Σάββατο, 16 Μαρτίου 2019

Γ' κύκλος 1η Κυριακή της Τεσσαρακοστής Λκ 4,1-13


         
Ο Ιησούς πειράχτηκε όπως ο καθένας μας.
"Η επιλογή» ως πειρασμός"

Κυριακή,  17  Μαρτίου   2019


Μέσα σε λίγες, λιτές γραμμές ,(Δευτ. 26, 4-10)  έχουμε την ομολογία πίστεως του ευσεβούς Εβραίου, μιας πίστης που δεν βασίζεται  σε θεωρίες αλλά σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα που είναι οι κομβικοί  ιστορικοί σταθμοί  του εβραϊκού λαού με τις ενέργειες του Θεού για χάρη του. Γι αυτό και πρέπει να του αποδίδεται ευγνωμοσύνη και κάθε μορφή λατρείας.
Τα πάντα από τον Θεό  προέρχονται και  όλα είναι Θεία Ευλογία. Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές  της ιστορίας,   κι αυτές είναι “ευλογία”  αν τις ζήσουμε κάτω από το Θεϊκό βλέμμα.

Η  “ιστορία”  είναι ένας τόπος όπου ο Θεός  εργάζεται   το κακό που είναι παρόν· η  “ιστορία”   μας μιλά για την αδυναμία μας  και τους  περιορισμούς μας,  που πολλές φορές μας οδηγούν  στην  άρνησή μας να είμαστε «οι καλοί αγωγοί»  του καλού στον κόσμο και προτιμούμε να ακολουθούμε διάφορα είδωλα που μας παραπλανούν. 

Καλούμαστε να διαλέξουμε, να επιλέξουμε  να αντλήσουμε το νόημα της ζωής μας από το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού  ή    από  όσα υπόσχονται  τα εγκόσμια αγαθά.
Ως χριστιανοί,  καλούμαστε  να απελευθερωθούμε από τη σκλαβιά αυτών των  ειδώλων που μας δελεάζουν γιατί,  ενώ μας υπόσχονται  ότι θα μας δώσουν την πραγματική ζωή,   αποδεικνύεται  στην πραγματικότητα  ότι  οι υποσχέσεις τους  είναι κενές  περιεχομένου.
                                             
Ανάγνωσμα  από το κατά Λουκά  ΄Αγ. Ευαγγέλιο    (4,1-13)

          Ο Ιησούς γεμάτος από 'Αγιο Πνεύμα αναχώρησε από τον Ιορδάνη και οδηγήθηκε από το Πνεύμα στην έρημο, 2όπου για σαράντα μέρες πειραζόταν από το διάβολο. Τις ημέρες εκείνες δεν έφαγε τίποτα και όταν συμπληρώθηκαν πείνασε. Κι ο διάβολος του είπε: "Αν είσαι Υιός του Θεού, πες σ'αυτή την πέτρα να γίνει ψωμί". Κι ο Ιησούς του απάντησε: "Λέει η Γραφή: Δεν θα ζήσει ο άνθρωπος με μόνο το ψωμί". Αφού ο διάβολος τον οδήγησε ψηλά, του έδειξε όλα τα βασίλεια της οικουμένης μέσα σε μια στιγμή. Κι ο διάβολος του είπε: "Θα σου δώσω όλη αυτή την εξουσία και τη δόξα τους, διότι σε μένα έχει παραδοθεί και τη δίνω σε όποιον θέλω. Εσύ, λοιπόν, αν προσκυνήσεις μπροστά μου, θα είναι όλη δική σου". Κι ο Ιησούς απαντώντας του είπε: "Λέει η Γραφή: Θα προσκυνήσεις τον Κύριο το Θεό σου και αυτόν μόνο θα λατρεύσεις".Τότε ο διάβολος έφερε τον Ιησού στην Ιερουσαλήμ και τον έστησε στην κορυφή του ναού και του είπε: "Αν είσαι Υιός του Θεού, ρίξε τον εαυτό σου από εδώ κάτω. Λέει, πράγματι, η Γραφή:
Για σένα θα διατάξει τους αγγέλους του, -για να σε προφυλάξουν και ότι στα χέρια θα σε σηκώσουν, μη τυχόν και σκοντάψεις το πόδι σου σε πέτρα.
Κι ο Ιησούς, απαντώντας του, του είπε: "Η Γραφή λέει: Δεν θα πειράξεις τον Κύριο το Θεό σου". Κι ο διάβολος αφού εξάντλησε κάθε πειρασμό, απομακρύνθηκε απ'τον Ιησού, μέχρι τον καθορισμένο καιρό.

