Τα Βάγια του Ωσαννά και ο Σταυρός της Ευσπλαχνίας. Πάθος από το κατα Λουκά αγ. Ευαγγέλιο (Λκ. 22,14-23-56), Κυριακή των Βάιων

 Κυριακή 17 Απριλίου 2022

Οι  ευαγγελιστές αφηγούνται  το Πάθος του Ιησού και  καθένας τους, σύμφωνα με τις ευαισθησίες του,  τονίζει ό, τι  τον    οδήγησε   να πιστέψει ότι  ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ είναι ο Σωτήρας του, ώστε και εκείνοι που τον διαβάζουν να πιστέψουν ότι είναι ο Σωτήρας τους  και έτσι να μοιραστούν τη χαρά της Σωτηρίας τους.
Πάθος από το κατα Λουκά αγ. Ευαγγέλιο (Λκ. 22,14-23-56

Ο ευαγγελιστής  Λουκάς, ο ΄Αγιος Λουκάς,  τονίζει ότι ο Ιησούς  και πάνω στον  σταυρό εξακολουθεί  να είναι αυτός που  μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν και  συνεχίζει  να ζει τις επιλογές που τον οδήγησαν στο θάνατο. Συνεχίζει μέχρι το τέλος (ολοκλήρωση, πλήρωμα) να αγαπάει τους άλλους και να φροντίζει για το καλό τους.

Μόνον  ο  ευαγγελιστής  Λουκάς περιγράφει τη συνάντηση του Ιησού με τις γυναίκες που έκλαιγαν  και τα λόγια  που τους είπε, και αναφέρει μια προφητεία του  Ωσηέ  όταν ο Ιησούς απευθύνεται σ΄ αυτές  : «Γυναίκες της Ιερουσαλήμ, μην κλαίτε για μένα· κλάψτε μάλλον για τον εαυτό σας, και για τα παιδιά σας, γιατί έρχονται μέρες που θα λένε: “καλότυχες οι άτεκνες, όσες δε γέννησαν κι όσες δε θήλασαν παιδιά”. Τότε θ’ αρχίσουν να λένε στα βουνά: “πέστε πάνω μας”· και στους λόφους: “σκεπάστε μας”. Γιατί αν αυτά γίνονται στα χλωρά, τι θα γίνει στα ξερά;» (23,28-31) και  ο Ιησούς στενοχωριέται  επειδή η Ιερουσαλήμ δεν θέλησε  να μεταστραφεί. Ο Ιησούς είναι ο προφήτης που κηρύττει την μεταστροφή μέχρι τέλους.
Ο Ιησούς εξακολουθεί να είναι ο προφήτης και ο επίμονος κήρυκας, μάρτυρας της Ευσπλαχνίας του Θεού,  του Πατέρα,  για κάθε άνθρωπο.  Ο Λουκάς είναι  ο μόνος ευαγγελιστής που περιγράφει το πώς ο  Ιησούς, ακόμη και πάνω στο σταυρό,  προσεύχεται : «Πατέρα, συγχώρεσε τους, επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν».

Η αθλιότητα, η υποκρισία και η Ευσπλαχνία. Γ΄ κύκλος 5η Κυριακή της Τεσσαρακοστής (Ιωα 8,1-11)

 

5 Κυριακή 10.Απριλίου 2022 

        Στο σημερινό επεισόδιο που μας προσφέρει το κατά Ιωάννη ΄Αγιο Ευαγγέλιο, οι φαρισαίοι και οι νομοδιδάσκαλοι παρουσιάζουν στον Ιησού την “μοιχαλίδα” και ζητούν την γνώμη του για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να της συμπεριφερθούν στην προκειμένη περίπτωση. Δεν είναι ότι δεν ξέρουν τι προβλέπεται και τι πρέπει να κάνουν εν προκειμένω, αλλά ζητούν την γνώμη του επειδή θέλουν να δουν αν, ο ξυλουργός από την Ναζαρέτ που κάνει τον Ραβί, θα αγνοήσει τον νόμο του Μωυσή για χάρη της διδασκαλίας του ή όχι . Ο Φιλεύσπλαχνος Θεός, που διδάσκει θα ξαναδώσει τη θέση του στον Θεό, δίκαιο Τιμωρό του Νόμου ή όχι;

 

Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο

 

    

