Κυριακή 10 Μαΐου 2026 / 5η Κυριακή του Πάσχα, ( Α’ κύκλος) Ιωα. 14,1-12
Σε όλους υπάρχει η λαχτάρα να φτάσουμε σε μια ζωή που να είναι πραγματικά ανθρωπινή ακόμη και μέσα στις κακουχίες της κάθε μέρα, να βρεθεί ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που να οδηγεί στην αλήθεια της ζωής. Και δεν είναι λίγες οι φορές που καταλήγουμε στο συμπέρασμα , δεν τα καταφέρνω γιατί είμαι μόνος
Ιησούόμως μας άφησε ως κληρονομιά Του, Μην στενοχωριέστε... μην ανησυχείτε... δεν είστε μόνοι! Είμαι ανάμεσα σας στη, ως βοήθεια στη ζωή σας, ακόμα κι αν δεν με βλέπετε.
Αυτή την υπόσχεση διαβεβαίωση άφησε στους μαθητές του πριν ολοκληρώσει την παρουσία του στο κόσμο μας. Υπόσχεση διαβεβαίωση ακόμη και σε μας και ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ ιστορικά.
Είναι ανθρωπινή εμπειρία , διψάμε υπάρχει το νερό. Για να μας ξεδιψάσει. Αν αυτό δεν υπήρχε στην φύση δε θα διψούσαμε Έτσι και την ζωή παρόλο που είμαστε σίγουροι ότι θα πεθαίνουμε , όμως όλοι με κάποιο τρόπο καλλιεργούμε την ελπίδα ότι θα υπάρχουμε για πάντα. Μια ένδειξη είναι ότι, ακόμη και αν κάποιος έχει χάσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο δε ξεχνά τις διδασκαλίες , τις αξίες που έζησε και τα παραδείγματά του διαρκούν και ενεργούν πέρα από την παρουσία του και εμείς τα περισσότερα τα συνεχίζουμε..
Ο Ιησούς μας διαβεβαιώνει ότι δεν είμαστε σε λάθος όταν στο βάθος της καρδιάς λαχταράμε μια ζωή που δεν χάνεται , υπάρχει το μονοπάτι που μας προχωράει πιο κει από το τώρα μας. Πολυ παραστατικά μας διαβεβαιώνει ότι ο καθένας από εμάς έχει ήδη ένα δικό του τόπο ένα δικό του σπίτι. Τα καλά νέα είναι ότι... κανείς δεν αποκλείεται... όλοι μπορούμε να τον φτάσουμε... η σωτηρία, σπίτι, είναι εφικτή για όλους...για όσους το θέλουν, γιατί ο δρόμος για να φτάσουμε σ’ αυτό δεν είναι αφηρημένος είναι ένα πρόσωπο, ο ίδιος ο Ιησούς. Ακολουθώντας τον, Και αυτη η ακολουθία δεν αρχίζει από μια συγκεκριμένη αφετηρία Πάντα και παντού υπάρχει μια αφετηρία για να ξεκινήσουμε υπάρχει μέρος, τοποθεσία ή κατάσταση που μπορεί να γίνει το σημείο εκκίνησης της σωτηρίας σας: ακόμη και ο πόνος, ο κόπος, οι δυσκολίες όσο ανυπέρβλητες και ας τις αισθανόμαστε, ακόμη και η αμαρτία,μια περίπλοκη κατάσταση... , δεν είναι πότε το αμήν, Φτάνει απλά να αποφασίσεις να κινηθείς, εμπρός μαρς... να κάνεις το πρώτο βήμα... μπορεί να χρειαστεί χρόνος, αλλά το να περπατάς απλώς στο μονοπάτι είναι σωτήριο! Αν ξέρεις το μονοπάτι, μπορείς πάντα να φτάσεις στον στόχο σου, ακόμα κι όταν πέσεις... ακόμα κι αν σταματήσεις ακόμη και οι αμφιβολίες αν σε πλημμυρίζουν . Όλα αυτά με μέρος της αργής πορείας της ανθρωποποίηση, μας, να γίνουμε όλο και περισσότερο άνθρωποι ώστε όπως ο Ιησούς με την πορεία την ανθρωπινών ήταν το φίλτρο για φτάσει σε στο άνθρωπο το φως του Θεού να περάσει μέσα από εμάς, για να γίνουμε και μεις μέτοχοι του Φωτός του Θεού .