Κυριακή των Βαΐων

Ο Σταυρός , η  σανίδα Σωτηρίας μας

Κυριακή 1 Απριλίου  2018

Το Πάθος του Κυρίου μας Ιησου Χριστού  από το κατα Μάρκο αγιο Ευαγγέλιο    

Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι  καιρός γεμάτος  από σημεία, σύμβολα, εμπειρίες, άπλετο φως και ευκαιρίες, αυτές  δε οι τελευταίες κρίνουν την ποιότητα της ζωής. Πολλά θα ακουστούν, πολλά θα ειπωθούν, ωραία, μελιστάλακτα ή και  τραγικά . Ας σταματήσουμε   και ας μπούμε στη θέση των αδελφών εκείνων που είναι στο Σταυρό μαζί με τον Χριστό, ας δώσουμε και ας μοιραστούμε  από την ύπαρξη μας  την υποστήριξη, την παρηγοριά,  το πάθος μας για την σωτηρία του κόσμου μας και της πλάσης.

"Πρώτα ο Θεός υπέφερε, βλέποντας την κατάσταση του ανθρώπου. και ενσαρκώθηκε .Υπέφερε, γιατί η αγάπη είναι πάθος. " ( Ωριγένης). "Να αγαπώ σημαίνει να υποφέρω, και να παθιάζομαι. Αυτός που αγαπάει περισσότερο ας είναι έτοιμος να υποφέρει περισσότερο" ( ΄Αγ. Αυγουστίνος). 

«Βρίσκονταν εκεί και κάποιες γυναίκες που παρατηρούσαν από μακριά, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου του μικρού και του Ιωσή και η Σαλώμη…».    Αυτός είναι πρώτος πυρήνας της Εκκλησίας, μεταξύ των γυναικών ο Ιησούς δεν είχε εχθρούς. Η Εκκλησία γεννιέται τότε,  όπως και τώρα, από την ενατένιση του προσώπου του Εσταυρωμένου. "Εκείνο που κάνει το χριστιανό δεν είναι οι θρησκευτικές τελετές, αλλά η συμμετοχή στο πάθος του Θεού" ( Dietrich Bonhoffer).

Στην προσευχή του Ιησού  στη   Γεθσημανή αγγίζουμε  “το εσωτερικό πάθος” του Μεσσία, τα επόμενα κείμενα διηγούνται τι  έκαναν οι άνθρωποι  στον Ιησού.

Στο πρώτο μέρος έχουμε τον σταδιακό αποχωρισμό του  Ιησού από τον όγκο των μαθητών ˙ ζητά να τον συνοδεύσουν  οι τρεις αγαπημένοι μαθητές που από την αρχή ήταν μαζί του. Αναζητά την παρηγορητική συντροφιά  τους αλλά και αυτοί αποκοιμούνται.  Στο πάθος της προσευχής είναι μόνος μπροστά στον Πατέρα. Τον παρακαλεί αλλά ακόμη και ο Πατέρας φαίνεται να παραμένει σιωπηλός.  

Β΄' κυκλος 5η Κυριακή της Τεσσαρακοστής Ιωα. 12,20-33

“ H ζωή μεταβάλλεται,  δεν αφαιρείται”   

Κυριακή 25 Μαρτίου 2018

Μερικοί  Έλληνες εκφράζουν την επιθυμία να δουν τον Ιησού, γεγονός που  προσφέρει στον Ιησού την ευκαιρία για μια σύντομη παρουσίαση του νοήματος  της ζωής του και του θανάτου του.

 Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη  ΄ Αγιο Ευαγγέλιο  12,20-33

