Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

Γ κύκλος 16η Τακτική Κυριακή (Λκ 10.38-42) Ακούω


Ακούω για να ζήσω και να εχω μαι ταυτότητα αληθινή που κάνεις δεν θα μου αφαιρέση.

Κυριακή  21 Ιουλίου 2019

O Ιησούς στο ταξίδι του προς την Ιερουσαλήμ κάνει ένα σταθμό για να επισκεφτεί μια φιλική του οικογένεια γίνεται δεχτός με αγάπη αλλά εκεί δημιουργείται μια κατάσταση σκανδαλιστική για την εποχή.

Ας ακούσουμε πως μας τα διηγείται τα γεγονότα ο Ευαγγελιστής Λουκάς

Εκείνο τον καιρό καθώς πορευόταν με τους μαθητές του ο Ιησούς, μπήκε σ’ ένα χωριό, και τον υποδέχτηκε σπίτι της κάποια γυναίκα που την έλεγαν Μάρθα. Αυτή είχε μια αδερφή που ονομαζόταν Μαρία, κι η οποία κάθισε στα πόδια του Ιησού και άκουγε τη διδασκαλία του. Αντίθετα, η Μάρθα δούλευε ασταμάτητα για να τους περιποιηθεί. Πήγε λοιπόν στον Ιησού και του είπε: «Κύριε, δε νοιάζεσαι που η αδερφή μου με άφησε μόνη να σε περιποιούμαι; Πες της, λοιπόν, να με βοηθήσει».Ο Ιησούς της αποκρίθηκε: «Μάρθα, Μάρθα, ασχολείσαι κι αγωνιάς για πολλά πράγματα, ενώ ένα μόνο χρειάζεται. Αυτό διάλεξε η Μαρία, και δεν πρόκειται να της το αφαιρέσει κανείς».

Λόγος του Κυρίου

Η ουσία του επεισοδίου μας είναι η τελευταία φράση του Ιησού: "Μάρθα, Μάρθα, ασχολείσαι κι αγωνιάς για πολλά πράγματα, ενώ ένα μόνο χρειάζεται"Αυτό διάλεξε η Μαρία, και δεν πρόκειται να της το αφαιρέσει κανείς». ,

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Η περικοπή μας αρχίζει λέγοντας ότι ο Ιησούς, μπήκε σ’ ένα χωριό, Το χωριό ακόμη σήμερα είναι ο χώρος της συντήρησης όπου τηρείται η παράδοση όπου το πάντα έτσι γινόταν γιατί να τα αλλάξουμε, και ο κανόνας, κρατά αιχμάλωτους και καταπιέζει .
Ο Ιησούς λοιπόν επισκέπτεται ένα σπίτι όπου τον υποδέχτηκε η Μάρθα και “όνομα και πράμα”, το όνομά της σημαίνει οικοδέσποινα και η ίδια ζει και συμπεριφέρεται ως οικοδέσποινα σύμφωνα με τα κοινώς παραδεκτά και ευκολονόητα της εποχής να ασχολείται με την κουζίνα και στην εξυπηρέτηση των φιλοξενουμένων και έτσι κράτα υψηλά την υπόληψη το γοήτρου του σπιτικού της , Η παράδοση την θέλει στην κουζίνα ενώ οι άνδρες συζητούν αυτή είναι και η θέση της στο σπίτι.
Έχει και μια αδελφή η οποία πηγαίνει ενάντια στην παράδοση “είχε μια αδερφή που ονομαζόταν Μαρία, κι η οποία κάθισε στα πόδια του Ιησού και άκουγε τη διδασκαλία του
Αυτή η συμπεριφορά άρμοζε μόνο στους άνδρες. Και ο αγ. Παύλος λέει για τον εαυτόν του ότι μορφώθηκε καθισμένος στα πόδια του Γαμαλιήλ, δηλαδή ήταν μαθητής του Γαμαλιήλ. Αλλά αυτό είναι επιτρεπτό μόνο στους άνδρες και απαγορεύεται αυστηρά στις γυναίκα κάνεις ραβίνος δεν παραβίαζε επί του προκειμένου αυτόν τον κανόνα . Αν το τολμούσε που δεν το τολμούσε καμία γυναίκα σήμαινε το λιγότερο ότι δεν ξέρει να όρια της και για τον δάσκαλο οτι προσβάλλει την παράδοση.
Ο ευαγγελιστής λοιπόν περιγράφει ως υπόδειγμά μαθητή , που ταπεινά με σεβασμό, κάθεται στα πόδια του δασκάλου, και τον ακούει. τον δάσκαλο.