Λόγος του Κυρίου.


Το σημερινό ευαγγέλιο που μας είναι γνωστό  ως “οι πειρασμοί του Ιησού  στην έρημο”  μας παρουσιάζει  δυο πορτρέτα : του Ιησού και του Διαβόλου.
Και οι δύο μπαίνουν ανάμεσα στο Θεό και τον Άνθρωπο,  και οι δύο προσφέρουν νόημα για την ζωή του ανθρώπου,  άρα ευτυχία. Το πρόβλημα είναι η  σωστή επιλογή·  ιδού,  ο πειρασμός.
Ο Ιησούς προσπαθεί να φέρει τον Θεό κοντά στον άνθρωπο και ο διάβολος να διαβάλλει τον Θεό στον άνθρωπο και να τον απομακρύνει από Εκείνον. Όταν ο Θεός είναι κοντά στον άνθρωπο προωθείται η ενότητα του ανθρωπίνου γένους  άρα η ειρηνικότερη συνύπαρξη· αντίθετα,  η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό δεν προκαλεί μόνο τη ρήξη μεταξύ  ανθρώπου και Θεού αλλά  και  ρήξη με τους  συνανθρώπους του.
Καλούμαστε λοιπόν να επιλέξουμε «πως και  γιατί»  διότι  έτσι σχηματικά που τα παραθέτουμε,  το ζήτημα φαίνεται απλό, όμως μόνον όταν έχει τελεσθεί μια πράξη και δούμε τα αποτελέσματα της καταλαβαίνουμε το ποιόν της.
Η διάκριση των πνευμάτων, είναι αναγκαία και μάλιστα για εκείνες τις στιγμές  που έχουν κομβικό χαρακτήρα για τη ζωή μας.  Το κακό μπορεί να ντυθεί με το καλό. Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε, ο διάβολος,  για να στηρίξει τις προτάσεις του, αναφέρεται στην Αγία Γραφή. Ακόμη και μια καλή λοιπόν, εκ πρώτης όψεως,  συμβουλή  μπορεί να αποδειχθεί  δίκοπο μαχαίρι. Μερικές φορές ο διάβολος, δεν είναι απαραιτήτως ‘κάποιος άλλος’ που μας πειράζει,  αρκεί  και ο αχαλίνωτος εγωκεντρισμό μας!

Ο Ιησούς αρχίζει μια διαδρομή ζωής υπό συνεχή πειρασμό και δοκιμασία που συνοψίζονται : α) στην επιδίωξη του να χρησιμοποιεί τα  αγαθά προς ίδιον όφελος, β) στην αναζήτηση της  δύναμης που τον προβάλλει και γ) στην εξουσία που του προσδίδουν οι οπαδοί και όχι οι πεπεισμένοι μαθητές. Αυτοί  είναι οι καθημερινοί πειρασμοί   που θα συνοδεύουν τον Ιησού σε όλη του τη ζωή. Αφορούν την ταυτότητα του και το έργο του: να ακολουθήσει τον εύκολο δρόμο και να είναι το κέντρο όλων  ή να κάνει το θέλημα του Θεού, που είναι ο δύσκολος;  Ακολούθησε τον δύσκολο δρόμο,  δεν θέλησε να γοητεύσει και να  παρασύρει τα πλήθη εκπληρώνοντας τις επιθυμίες τους.  Εκείνοι που παρακολουθούσαν την σταύρωση του,  κάτω από το σταυρό,    μέχρι τέλους δεν είχαν καταλάβει. γι αυτό και έλεγαν  “άλλους έσωσε γιατί δεν σώζει και τον εαυτό του για να τον πιστέψουμε”  έτσι, με τον τρόπο τους,  μας έδειξαν το κύριο μέλημα που είχε στη ζωή του ο Ιησούς και ποια είναι ταυτότητα του. «Άλλους έσωσε» · το κέντρο της ζωής του Ιησού ήταν «ο άλλος» , ο άνθρωπος που υπέφερε που ήταν περιθωριακός και καταπιεσμένος. 
Η ευαγγελική περικοπή  τελειώνει με μια προβληματική φράση  : "ο διάβολος αφού εξάντλησε κάθε πειρασμό, απομακρύνθηκε απ' τον Ιησού, μέχρι τον καθορισμένο καιρό", δηλαδή η δοκιμασία  δεν τελείωσε, δεν έκλεισε, δεν σφραγίστηκε. Ο πειρασμός έρχεται  και φεύγει και ξαναγυρίζει με διαφορές μορφές ... τόσο για τον Ιησού όσο και για μας. 


Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2019

Γ΄ Κύκλος 9ηΤακτική Κυριακή Λκ. 7,1-10



Πίστη στον Ιησού και ανιδιοτελή αγάπη στον πλησίον, τον τελευταίο, τον μηδαμινό.

Κυριακή  10 Μαρτίου  2019

Το πρώτο ανάγνωσμα,  από το  Πρώτο Βιβλίο των  Βασιλειών  8, 41-43, μας παραθέτει το εδάφιο εκείνο από την ευχή καθιερώσεως του ναού της Ιερουσαλήμ από τον βασιλιά Σολομώντα (1011-931πΧ). O Βασιλιάς   παρουσιάζει τον Ναό ( 967 - 960π.Χ) ως σύμβολο ενότητας του έθνους και της πίστης στον  ένα Θεό, όπως  τα θεμελίωσε  ο Μωυσής, και εύχεται να γίνει  σύμβολο και της ενότητας των εθνών, γιατί ο Ναός είναι “οίκος του Θεού” του Δημιουργού των πάντων.

Στο κείμενο του Ευαγγελίου   ο Ιησούς  εγκωμιάζει την πίστη και την ανιδιοτελή αγάπη για τον υπηρέτη του,  ενός Ρωμαίου αξιωματικού, ενός εθνικού με τον οποίο  ο Νόμος απαγόρευε ακόμη και την συναναστροφή. Η στάση  αυτή  του Ιησού, που αναγνωρίζει,εκτιμά και επιβραβεύει την πίστη και την ανιδιοτελή αγάπη ενός εθνικού, θα λέγαμε ότι  είναι η αρχή της εκπλήρωσης της ευχής του Σολομώντα.  Και με ένα απροσμενο τρόπο περιγράφει στην πράξη την διδασκαλία της προηγούμενης Κυριακής να είναι σπλαχνικοί όπως ο Πατέρας είναι σπλαχνικός. Η ευσπλαχνία δεν είναι μόνο στη συγγνώμη αλλά και στην αναγνώριση του καλού όπου και αν αυτό γίνεται, 

Από το κατά   Λουκά  ΄Αγιο Ευαγγέλιο (7,1-10)