Εκείνον τον καιρό ανάμεσα σε κείνους που ανέβηκαν στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσουν κατά τη γιορτή, ήταν και μερικοί Έλληνες. Αυτοί, λοιπόν, πλησίασαν το Φίλιππο, που καταγόταν απ'τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας και τον παρακαλούσαν λέγοντας: "Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού". Ο Φίλιππος πήγε και το είπε στον Ανδρέα και μετά ο Ανδρέας μαζί με το Φίλιππο πήγαν και το είπαν στον Ιησού. Ο Ιησούς τότε τους αποκρίθηκε και τους είπε: "Έφθασε η ώρα για να δοξασθεί ο Υιός του ανθρώπου. Αλήθεια, αλήθεια σας λέω: αν ο σπόρος του σιταριού που θα πέσει στο χώμα δεν πεθάνει, αυτός μένει μόνος του. Αλλά αν πεθάνει, τότε φέρνει πολύ καρπό. Όποιος αγαπά τη ζωή του, θα τη χάσει. Κι όποιος σ'αυτόν τον κόσμο μισεί τη ζωή του, θα τη διαφυλάξει για την αιώνια ζωή. Αν κάποιος υπηρετεί εμένα, εμένα να ακολουθεί κι όπου είμαι εγώ εκεί θα είναι κι ο υπηρέτης μου. Αν κάποιος με υπηρετεί, ο Πατέρας θα τον
τιμήσει. Τώρα η ψυχή μου είναι ταραγμένη. Και τι να πω; Πατέρα, σώσε με απ'αυτή την ώρα; Αλλά γι'αυτό ήλθα, για την ώρα αυτή. Πατέρα, δόξασε το όνομά σου". Ήλθε τότε μια φωνή απ'τον ουρανό: "Και το δόξασα και πάλι θα το δοξάσω!".
Το πλήθος που ήταν παρόν εκεί και το άκουσε, έλεγε ότι έγινε βροντή. Άλλοι, πάλι, έλεγαν: "Ένας άγγελος του μίλησε". 30Αποκρίθηκε ο Ιησούς και είπε: "Αυτή η φωνή δεν έγινε για μένα, αλλά για σας. 31Τώρα είναι η κρίση του κόσμου, τώρα ο άρχοντας αυτού του κόσμου θα πεταχθεί έξω. Κι εγώ, όταν θα υψωθώ από τη γη, όλους θα τους ελκύσω προς τον εαυτό μου". Αυτό το έλεγε, θέλοντας να δείξει με ποιό θάνατο έμελλε να πεθάνει.

Λόγος του Κυρίου


Το κέντρο της περικοπής δεν είναι οι Έλληνες, όσο και αν αυτό κεντρίζει την υπερηφάνεια μας, στο κέντρο είναι  η ερώτηση-επιθυμία:  “θέλουμε να δούμε τον Ιησού». Μια ερώτηση-επιθυμία  που είναι και δική μου και δική μας. Του χτες του σήμερα του αύριο . Να τον γνωρίσουμε ,  να τον καταλάβουμε να τον ζήσουμε. Η απάντηση του Ιησού είναι σε δύο εικόνες : θες να με καταλάβεις ; κοίταξε τον σπόρο του σιταριού, μελέτησε το Σταυρό.
Προσοχή στην παραβολή του σπόρου του σιταριού ˙ ο σπόρος ο Ιησούς δεν δοξάζεται επειδή  “ θα  πεθάνει,” αλλά επειδή ο θάνατός του  “φέρνει πολύ καρπό”.
Ο Σταυρός με τον πόνο του, δεν είναι αυτά που δοξάζουν τον Ιησού -ούτε και εμάς-  και ούτε πρέπει να τα επιδιώκουμε. Ο Ιησούς, ο ίδιος,  μπροστά σ’ αυτά  δυσανασχετεί και λέει:  “Και τι να πω; Πατέρα, σώσε με απ' αυτή την ώρα;”  Οι άλλοι ευαγγελιστές παραθέτουν αυτή την δύσκολη στιγμή στη Γεσθημανή  όπου ο Ιησούς προσεύχεται και ζητά  “αν είναι δυνατό να αποφύγω αυτό το ποτήρι ”  αλλά  συνεχίζοντας   δείχνει ότι αντιμετωπίζει αυτή την ώρα με πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό Πατέρα : “Αλλά γι' αυτό ήλθα, για την ώρα αυτή. Πατέρα, δόξασε το όνομά σου”.  Η «ώρα»  δεν προσδιορίζει τόσο τον   συγκεκριμένο χρόνο, όσο μια αποφασιστική περίοδο κατά την οποία  κορυφώνεται και αποκαλύπτεται η ταυτότητά του και το νόημα της ζωής του.