Α κύκλος 26η Τακτική Κυριακή

Το κουράγιο να αλλάξεις γνώμη

Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017

Ο Ιησούς διηγείται ένα πολύ συνηθισμένο οικογενειακό επεισόδιο. Ένας πατέρας ζητά διαδοχικά στα δυο παιδιά του να κάνουν κάτι για την οικογένεια. Το ένα δεν του φέρνει αντίρρηση, αλλά τελικά δεν εκπληρώνει την επιθυμία του πατέρα. Το άλλο αρχικά αρνείται να κάνει το θέλημα του πατέρα, αλλά το μετανιώνει και κάνει το θέλημα του πατέρα. Ο Ιησούς ζητά στους ακροατές του να πάρουν θέση για αυτά που ακούσανε. Η ίδια πρόσκληση που απευθύνεται και σε μας. Ο Ιησούς κλείνει την αφήγησή του με ένα συμπέρασμα που σίγουρα θα έκανε τους ακροατές να  δυσανασχετήσουν ακούγοντάς το, αφού εκπλήσσει ακόμη και μας σήμερα.

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο  Άγ. Ευαγγέλιο (Μτ 21,28-32)

"Τι νομίζετε; Ένας άνθρωπος είχε δυο παιδιά. Και πήγε και είπε στον πρώτο: 'Παιδί μου, πήγαινε σήμερα να εργασθείς στον αμπελώνα'. Κι εκείνος απαντώντας είπε: 'Δεν θέλω'. Αλλά ύστερα μετάνιωσε και πήγε. Πήγε τότε και είπε το ίδιο και στον άλλο. Αλλά εκείνος απαντώντας είπε: 'Θα πάω, κύριε'. Και δεν πήγε. Ποιός από τους δυο έκαμε το θέλημα του πατέρα;". Του λένε: "Ο πρώτος". Τους λέει ο Ιησούς: "Αλήθεια σας λέω: οι τελώνες και οι πόρνες θα μπουν πριν από σας στη βασιλεία του Θεού. Διότι ήλθε σε σας ο Ιωάννης, μέσα σε δρόμο δικαιοσύνης, και δεν τον πιστέψατε, ενώ οι τελώνες και οι πόρνες τον πίστεψαν. Ενώ εσείς, αν και τον είδατε, ούτε ύστερα δε μετανοήσατε για να τον πιστέψετε.

Λόγος του Κυρίου

Ο Ιησούς, λοιπόν, ρωτά:  "Ποιός από τους δυο έκαμε το θέλημα του πατέρα;". 

Τι θέλει να πετύχει ο πατέρας με την εντολή  του, να σκαφτεί το αμπέλι;  Όχι, είναι πολύ λίγο. Ήθελε να δει πώς τα παιδιά του αντιλαμβάνονται τη θέση τους μέσα στην οικογένεια. Την εκλαμβάνουν ως συνεργάτες για το κοινό καλό ή ως εκτελεστές εντολών που θέλουν τελικά να αποφύγουν ή ως υπεύθυνα άτομα που έχουν το θάρρος να σταθμίζουν την όποια απάντηση που μπορεί να έδωσαν εν θερμώ και αν χρειαστεί να έχουν το θάρρος να αλλάξουν γνώμη; 

Εκ πρώτης όψεως τα δυο αδέλφια φαίνεται να είναι τελείως διαφορετικά, αλλά να έχουν κάτι το κοινό. Στον πατέρα δεν βλέπουν εκείνον που κοπιάζει και συντονίζει για το κοινό καλό της οικογένειας, αλλά κάποιον που δίνει εντολές και το αμπέλι δεν είναι κάτι δικό τους για να το φροντίσουν, δεν τους αφορά. 

Για τον πρώτο ο Ιησούς λέει ότι, ενώ είπε “ 'Δεν θέλω'. Αλλά ύστερα μετάνιωσε και πήγε ”. Μετανιώνω, σημαίνει, αλλάζω τρόπο εκτίμησης των πραγμάτων γύρω μου και κατά συνέπεια στη συνέχεια να προσαρμόζω και τη συμπεριφορά μου σε αυτό που έκρινα σωστό. Ο πρώτος, λοιπόν, άλλαξε τον τρόπο που καταλάβαινε τον πατέρα του, όχι πια ως κάποιον που δίνει  μόνο εντολές και το αμπέλι δεν του είναι πια κάτι που δεν τον αφορά, αλλά  τον αφορά η καλοπέραση της οικογένειας, της οποίας είναι αναπόσπαστο μέρος. 