Ο Ιησούς πήγε στο όρος των Ελαιών. Πρωί πρωί γύρισε πάλι στο ναό, κι όλο το πλήθος ερχόταν κοντά του. Αυτός κάθισε και τους δίδασκε. Τότε οι δάσκαλοι του νόμου και οι Φαρισαίοι φέρνουν μια γυναίκα που την είχαν πιάσει να διαπράττει μοιχεία· την έβαλαν στη μέση και του είπαν: «Διδάσκαλε, αυτή τη γυναίκα την έπιασαν επ’ αυτοφώρω να διαπράττει μοιχεία. Ο Μωυσής στο νόμο μάς έχει δώσει εντολή να λιθοβολούμε τέτοιου είδους γυναίκες. Εσύ τι γνώμη έχεις;» Αυτό το ’λεγαν για να του στήσουν παγίδα, ώστε να βρουν κάποια κατηγορία εναντίον του. Ο Ιησούς τότε έσκυψε κάτω και με το δάχτυλο έγραφε στο χώμα. Καθώς όμως επέμεναν να τον ρωτούν, σηκώθηκε πάνω και τους είπε: «Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, ας ρίξει πρώτος πέτρα πάνω της». Κι έσκυψε πάλι κάτω κι έγραφε στο χώμα. Αυτοί όμως, όταν άκουσαν την απάντηση, άρχισαν με πρώτους τους γεροντότερους να φεύγουν ένας ένας, μέχρι και τον τελευταίο· κι έμεινε μόνος ο Ιησούς και η γυναίκα στη μέση. Τότε σηκώθηκε όρθιος ο Ιησούς και τη ρώτησε: «Γυναίκα, πού είναι οι κατήγοροί σου; Κανένας δε σε καταδίκασε;» «Κανένας, Κύριε», απάντησε εκείνη. «Ούτε εγώ σε καταδικάζω», της είπε ο Ιησούς· «πήγαινε, κι από ’δω και πέρα μην αμαρτάνεις πια».

 

Λόγος του Κυρίου

 

   

    Ο Ιησούς επιλέγει την σιωπή, διότι με τον θυμό δεν μπορεί κάποιος να κάνει διάλογο, δεν ακούει τον λόγο και τα επιχειρήματα του άλλου. Θέλει να τους δώσει χρόνο να σκεφτούν τα λεγόμενα τους. Μπροστά στην επιμονή τους, όμως, αναγκάζεται να παρέμβει μετατοπίζοντας τον στόχο: «Όποιος από εσάς είναι αναμάρτητος, να της ρίξει πρώτος μια πέτρα». Με αυτή την πρόταση ο Ιησούς μεταθέτει ακόμη πιο βαθιά το πρόβλημα, Είναι σαν να τους λέει « Εντάξει, έσφαλε και την πιάσατε επ’ αυτοφώρω. Και ο νόμος προβλέπει τον λιθοβολισμό. Όμως με το χέρι στην καρδιά και με κάθε ειλικρίνεια, όποιος από σας είναι πεπεισμένος ότι, με την τιμωρία του λιθοβολισμού ή ότι με κάποια άλλη τιμωρία, μπορεί να περιορίσει το κακό που οδήγησε αυτή την γυναίκα στην μοιχεία ή θα εξαλειφθεί από την κοινωνία η οποία παρανομία ή αμαρτία, ας αρχίσει τον λιθοδολισμό.  Πρώτα όμως ο καθένας σας, ας εκτιμήσει κατά πόσον δεν είναι και ο ίδιος υπαίτιος της ύπαρξης του κακού στον κόσμο ή του τρόπου με τον οποίο συμβάλλει στην μη εξάλειψή του.”

Την αλήθεια δεν μπορεί ποτέ να την αρνηθεί κάποιος, όμως πρέπει να μπαίνει στην ζωή όχι ως πέτρα που σκοτώνει αλλά ως δυνατότητα να σηκώνει από τα λάθη. Γι’ αυτό ο Ιησούς, όχι μόνο σώζει την ζωή αυτής της γυναίκας αλλά της υπενθυμίζει επίσης τι πρέπει να κάνει τώρα που σώθηκε η ζωή της :«Ούτε εγώ σε καταδικάζω», της είπε ο Ιησούς· «πήγαινε, κι από ’δω και πέρα μην αμαρτάνεις πια», δηλαδή μην αφήνεις το κακό να σε συγκινεί και να σε παρασύρει.

Ο Ιησούς δεν διαιρεί τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς, σε ένοχους και αθώους, δεν γίνεται συνένοχος της μοιχαλίδας ούτε και συνεργός των κατηγόρων της. Δεν κάνει τους άλλους να αισθανθούν ένοχοι προκειμένου να υπερασπίσει την γυναίκα. Θέλει να προσεγγίσει τους Φαρισαίους και να τους κάνει να σκεφτούν σχετικά με την δικαιοσύνη και την εφαρμογή του νόμου. Θέλει να δώσει και μια ευκαιρία στην γυναίκα.