Μια μοναδική αγάπη «Ο Θεός και ο πλησίον»- Β΄ Κύκλος - 31η Τακτική Κυριακή, ( Μκ 12,28-34 )

 Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2021 

Ο γραμματέας, με την ερώτησή του: «Ποιά είναι η εντολή η πρώτη απ' όλες», μεταφέρει στον Ιησού έναν προβληματισμό της εποχής του. Οι Ιουδαίοι είχαν ένα μεγάλο αριθμό νόμων και εντολών, 365 που απαγόρευαν κάτι, όσες οι ημέρες του χρόνου, και 248 που επέτρεπαν κάτι, όσα τα μέρη του σώματος. Διερωτόντουσαν, λοιπόν, αν όλοι οι νόμοι είναι οι ίδιοι ή μερικοί έχουν μεγαλύτερη αξία και σπουδαιότητα. Μερικοί απαντούσαν ότι όλοι οι νόμοι είναι ίδιοι, γιατί όλοι από το Θεό προέρχονται. Άλλοι, πάλι, πρέσβευαν ότι μερικοί είναι σπουδαιότεροι και δεσμεύουν περισσότερο από άλλους. Αναζητούσαν, λοιπόν, ‘τον πρώτο’.

Ανάγνωσμα από το κατά Μάρκο Άγ. Ευαγγέλιο ( Μκ 12,28-34 )

    Εκείνον τον καιρό: Ένας από τους γραμματείς πλησίασε και ρώτησε τον Ιησού: "Ποιά είναι η εντολή η πρώτη απ’ όλες;" Ο Ιησούς απάντησε: "Πρώτη εντολή είναι: ‘ Άκου Ισραήλ: Ο Κύριος ο Θεός μας είναι ο ένας Κύριος. Και θα αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια και με όλη σου τη δύναμη'. Η δεύτερη εντολή είναι ετούτη: `Θα αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου'. Μεγαλύτερη εντολή απ' αυτές δεν υπάρχει". Ο γραμματέας τότε του είπε: "Πολύ καλά, διδάσκαλε. Είναι σύμφωνο με την  αλήθεια αυτό που είπες ότι ` ένας είναι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός απ αυτόν ΄, και το «να τον αγαπάς με όλη σου την καρδιά και με όλο σου το νου και με όλη σου τη δύναμη και το να αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου, είναι σπουδαιότερο από όλα τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες». Ο Ιησούς, βλέποντας ότι απάντησε συνετά, του είπε: "Δε βρίσκεσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού". Και κανένας πια δεν τολμούσε να του θέσει άλλες ερωτήσεις.

Λόγος του Κυρίου

          

  Η ερώτηση του γραμματέα: «Ποια είναι η εντολή η πρώτη απ’ όλες», «Ποια είναι η πρώτη από όλες τις εντολές; » μοιάζει λίγο με το: «Τέλος πάντων… για πες μου παπά μου, μεταξύ όλων αυτών που λέτε, ποιο είναι το πιο σημαντικό; » Εντέλει είναι αυτό που μας λέει σήμερα ο Ιησούς, πως η λογική του κύκλου της αγάπης αρχίζει :     1) αγαπώντας τον Θεό που σε έπλασε από αγάπη κατ’ εικόνα και ομοίωση του και σε αγαπά, 2) απαντώντας εσύ σ’ αυτή την αγάπη αγαπώντας τον συνάνθρωπό σου, επειδή είναι πλάσμα και εικόνα εκείνου που σε αγαπά και βλέπεις την εικόνα Του σ’ αυτόν (στον συνάνθρωπό σου) και 3) αγαπώντας και τον εαυτό σου διότι στον εαυτόν σου βλέπεις εκείνον που σε έπλασε, αν δεν θέλουμε να χάσουμε τα ουσιώδη της πίστης.           

