Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Γιορτής της Γεννήσεως του αγ. Ιωάννη Προδρόμου και Βαπτιστή


Ο Ιωάννης Πρόδρομος  ανοίγει το δρόμο στην  Αλήθεια  και την Ελευθερία 

Κυριακή 24 Ιουνίου 2018


Η θεία λειτουργία σήμερα μας προτρέπει   να γιορτάσουμε  για τη  Γέννηση του Ιωάννη του Προδρόμου και Βαπτιστή (1,57 ). Ο άγιος  Ιωάννης ο Βαπτιστής,  είναι ο μόνος άγιος του οποίου  γιορτάζουμε τόσο τη γέννηση, όσο και το θάνατο. 
Το ευαγγέλιο μας μιλά για την  υπέρμετρη  χαρά, αλλά μαζί και το  δέος που κυριεύει  όλο το χωριό και ολόκληρη την ορεινή περιοχή της Ιουδαίας, για τη γέννηση αυτού του  παιδιού, που εκλαμβάνεται  ως απόδειξη της ενεργούς παρουσίας του Θεού στον κόσμο. Την ίδια  πεποίθηση εκφράζουν βέβαια  τόσο ο κοινωνικός περίγυρος,  όσο και ο ευαγγελιστής.

Ανάγνωσμα  από το κατά Λουκά αγ. Ευαγγέλιο  Λκ 1,57-66.80

Εκείνες τις μέρες  συμπληρώθηκε ο καιρός να γεννήσει, η Ελισάβετ έκανε γιο. Οι γείτονες και οι συγγενείς άκουσαν ότι ο Κύριος έδειξε μεγάλη ευσπλαχνία σ’ αυτήν και χαίρονταν μαζί της. Όταν το παιδί έγινε οχτώ ημερών, ήρθαν να του κάνουν περιτομή και ήθελαν να του δώσουν το όνομα Ζαχαρίας, όπως λεγόταν ο πατέρας του.Η μητέρα του όμως είπε: «Όχι, Θα ονομαστεί Ιωάννης».Τότε της είπαν: «Μα δεν υπάρχει κανένας απ’ τους συγγενείς σου που να έχει το όνομα αυτό».Με νοήματα ρώτησαν τον πατέρα του τι όνομα θα ήθελε να δώσει στο παιδί·αυτός ζήτησε μια μικρή πλάκα και έγραψε: «Ιωάννης είναι το όνομά του»· κι όλοι απόρησαν. Αμέσως το στόμα του άνοιξε, λύθηκε η γλώσσα του και άρχισε να μιλάει δοξάζοντας το Θεό. Όλοι οι κάτοικοι της γύρω περιοχής κυριεύτηκαν από δέος, και τα γεγονότα αυτά διαδόθηκαν σ’ ολόκληρη την ορεινή περιοχή της Ιουδαίας. Όσοι τα άκουσαν τα κρατούσαν μέσα τους και σκέφτονταν: «Τι θα γίνει άραγε το παιδί αυτό;» γιατί πραγματικά τον προστάτευε ο Θεός. 
Το παιδί μεγάλωνε και το πνεύμα του δυνάμωνε. Ζούσε στις ερημιές, ως την ημέρα που εμφανίστηκε στο λαό Ισραήλ. 

Λόγος του Κυρίου


Οχι μόνο η γέννηση του Ιωάννη αλλά η έλευση  κάθε παιδιού,  είναι μια αχτίδα του Θεού που πέφτει στον κόσμο. Κάθε παιδί είναι μια προφητική πράξη, πράξη εμπιστοσύνης για το μέλλον, άγνωστο σε όλους μας μεν, αλλά  που  για  όσους είναι ανοιχτοί  στο Μυστήριο του Θεού μπορεί να  καλλιεργήσει την ελπίδα  και την πίστη. Η γέννηση ενός παιδιού είναι και μια μαρτυρία για την ποιότητα του κόσμου που ζούμε. Μπορούμε να διακρίνουμε  σ’ αυτήν  την  εκπλήρωση  ενός επιμέρους  στόχου και το πέρασμα σε ένα επόμενο  στάδιο  ενός ολοκληρωμένου σχεδίου αγάπης,  ή ακόμη ίσως  να  συνειδητοποιήσουμε  την  «αμυαλοσύνη»  που επιβεβαιώνει πως  ο κόσμος  βλέπει  μόνο την ηδονή της στιγμής. Μπορεί τέλος, να είναι η καταγγελία της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωποι, κοκ.
Το παιδί δεν ανήκει σε κανέναν,  γιατί ο Θεός το εμπιστεύθηκε  στην αγάπη των γονιών του ! Οι γονείς είναι εκείνοι που  το φροντίζουν και μοιράζοντας τη ζωή τους  μαζί του, το  κάνουν “άνθρωπο”,  εικόνα και ομοίωση του Θεού! Το μαθαίνουν  να  χρησιμοποιεί την εξυπνάδα του για να βλέπει γύρω του, να κρίνει , να  επιλέγει  να κάνει το καλό  και το σωστό , ακόμη και αν  αυτό  κοστίζει και να μοιάζει έτσι στον Ιησού. Το  καθοδηγούν  να ανοίγει το δρόμο του στη ζωή με  δικαιοσύνη, δηλαδή με  σεβασμό στην αξιοπρέπεια των άλλων ώστε,  να σέβεται πρώτα εκείνο με τον τρόπο που  θέλει να το σέβονται οι άλλοι! 

