άνδρα, που λεγόταν Ιωσήφ από τη γενιά του Δαβίδ. Το όνομα της παρθένου ήταν Μαριάμ. Και όταν ο άγγελος μπήκε στο σπίτι της, είπε: "Χαίρε, χαριτωμένη, ο Κύριος μαζί σου". Αλλά εκείνη ταράχθηκε απ'αυτό το λόγο και σκεπτόταν τι είδους χαιρετισμός ήταν αυτός. Και ο άγγελος της είπε: "Μη φοβάσαι, Μαριάμ, διότι βρήκες χάρη κοντά στο Θεό. Και να, Θα μείνεις έγκυος και θα γεννήσεις ένα γιο, που θα τον ονομάσεις Ιησού. Αυτός θα γίνει μέγας και θα ονομασθεί Υιός του Υψίστου και θα του δώσει ο Κύριος ο Θεός το θρόνο του Δαβίδ του πατέρα του, και θα βασιλεύσει για πάντα πάνω στη γενιά του Ιακώβ και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος".
Είπε τότε η Μαριάμ στον άγγελο: "Πώς θα γίνει αυτό, αφού δε γνωρίζω άνδρα;" Κι ο άγγελος απαντώντας της είπε: "Το 'Αγιο Πνεύμα θα έλθει πάνω σου και η δύναμη του Υψίστου θα σε επισκιάσει. Για τούτο, και το παιδί που θα γεννηθεί, θα ονομασθεί άγιο, Υιός Θεού. Και η Ελισάβετ η συγγενής σου, συνέλαβε γιο στα γηρατειά της και αυτός είναι ο έκτος μήνας της εγκυμοσύνης, αυτής που την αποκαλούσαν στείρα. Διότι για το Θεό κανένας λόγος δεν είναι αδύνατος για να πραγματοποιηθεί". Είπε τότε η Μαριάμ: "Εγώ είμαι η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει σε μένα σύμφωνα με το λόγο σου". Κι αναχώρησε απ'αυτήν ο άγγελος.
Λόγος του Κυρίου

Ο Ευαγγελιστής δεν αφηγείται έναν μύθο αλλά την ζωή συγκεκριμένων προσώπων μα δίνει λοιπόν τον τόπο που ζούσαν:  την περιοχή της  Γαλιλαίας  και την πόλη της Ναζαρέτ, και  το χρόνο:  τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της Ελισάβετ, προηγουμένως είχε  δώσει και το ιστορικό στίγμα , απαριθμώντας και τους ηγέτες των γύρω από την Γαλιλαία διοικητικών αρχών.  Ο χρόνος και ο χώρος, στον οποίο επεμβαίνει ο Θεός,  είναι  πάντοτε ιστορικά καθορισμένος  και τα πρόσωπα δεν είναι μυθολογικά, όσοι έχουν την καλή θέληση μπορούν να Τον εντοπίσουν .

Στη συνέχεια ο Ευαγγελιστής  τονίζει ότι,  όταν ο Θεός μπαίνει στην ανθρώπινη ιστορία για να  αναθέσει μια αποστολή το κάνει μέσα από διάλογο,  δεν επιβάλλει το θέλημά του αλλά προτείνει και ο καλεσμένος  ανταποκριθεί στην αποστολή που αναθέτει του δίνει γενναιόδωρα την χάρη Του, τη δωρεά Του και το καθιστά ικανό εκπληρώσει την αποστολή του. Ο Θεός θέλει τα πλάσματα του να είναι υπεύθυνα, ελεύθερα, χαρούμενα,με αυτοπεποίθηση και όχι δούλους φοβισμένους. 

Μέσα από τον διάλογο  η Μαρία, η μέλλουσα Θεοτόκος, κατάλαβε  -στο μέτρο που μπορούσε να καταλάβει-  και έδωσε υπεύθυνα την συγκατάθεση της: "Εγώ είμαι η δούλη του Κυρίου. Ας γίνει σε μένα σύμφωνα με το λόγο σου". Δωρεά λαβαίνει, δωρεά δίνει.

Στο διάλογο της Μαρίας με τον άγγελο έχουμε το ποίο ασφαλή  τρόπο για να προσεγγίσουμε το Μυστήριο του Θεού. 
Το όνομα του Θεού για τους ανθρώπους είναι: ο Θεός είναι μαζί μας και μας αγαπά. 
Και η ύπαρξη του ανθρώπου είναι: είμαστε μπροστά στο Θεό που μας αγαπά. 