Και η Μάρθα σκανδαλίζεται προσπαθεί και θέλει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους επιπλήττοντας τον Ιησού και του λέει “Κύριε, δε νοιάζεσαι που η αδερφή μου με άφησε μόνη να σε περιποιούμαι; Πες της, λοιπόν, να με βοηθήσει»
Ο Ιησούς, αντι να βάλλει τα πράγματα στη θέση τους επιπλήττει την Μάρθα. Αυτό σημαινει η επανάληψη του ονόματος της "Μάρθα, Μάρθα, ασχολείσαι κι αγωνιάς για πολλά πράγματα, ενώ ένα μόνο χρειάζεται"Αυτό διάλεξε η Μαρία, και δεν πρόκειται να της το αφαιρέσει κανείς».
Το ζήτημα είναι τι είναι αυτό που από τη Μαρία κάνεις δεν μπορεί να της το αφαιρέσει; αφού και η ζωή μπορεί κάποιος να την αφαιρέσει;
Την ελευθεριά που Μαρία απόκτησε σπάζοντας τα δεσμά της παράδοσης, να είναι αυτό που οι άλλοι θέλουν να είναι οι άλλοι και αυτό, όχι με επαναστατικό ακτιβισμό αλλά καθισμένη ως μαθήτρια του Λόγου του θεού, στα πόδια του Ιησού, που είναι η αλήθειά , η πραγματική ζωή. Αυτή την ελευθεριά δεν μπορεί κανείς να της την αφαίρεση. Ακόμη και την ελευθερία που κάποιος μας έδωσε μπορεί και να μας την αφαιρέσει.

Ο ευαγγελιστής παρουσιάζει της Μαρία ως το υπόδειγμα του καλού μαθητή: να είσαι μαθητής και μάλιστα του Ιησού δεν σημαίνει ξέρω τη λέει, αλλα πρώτα απ όλα σημαίνει να ξέρεις «Να ακούς κάποιον» που έχει να σου πει και αυτό είναι ένδειξη σεβασμού, εκτίμησης και αγάπης. Είναι ένδειξη ότι με ενδιαφέρει να εισέλθω στον κόσμο του, στο μυστήριο του.
Το αντίθετο (δηλαδή το να μην τον ακούω) σημαίνει αδιαφορία , εγωκεντρισμό, μου φτάνει ο εαυτός όπως είναι.Δεν είμαι έτοιμος να βγώ από τον εαυτό μου για να συναντήσω τον άλλο. Όλα αυτά που ισχύουν σε κάθε διαπροσωπική σχέση, ισχύουν ακόμη περισσότερο στην ιδιαίτερη σχέση που υπάρχει μεταξύ Δάσκαλου και μαθητή όπου ο Δασκαλος μεταφέρει Σοφία, δηλαδή το νόημα της ζωής.


Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2019

Γ κύκλος 15 Τακτικη Κυριακή (Λκ. 10, 25-37)

Τον πλησίον τον βρίσκεις παντού

14 Ιουλίου 2019

Ο Ιησούς και οι μαθητές του ταξιδεύουν προς την Ιερουσαλήμ. Το ταξίδι ευνοεί τη συζήτηση και ο Ιησούς δεν αφήνει τις ευκαιρίες που του παρουσιάζονται για να διαπαιδαγωγήσει τους μαθητές του αλλά και το πλήθος που ταξιδεύει μαζί τους . Στο ευαγγέλιο της σημερινής Κυριακής διαβάζουμε

Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά άγιο ευαγγέλιο (Λκ. 10, 25-37)