Κανένας δεν σώζεται αν δεν θέλει να σωθεί Β΄ Κύκλος - 30η Τακτική Κυριακή (Μκ. 10, 46-52)

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2021 -

Ο Βαρτιμαίος, ένας τυφλός ζητιάνος από την Ιεριχώ, δεν μπορούσε να ανεχτεί την κατάσταση που βρισκόταν και που οι άλλοι τον είχαν κατατάξει. Είχε ακούσει για κάποιον Ιησού από την Ναζαρέτ που έκανε πράματα και θαύματα είχε ακουμπήσει σ’ αυτόν την ελπίδα του και στο μυαλό του επεξεργαζόταν το τι  θα μπορούσε να συμβεί αν τον συναντούσε και ζητούσε την βοήθειά του. 

Ανάγνωσμα από τον κατά Μάρκο  Αγ. Ευαγγέλιο (Μκ. 10, 46-52)

  

 “Ο Ιησούς και οι μαθητές του έφευγαν από την Ιεριχώ και αρκετός κόσμος από την Ιεριχώ τους ακολουθούσε. Στην άκρια του δρόμου καθόταν ο Βαρτιμαίος, ο γιος του Τιμαίου,  ένας τυφλός ζητιάνος,. 'Οταν άκουσε όταν είναι ο Ιησούς ο Ναζαρηνός, άρχισε να φωνάζει και να λέει: "Ιησού, Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με!". Και πολλοί τον μάλωναν για να σωπάσει, αλλά εκείνος φώναζε ακόμα πιο πολύ: "Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με!". Στάθηκε τότε ο Ιησούς και είπε: "Φωνάξτε τον". Φώναξαν τον τυφλό και του είπαν: "Θάρρος, σήκω γιατί σε φωνάζει". Εκείνος πέταξε το επανωφόρι του, πετάχθηκε όρθιος και πήγε στον Ιησού. Κι ο Ιησούς του μίλησε και του είπε: "Τι θέλεις να κάμω για σένα;". Κι ο τυφλός του είπε: "Ραββουνί, θέλω να αναβλέψω!". Τότε ο Ιησούς του είπε: "Πήγαινε. Η πίστη σου σ' έσωσε". Κι ευθύς βρήκε το φως του κι ακολούθησε τον Ιησού στο δρόμο.

    Λόγος του Κυρίου

    Δεν φτάνει να επιθυμεί κάποιος την Σωτηρία, η επιθυμία δεν είναι αρκετή, χρειάζεται να προσπαθήσει για να σωθεί. Η επιθυμία είναι η αρχή δράσης. Για να λύσουμε τα προβλήματα και να σωθούμε πρέπει να γνωρίζουμε πραγματικά ποια είναι ακριβώς και αυτό,  δυστυχώς, δεν είναι προφανές. Πολλές φορές κολλάμε ετικέτες ο ένας στον άλλο. Και μπορεί μερικές να μας συμφέρουν. Μπορεί οι ετικέτες να μας υπαγορεύουν το πως πρέπει να ζήσουμε κι άλλες φορές μας καταδικάζουν να είμαστε αυτοί που οι άλλοι θέλουν. Πρώτα χρειάζεται να απελευθερωθούμε από την ετικέτα στην οποία αυτοκαταδικαστήκαμε ή μας καταδίκασαν οι άλλοι, και να επιθυμούμε να φτάσουμε στο τέλος ό, τι κι αν αυτό κοστίζει. αλλά εκείνος φώναζε ακόμα πιο πολύ: "Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με! Πρέπει να έχουμε συνείδηση των ικανοτήτων μας. Μπορεί κάπου να κουραστούμε ή να μην αρκούν οι δυνάμεις μας και τότε είναι αναγκαίο να έχουμε το θάρρος να και την ταπεινότητα να ζητήσουμε βοήθεια με βοήθεια χωρίς ντροπή, χωρίς τον φόβο των ανθρώπων, μα  ... Τότε οι αδυναμίες μας μπορούν να αντιμετωπιστούν... τα τυχόν λάθη να διορθωθούν και θα ζήσουμε καλύτερα!