Στο πρόσωπο της Μαριάμ έχουμε τον πραγματικό άνθρωπο, τον αληθινό μαθητή του Χριστού. Καμιά αλαζονεία όπως εκείνου που νομίζει ότι τα ξέρει όλα και  όλα τα ελέγχει, ούτε τη μιζέρια εκείνου που αποποιείται τις ευθύνες του προβάλλοντας και τονίζοντας  την όποια άγνοια ή αδυναμία.
Η Μαρία είναι υπόδειγμα  ταπεινοφροσύνης που ξέρει τα όριά του, θέλει να καταλάβει στο όρια που μπορεί, ελεύθερα να αποφασίσει  που αφήνει ανοιχτούς τους ορίζοντες. και  που  είναι καταδεκτικός  στη βοήθεια του Θεού πριν ξεκινήσει την αποστολή του και κατά τη διάρκεια της εκπλήρωσης της έχει την αυτοπεποίθηση που πηγάζει από την πίστη,  ότι ο Θεός είναι πάντοτε μαζί του γιατί τον αγαπά.

Β κυκλος 3η Κυριακή της Παρουσίας 2017

Καλεσμένοι   έργω και λόγω να δώσουμε μαρτυρία για το φως

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

Η Ευαγγελική μας περικοπή περιγράφει τη μορφή του Ιωάννη του Βαπτιστή και τη θέση του στο έργο της Σωτηρίας. Εμείς, συγκρινόμενοι κατά κάποιο τρόπο μαζί του, μας βοηθά να βρούμε τη δική μας θέση μέσα στην ιστορία της Σωτηρίας και να προετοιμαστούμε ανάλογα.

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο  (Ιω 1,6-8.19-28)

Υπήρξε ένας άνθρωπος, σταλμένος από το Θεό, που λεγόταν Ιωάννης. Αυτός ήλθε για μαρτυρία για να μαρτυρήσει για το φως, ώστε όλοι να πιστέψουν μέσω αυτού .Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήλθε να μαρτυρήσει για το φως.

Αυτή είναι η μαρτυρία που έδωσε ο Ιωάννης, όταν οι Ιουδαίοι απ' τα Ιεροσόλυμα έστειλαν σ' αυτόν ιερείς και λευίτες για να τον ρωτήσουν: "Εσύ ποιος είσαι;" Κι εκείνος ομολόγησε και δεν αρνήθηκε. Κι ομολόγησε: "Δεν είμαι εγώ ο Χριστός". Τον ρώτησαν τότε: "Τι, λοιπόν; Είσαι ο Ηλίας;" Και είπε: "Δεν είμαι". "Εσύ είσαι ο προφήτης;" Κι απάντησε: "Όχι!" Του είπαν τότε: "Ποιός είσαι; Για να δώσουμε απάντηση σ'αυτούς που μας έστειλαν. Τι λες για τον εαυτό σου;" Είπε τότε: "Εγώ είμαι μια φωνή κάποιου που φωνάζει στην έρημο: ισιώστε το δρόμο του Κυρίου',όπως είπε ο προφήτης Ησαΐας". Οι απεσταλμένοι ήταν απ'τους Φαρισαίους. Τον ρώτησαν, λοιπόν και του είπαν: "Γιατί, λοιπόν, βαφτίζεις αν εσύ δεν είσαι ο Χριστός ούτε ο Ηλίας ούτε ο προφήτης;" Ο Ιωάννης απάντησε και τους είπε: "Εγώ βαφτίζω σε νερό. Ανάμεσά σας στέκεται αυτός που δε γνωρίζετε, αυτός που έρχεται μετά από μένα και του οποίου δεν είμαι άξιος να λύσω το κορδόνι του σανδαλιού του". Αυτά συνέβηκαν στη Βηθανία, πέρα απ' τον Ιορδάνη, όπου ήταν ο Ιωάννης και βάφτιζε.”

Λόγος του  Κυρίου.