Εκείνο τον καιρό ένας νομικός σηκώθηκε και πειράζοντάς τον Ιησού είπε: "Διδάσκαλε, τι πρέπει να κάμω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;" Κι εκείνος του είπε: Τι είναι γραμμένο στο Νόμο; Τι διαβάζεις εκεί;" Κι αυτός απάντησε και είπε: "Θα αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη δύναμη και με όλη σου τη διάνοια και τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου'.  Τότε ο Ιησούς του είπε: "Σωστά απάντησες. Αυτό κάμε και θα ζήσεις". Αλλά ο νομικός, θέλοντας να δικαιολογηθεί, είπε στον Ιησού: "Και ποιός είναι ο πλησίον μου;" Πήρε τότε το λόγο ο Ιησούς και είπε: " 'Ενας άνθρωπος κατέβαινε απ' την Ιερουσαλήμ στην Ιεριχώ κι έπεσε σε ληστές που αφού τον έγδυσαν και τον γέμισαν πληγές, έφυγαν αφήνοντάς τον μισοπεθαμένο. Αλλά κατά σύμπτωση κατέβαινε απ' το δρόμο εκείνο ένας ιερέας και βλέποντάς τον συνέχισε το δρόμο του από την άλλη πλευρά. Με τον ίδιο τρόπο κι ένας Λευίτης που έφθασε σ' εκείνο το μέρος, τον είδε και συνέχισε το δρόμο του από την άλλη πλευρά.  Αλλά κάποιος Σαμαρείτης που ταξίδευε πήγε προς το μέρος του, τον είδε και τον σπλαχνίσθηκε. Τον πλησίασε και του έδεσε τα τραύματά του ρίχνοντας λάδι και κρασί και μετά τον ανέβασε πάνω στο ζώο του και τον έφερε σε ένα πανδοχείο και τν φρόντισε. Την άλλη μέρα, έβγαλε κι έδωσε δυο δηνάρια στον ξενοδόχο και είπε: `Φρόντισέ τον και ό, τι τυχόν δαπανήσεις επί πλέον εγώ όταν θα ξαναπεράσω θα σου τα δώσω'. Ποιός σου φαίνεται απ' αυτούς ότι φάνηκε πλησίον του ανθρώπου που έπεσε στους ληστές;" Κι εκείνος απάντησε: "Αυτός που τον ελέησε". Κι ο Ιησούς του είπε: "Πήγαινε και κάμε κι εσύ το ίδιο".

Λόγος του Κυρίου

Την αφορμή και το θέμα της συζήτησης το βάζει ένας νομομαθείς που ρωτά τον Ιησού , “ποιος είναι ο πλησίον μου τον οποίον πρέπει να αγαπώ ". Ένα ερώτημα που είναι και δικό μας ακόμη σήμερα, ίσως με διαφορετική μορφή. Εμείς βλέποντας το κακό που έχει ποτίσει τα πάντα γύρω μας, τη σύγχυση που επικρατεί και που εξαιτίας της είναι φορές που δύσκολα μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει το καλό από το κακό. Μερικοί βάζουν τα «σύνορα της αγάπης» αγαπώ τα μέλη της οικογένειας μου, τους φίλους μου, τους ομοθρήσκους μου άντε και τους ομοεθνείς μου, και για τους “από κει και πέρα” λένε, μου είναι αδιάφορο..
Ο Ιησούς με τη γνωστή μας παραβολή του καλού Σαμαρείτη απαντά : δεν υπάρχουν όρια ή σύνορα για τον ποιό πρέπει να αγαπώ, δεν μπορώ να είμαι αδιάφορος. Ο Σαμαρείτης βλέπει μπροστά του έναν άνθρωπο που χρειάζεται την βοήθεια του και χωρίς να εξετάσει το ποιος είναι και το τι είναι αυτός ο δύσμοιρος που είναι πεσμένος στην άκρια του δρόμου σπεύδει να τον βοηθήσει. Για τον Ιησού, λοιπόν, “ο πλησίον τον οποίο πρέπει να αγαπώ” , είναι ο κάθε άνθρωπος, ιδιαίτερα ο αναγκεμένος. Η συμπεριφορά μου απέναντι του πρέπει να είναι εκείνη της υποδοχής αποδοχής και συμπαράστασης.