Α΄ Κύκλος - 25η Τακτική Κυριακή

Η δικαιοσύνη του Θεού είναι η γενναιοδωρία και η ανάγκη του αδύνατου

24 Σεπτεμβρίου 2017

Τρεις Κυριακές, τώρα, ακούμε τον Ιησού να διηγείται παραβολές στις οποίες παρουσιάζει τη Βασιλεία του Θεού ως ένα αμπέλι. Με τη σημερινή παραβολή  που διηγείται στους μαθητές του λίγο πριν μπει για τελευταία φορά στην Ιερουσαλήμ όπου θα αποκορυφωθεί η αποστολής του, θέλει να σκιαγραφήσει το νόημα της δικαιοσύνης  στη “Βασιλεία του Θεού”. Μιλάει για τα έργα ενός   αμπελουργού του οποίου η συμπεριφορά  έχει μερικές ιδιομορφίες, για τη στιγμή θα αναφέρουμε μόνο δύο: α) ότι μέχρι και την  τελευταία στιγμή της εργατικής ημέρας, λίγο πριν από τη δύση του ήλιου εκμισθώνει εργάτες για να εργαστούν στο αμπέλι του και β) ο τρόπος με τον οποίο στο τέλος της ημέρας τούς πληρώνει με τον ίδιο μισθό.  

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγ. Ευαγγέλιο (Mτ 20, 1-16).

"Η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με ένα οικοδεσπότη, ο οποίος βγήκε νωρίς το πρωί για να μισθώσει εργάτες για να εργασθούν στον αμπελώνα του. 'Όταν συμφώνησε με τους εργάτες να τους δώσει ένα δηνάριο την ημέρα, τους έστειλε στον αμπελώνα του. 'Όταν βγήκε κατά τις εννιά το πρωί, είδε άλλους εργάτες να στέκονται στην αγορά χωρίς δουλειά, και είπε και σ' αυτούς: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα και ό,τι είναι δίκαιο θα σας το δώσω". Κι εκείνοι πήγαν. 'Όταν βγήκε πάλι κατά το μεσημέρι και κατά τις τρεις, έκαμε το ίδιο. Κατά τις πέντε, όταν βγήκε, βρήκε κι άλλους να στέκονται και τους λέει: "Γιατί στέκεστε εδώ όλη την ημέρα χωρίς δουλειά;" Του λένε: "Διότι κανένας δεν μας μίσθωσε". Τους λέει: "Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα". 'Όταν βράδιασε, λέει ο κύριος του αμπελώνα στον επίτροπό του: "Κάλεσε τους εργάτες και δώσε τους το μισθό, αρχίζοντας από τους τελευταίους μέχρι τους πρώτους". Κι όταν πήγαν αυτοί που προσλήφθηκαν στις πέντε, πήραν από ένα δηνάριο. 'Όταν έφθασαν οι πρώτοι, νόμισαν ότι θα πάρουν παραπάνω. Και πήραν από ένα δηνάριο κι αυτοί. 'Όταν πληρώθηκαν άρχισαν να γογγύζουν εναντίον του οικοδεσπότη, λέγοντας: "Αυτοί οι τελευταίοι εργάσθηκαν μια ώρα και τους εξίσωσες με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τη ζέστη". Κι εκείνος, απαντώντας σε ένα απ' αυτούς, είπε: "Φίλε μου, δε σε αδικώ. Δε συμφώνησες μαζί μου για ένα δηνάριο; Πάρε ό,τι σου ανήκει και πήγαινε. Αλλά θέλω και σ' αυτόν τον τελευταίο να δώσω όσο και σε σένα. Μήπως δεν μου επιτρέπεται να κάμω ό,τι θέλω την περιουσία μου; 'Η μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή εγώ είμαι καλός;".

Έτσι,  οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι. Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως οι εκλεκτοί ". 

Λόγος του Κυρίου

Ο Ιησούς στην παραβολή του λοιπόν, περιγράφει ένα αφεντικό που κατά  διαφορετικές ώρες της  ημέρας μισθώνει εργάτες να δουλέψουν στο αμπέλι του, αλλά έτσι όπως συμπεριφέρεται κάνει τον ακροατή  να υποψιαστεί ότι κάτι άλλο έχει στο μυαλό του. Ξεκινά, περιγράφοντας την καθημερινή εμπειρία του παζαρέματος του μεροκάματου, και της μίσθωσης εργατών από την αυγή. Με τους πρώτους   συμφωνεί  το ύψος του μεροκάματου. Μάλιστα,  σύμφωνα με τις συνήθειες τις εποχής, «το μεροκάματο» που συμφώνησε με τους εργάτες της πρώτης ώρας, ήταν πολύ παραπάνω από τα συνηθισμένα, ήταν γενναιόδωρο. Με τους άλλους λέει  “ό,τι είναι δίκαιο θα σας το δώσω”. Ιδιάζων  και ο τρόπος και το ποσό της πληρωμής στο τέλος της ημέρας: δίνει το ίδιο ποσό σε όλους τους εργάτες ανεξάρτητα από το χρόνο που δούλεψαν. Για τους πρώτους ήταν ο συμφωνημένος μισθός, για τους άλλους περισσότερο από ένας μισθός αντάξιος του μόχθου τους, ήταν ένα γενναιόδωρο  δώρο. Αυτό κάνει μερικούς εργάτες της πρώτης ώρας  να μιλήσουν για αδικία.