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Β΄ Κύκλος 11η Τακτική Κυριακή



Η δύναμη του Θεού είναι παρούσα στα μικρά, καθημερινά πράγματα.

Κυριακή 17 Ιουνίου 2018

Το σημερινό Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει τον Ιησού, ο οποίος με δύο παραβολές , εκείνης του σπόρου που μεγαλώνει από μόνος του και εκείνη του σπόρου σιναπιού που κρύβει μια τεράστια δύναμη μέσα του,  να προσπαθεί να βοηθήσει τους μαθητές του, τους τότε αλλά και τους σημερινούς, να ανακαλύψουν τη μυστηριώδη παρουσία του Θεού,  στην προκειμένη περίπτωση του Καινούργιου Κόσμου της  βασιλείας του Θεού, ξεκινώντας από τα μικρά πράγματα της καθημερινής ζωής των μαθητών του σε συμβίωση με τη. 

[Η παραβολή είναι ένα τυπικό στοιχείο του λόγου του Ιησού , χρησιμοποιεί συγκρίσεις και ομοιότητες,  που πρέπει να ερμηνευθούν, και κάνει τους ακροατές να σκεφτούν να αποφασίσουν να πάρουν θέση  και, δεδομένου ότι ο Θεός σέβεται την ελευθερία των ανθρώπων, το νόημα μπορεί να είναι φωτεινό για εκείνους των οποίων οι καρδιές είναι ανοιχτές στο Μυστήριο του Θεού. ενώ παραμένει αινιγματικός και ασαφής για όσους δεν ενδιαφέρονται για τον Κύριο και των οποίων η ψυχή είναι απασχολημένη σε άλλα ενδιαφέροντα.]


 Ανάγνωσμα από το κατά Μάρκο  άγιο ευαγγέλιο .(Mκ 4,26-34)

Εκείνο τον καιρό ο Ιησούς έλεγε  : «Με τη βασιλεία του Θεού συμβαίνει ό,τι με τον άνθρωπο που σπέρνει το σπόρο στη γη:κοιμάται τη νύχτα και ξυπνάει την ημέρα, κι ο σπόρος βλασταίνει κι αυξάνει με τρόπο που ο ίδιος δεν ξέρει. Η γη καρποφορεί από μόνη της: στην αρχή βλαστάρι, ύστερα στάχυ και τέλος μεστωμένο σιτάρι στο στάχυ. Όταν ωριμάσει ο καρπός, αμέσως αρχίζει να θερίζει, γιατί ήρθε ο καιρός του θερισμού»
Έλεγε ακόμη ο Ιησούς: «Με τι να παρομοιάσουμε τη βασιλεία του Θεού ή με ποια παραβολή να την παραστήσουμε; Μοιάζει με σπόρο σιναπιού, που όταν τον σπείρουνε στη γη, είναι ο μικρότερος απ’ όλους τους σπόρους που σπέρνονται. Μετά τη σπορά, όμως, βλασταίνει και γίνεται μεγαλύτερο απ’ όλα τα λαχανικά. Κάνει τόσο μεγάλα κλαδιά, ώστε τα πουλιά να μπορούν να φωλιάζουν στη σκιά του».
Έτσι με πολλές παρόμοιες παραβολές τούς κήρυττε το μήνυμά του, σύμφωνα με τη δυνατότητα που είχαν να καταλαβαίνουν. Χωρίς παραβολές δεν τους κήρυττε το λόγο, όλα όμως τα εξηγούσε ιδιαιτέρως στους μαθητές του.  

Λόγος του Κυρίου

Έχουμε ξεχάσει να θαυμάζουμε, να ενθουσιαζόμαστε, μπροστά  στα μικρά της ζωής και  δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το  Μεγαλείο του Θεού, που διηγείται  και αποκαλύπτει ένας μικροσκοπικού μέγεθος  σπόρος… προσπερνάμε αδιάφορα και δεν αντιλαμβανόμαστε Μυστήριο,  του χθες του σήμερα αλλά και του αύριο που κρύβει  ή για το μέλλον που μιλά  ένα  δροσερό βλαστάρι και το αύριο που προεικονίζει  ένα μπουμπούκι που ανοίγει! Στις μεγάλες πραγματικότητες που παραπέμπουν ...  
Δεν υπάρχει «γνώση Θεού» χωρίς τον  θαυμασμό  εκείνου που εκπλήσσεται μπροστά στα δημιουργήματα και στο μυστήριο   που μας διηγούνται και μας καταπλήσσει. Η Σοφία δεν δίδεται  σε πρόσωπα που δεν εκπλήσσονται από τη μοναδικότητα, την αλήθεια , την ομορφιά και την καλοσύνη της φύσης, που δεν είναι ανοικτά στο δέος και την απορία,