Η λαχτάρα του κόσμου για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα, τους έκανε να διερωτηθούν μήπως και ο Ιωάννης ήταν ο αναμενόμενος Σωτήρας. Η επαγρύπνηση  πρέπει να συνοδεύεται με την ικανότητα διάκρισης εκείνου που αναμένει, και από την ακεραιότητα του χαρακτήρα και την αυτογνωσία εκείνου που τυχόν το έργο μπορεί να δημιουργήσει προικοδοσίες. Ιδού το νόημα της τριπλής άρνησης του Ιωάννη. Ο Ιωάννης  αρνείται ότι είναι ο αναμενόμενος Σωτήρας: “Δεν είμαι εγώ ο Χριστός”,  και προσδιορίζει την  ταυτότητά του ως  “Εγώ είμαι μια φωνή κάποιου που φωνάζει στην έρημο:  ισιώστε το δρόμο του Κυρίου” ˙ και για το έργο του λέει απλά «Εγώ βαφτίζω σε νερό». Ο Ευαγγελιστής, που τα έζησε,  σχολιάζει: «Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήλθε να μαρτυρήσει για το φως».

Όλα αυτά αρχίζουν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική τοποθεσία : «Αυτά συνέβηκαν στη Βηθανία». Ο Ευαγγελιστής αρέσκεται να δείχνει την αρχή και μάλιστα τον χώρο, όπου τα πάντα αρχίζουν, γιατί τόσο ο ίδιος ο Ευαγγελιστής, όσο και οι ακροατές   Αναγνώστες του,  ζουν τα αποτελέσματα εκείνης της αρχής.

Περιγράφοντας  ο Ευαγγελιστής τον  Ιωάννη, περιγράφει και τον κατεξοχήν μάρτυρα του Χριστού που είναι ο μαθητής του.  Σκοπός του μάρτυρα  είναι οι άλλοι να πιστέψουν

Εκείνον για τον οποίον δίδεται η μαρτυρία και όχι η προβολή του μάρτυρα. Ο μάρτυρας οφείλει να είναι αξιόπιστος Ο πραγματικός μάρτυρας δεν τραβά τα φώτα επάνω του, λέει ό,τι έχει να πει, κάνει ό,τι έχει να κάνει και αποτραβιέται. 

Όταν η μαρτυρία  είναι αυθεντική, όπως εκείνη του Ιωάννη, προκαλεί το διάλογο. Μπορεί να δημιουργήσει επιπλέον απορίες και μερικές φορές και απίθανες παρεξηγήσεις, γιατί ο ερχόμενος και εκείνος που πιθανώς αναμενόταν, να μην ταυτίζονται. Γι’αυτό χρειάζονται και διευκρινήσεις. Ο μάρτυρας  πρέπει να έχει τη διαθεσιμότητα να διαφωτίσει, και εν ανάγκη να καταφύγει και στην παραδεκτή αυθεντία κάποιων άλλων, όπως εδώ ο Ιωάννης, καταφεύγει σε αυτή του Ησαΐα. Αργότερα,  και ο Ιησούς θα κάνει το ίδιο, εκτός από την αξιοπιστία του επικαλείται και την αξιοπιστία, την αυθεντία και τη μαρτυρία των Προφητών για να εξηγήσει το ποιος είναι. 

Η μαρτυρία του Ιωάννη,  όμως, έχει μια  πρωτοτυπία, σε αντίθεση με εκείνη των παλαιών Προφητών. Δεν μιλά και δεν  διακηρύσσει,  ότι ένας  Σωτήρας  πρόκειται να έλθει, αλλά  ότι αυτός ήλθε και στον κατάλληλο καιρό τον υποδεικνύει.

Το πνεύμα της εποχής, στην οποία έζησε και έδρασε ο Ιωάννης,  ήταν κάτι μεταξύ δυσπιστίας ότι όπως έχουν τα πράγματα, δεν πρόκειται να αλλάξουν και αν αυτό συμβεί θα είναι για το χειρότερο, και άλλοι περιμένουν κάποια σωτηρία, αλλά ο καθένας τη θέλει στα μέτρα του. Το ίδιο πνεύμα βασιλεύει και σήμερα, αν προσθέσουμε την αδιαφορία για ό,τι δεν είναι γήινο και την πρακτική αθεΐα. 

Εμείς οι μαθητές του Ιησού καλούμαστε, όπως ο Πρόδρομος, να είμαστε αξιόπιστοι  έργω και λόγω και να δώσουμε την καλή μαρτυρία για το Χριστό παρόντα και ενεργό μέσα στην ιστορία μας, μαρτυρία που πρέπει να είναι χαρούμενη και αισιόδοξη.