Αποτέλεσμα εικόνας για Gesu ie farisei zeffirelliΕκείνο τον καιρό όταν  τελείωσε ο Ιησούς να απευθύνει αυτά τα λόγια στο λαό που τον άκουγε, μπήκε στην Καπερναούμ. Ο δούλος ενός εκατοντάρχου, στον οποίο ήταν πολύτιμος, ήταν άρρωστος και ετοιμοθάνατος. Όταν άκουσε σχετικά με τον Ιησού, έστειλε σ'αυτόν πρεσβυτέρους των Ιουδαίων, παρακαλώντας τον να έλθει και να σώσει το δούλο του. Εκείνοι πήγαν στον Ιησού και τον πα ρακαλούσαν θερμά, λέγοντας: "Αξίζει να του κάμεις αυτή τη χάρη, διότι αγαπά το έθνος μας και αυτός έκτισε τη συναγωγή μας". Κι ο Ιησούς πήγαινε μαζί τους. Όταν, όμως, δεν απείχε πολύ από το σπίτι ο εκατόνταρχος έστειλε κάποιους φίλους του για να του πουν: "Κύριε, μην ενοχλείσαι, γιατί δεν είμαι άξιος να μπεις κάτω από τη στέγη μου. Για το λόγο αυτό, δε θεώρησα άξιο τον εαυτό μου να έλθω ο ίδιος να σε βρω. Αλλά πες ένα λόγο και ο δούλος μου θα γιατρευτεί. Διότι κι εγώ είμαι άνθρωπος κάτω από εξουσία και έχω στρατιώτες στην εξουσία μου και λέω στον ένα: πήγαινε, και πηγαίνει. Και στον άλλο λέω: έλα, και έρχεται. Και στο δούλο μου λέω: κάμε αυτό, και το κάνει". 'Οταν ο Ιησούς τα άκουσε όλα αυτά, θαύμασε αυτό τον άνθρωπο και γυρίζοντας προς τον κόσμο που τον ακολουθούσε, είπε: "Σας λέω πως ούτε στον Ισραήλ δεν βρήκα τόση πίστη". Κι όταν οι απεσταλμένοι επέστρεψαν στο σπίτι, βρήκαν το δούλο να είναι καλά
Λόγος του Κυρίου.


Απ΄ όλη την ευαγγελική περικοπή  ας  συγκεντρώσουν  την προσοχή μας τα παρακάτω σημεία και ας σκεφτούμε: 
Αφ’ ενός έχουμε τους  προύχοντες της Καπερναούμ που «συστήνουν» τον Ρωμαίο αξιωματικό  στον Ιησού επειδή  είναι καλός άνθρωπος και προπάντων ευεργέτης, γι αυτό και του ζητούν να  ικανοποιήσει την επιθυμία του. Αφ’ ετέρου έχουμε τον ίδιο τον  εκατόνταρχο που ζητάει από τον Δάσκαλο  βοήθεια όχι για τον εαυτό του, αλλά για τον υπηρέτη του, που δεν μετρά για τίποτα! 
Στους πρώτους υπάρχει ιδιοτέλεια,   στον δεύτερο, τον ειδωλολάτρη, η  ουσία του Ευαγγελίου, η εμπιστοσύνη  στον Ιησού και η  αγάπη για τον άλλον,  τον τελευταίο, τον μηδαμινό. 

Ακόμη ο Ρωμαίος είναι διακριτικός και ευγενής δεν θέλει να φέρει σε δύσκολη θέση τον Ιησού  διότι ξέρει ότι, όντας ειδωλολάτρης και κατακτητής,  απαγορευόταν στους Ιουδαίους να έλθουν σε επαφή μαζί του,  ωστόσο δεν διστάζει να  εκδηλώσει μια  ακλόνητη πίστη και  εμπιστοσύνη στον Ιησού όχι προς ίδιον  όφελος αλλά προς όφελος  του υπηρέτη  του, που δεν διστάζει να παραδεχτεί  ότι "... του ήταν πολύ αγαπητός και απαραίτητους". Ο Ιησούς θαυμάζει και  εγκωμιάζει δημοσίως  την γενναιόδωρη πίστη  του Ρωμαίου
Μόνο εάν η πίστη μας  γίνει ανιδιοτελής και  διαφανής, σταθερή και αποφασιστική, ευγενής και συγκεκριμένη  όπως του Ρωμαίου  εκατόνταρχου, μπορούμε να προσεγγίσουμε σε  βάθος το Μυστήριο του Χριστού. 
Σε μερικές μέρες αρχίζει η Τεσσαρακοστή· στην πορεία της ας μιμηθούμε την υπέροχη πίστη και τη γενναιοδωρία του αξιωματικού για να προσεγγίσουμε μαζί του το Μυστήριο του Χριστού!